prace

Ogólna charakterystyka spółki z o.o.

5/5 - (2 votes)

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako nowa forma prawna po raz pierwszy znalazła zastosowanie w Niemczech w końcu XIX wieku[1].

Regulacja prawna spółki z o.o. znalazła się następnie w prawie austriackim (1906 r.), angielskim (1907 r.) oraz w prawie francuskim (1925 r.). 8 lutego 1919 roku spółka z o.o. została po raz pierwszy uregulowana w prawie polskim.

Przepisy regulujące jej funkcjonowanie znajdują się w Tytule III dziale I kodeksu spółek handlowych. Spółka z o.o. jest spółką handlową i ma zastosowanie zarówno w stosunkach krajowego obrotu gospodarczego jak i handlu zagranicznym. W praktyce jest to podstawowa forma prawna spółki handlowej, najczęściej stosowana do prowadzenia małych i średnich przedsiębiorstw produkcyjnych, handlowych i usługowych, ale może być przyjmowana dla dużego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa wiodącego w wielkich koncernach przemysłowo- handlowych.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością należy do kategorii spółek kapitałowych i stanowi połączenie kapitałów, a nie tworzących ją osób. Jest odrębnym od wspólników podmiotem prawnym, wyposażonym w kapitał zakładowy, powstały z wkładów wspólników. Istnieje możliwość zawiązania spółki z o.o. przez jedną lub wiele osób, z tym, że do spółek jednoosobowych nie znajdują zastosowania niektóre przepisy kodeksu spółek handlowych. Istnieją tez spółki z o.o., w których uczestniczy kilkudziesięciu i więcej wspólników. W takiej sytuacji regulacja prawna zawiera z reguły pewne elementy regulacji przyjęte ze spółki akcyjnej.

Nazwa spółki oznacza ograniczenie odpowiedzialności wspólników za działalność spółki. Za zobowiązania spółka odpowiada całym swoim majątkiem osobistym bez ograniczeń, a wspólnicy ryzykują jedynie utratę wkładów wniesionych do spółki, co jest jedną z głównych przyczyn, ze jest ona najbardziej rozpowszechniona formą prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka z o.o. jako spółka kapitałowa działa na zasadzie kolektywistycznej, co znaczy, że wspólnicy zarządzają spółką przez specjalnie do tego celu powołane organy, którymi są: zarząd, rada nadzorcza, zgromadzenie wspólników.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada również cechy spółki osobowej. Elementy osobowe spółki z o.o. są dwojakiego rodzaju.

Pierwsza grupa to zgodnie z postanowieniami kodeksu spółek handlowych takie elementy, które są niezależne od woli wspólników, np.:

  • zakaz wystawiania na udziały lub prawa do zysków w spółce dokumentów na okaziciela i dokumentów na zlecenie (art. 174 § 6)
  • przyznanie prawa kontroli spółki każdemu wspólnikowi (art. 212 § 1)
  • możliwość podejmowania uchwał bez odbycia zgromadzenia wspólników, jeżeli wszyscy wspólnicy wyrażą na piśmie zgodę na postanowienie, które ma być powzięte albo na pisemne głosowanie (art. 227 § 2)
  • przyznanie w określonej sytuacji wspólnikowi prawa żądania rozwiązania spółki przez sąd (art. 271)
  • możliwość żądania wyłączenia wspólnika przez wszystkich pozostałych wspólników reprezentujących ponad połowę kapitału zakładowego w sytuacji przewidzianej w art. 266 § 1.

Natomiast druga grupa elementów to przewidziane w kodeksie spółek handlowych odchylenia, które zależą od woli wspólników wyrażonej w odpowiednich postanowieniach umowy spółki:

  • zobowiązania wspólników przez umowę spółki do dopłat (art. 177),
  • wprowadzenia ograniczeń w zbywaniu lub zastawianiu udziałów w umowie spółki (art. 182),
  • także w przypadku egzekucji prowadzonej w stosunku do tego udziału (art. 185),
  • wprowadzenia ograniczeń lub nawet wyłączenia spadkobierców na miejsce zmarłego wspólnika (art. 183),
  • żądania wyłączenia wspólnika przez mniejszą – niż wszyscy pozostali – część wspólników
  • reprezentujących ponad połowę kapitału zakładowego w sytuacji przewidzianej w art. 266 § 2 [2].

Osobowość prawna, odpowiedzialność za zobowiązania we własnym majątku spółki i działanie za pośrednictwem organów to cechy świadczące o kapitałowym charakterze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Spółka z o.o. jest więc typem pośrednim między spółką akcyjną, a spółką jawną i powstaje jako przeciwstawienie się bezosobowemu charakterowi spółki akcyjnej i zbyt krępującym sposobom jej powstawania z jednej strony, a zbyt surowej odpowiedzialności wspólników w spółce jawnej.

Spółkę z o.o. można zawiązywać w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej – art. 151 § 1 kodeksu spółek handlowych.

[1] Por. S. Janczewski, Prawo handlowe, wekslowe, czekowe, Warszawa 1946r., s. 219 i nast.

[2] I. Weiss [w:] W. Pyzioł, A. Szumański, I. Weiss, Prawo spółek, Bydgoszcz 1998r., s. 194,195.

Funkcje podatków

5/5 - (2 votes)

Podatki w systemie finansowym państwa pełnią wiele funkcji. Do najistotniejszych należą:

  • funkcja fiskalna (dochodowa),
  • funkcja regulowania zasobów podatnika (społeczno-ekonomiczna),
  • funkcja stymulacyjna,
  • funkcja informacyjna.[1]

Funkcja fiskalna jest tradycyjnie główną funkcją podatków. Sprowadza się do tego, że podatki są najważniejszym rodzajem dochodów budżetowych i zabezpieczają pokrycie głównych wydatków publicznych takich jak: pokrycie różnorodnych świadczeń społecznych, oświatowych czy obronnych państwa.

Funkcja regulatora dochodów podatnika wiąże się bezpośrednio z funkcją stymulacyjną. Za pomocą podatków państwo oddziaływuje na sytuację ekonomiczną podatników i na ich decyzje ekonomiczne. Zasobność naszej kieszeni zależy od tego jak wysoki podatek musimy zapłacić. Im wyższe podatki tym możliwości do działania stają się ograniczone. Stosowanie zróżnicowanego obciążenia podatkowego może zachęcać lub zniechęcać do podejmowania działalności będącej przedmiotem opodatkowania (funkcja stymulacyjna). Funkcja ta powinna być wykorzystywana świadomie w kierunkach, które państwo uzna za pożądane i korzystne. Państwo dla realizacji swoich zadań, musi zgromadzić określoną ilość środków pieniężnych. Im więcej udzieli ulg i zwolnień dla jednych podatników, tym wyższe musi być obciążenie pozostałych. W konsekwencji może skłaniać tych ostatnich do ograniczenia rozmiarów ich działalności gospodarczej, rozmiarów konsumpcji czy tez uchylania się od płacenia podatków, wskutek czego jeszcze bardziej zmniejszają się dochody podatkowe państwa.

Funkcja informacyjna. Realizacja wpływów podatkowych ogółem lub z określonego podatku dostarcza informacji o prawidłowościach i nieprawidłowościach w przebiegu procesów gospodarczych. Znaczne obniżenie wpływów od podmiotów gospodarczych może świadczyć np. o trudnościach ze zbytem produkcji lub kłopotach przy egzekwowaniu należności od niektórych kontrahentów.

W prawie polskim pojęcie podatku zostało ustawowo zdefiniowane jako publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy wynikające z ustawy podatkowej.[2]

W literaturze pod pojęciem tym rozumie się świadczenie pieniężne, przymusowe, nieodpłatne i bezzwrotne, o charakterze ogólnym, pobierane przez państwo lub inne organizacje publicznoprawne.[3]

1). ,,Pieniężny charakter świadczenia oznacza, że może on być pobierany tylko w formie pieniężnej (nie uważa się za ten podatek świadczeń płaconych w naturze, chociaż w wyjątkowych przypadkach takie rozwiązanie może znaleźć zastosowanie, np. istniejący niegdyś pobór podatku gruntowego w płodach rolnych).

2). Przymusowość odróżnia podatek od dobrowolnych świadczeń pieniężnych, takich jak: pożyczki, zapisy, darowizny. Władza państwowa nakazuje w sposób obligatoryjny, określonej grupie podatników zapłacić podatek w określonej wysokości i w ustalonym terminie. W razie odmowy uiszczenia świadczenia podatkowego przepisy prawa przewidują zastosowanie jego egzekucji. Przymus podatkowy wiąże się bezpośrednio z nieodpłatnością podatków.

3). Ogólność oznacza, że podatek jest nakładany na pewne kategorie podatników, które ze względu na określone cechy odpowiadają warunkom powstania obowiązku podatkowego według ustalonych ogólnie zasad prawnych.

4). Bezzwrotność wskazuje na ostateczny charakter świadczenia; podatek zapłacony nie podlega z reguły zwrotowi. Ta cecha pozwala odróżnić podatek od innych przymusowych świadczeń pieniężnych na rzecz systemu budżetowego, które podlegają zwrotowi, np. przymusowa subskrypcja pożyczki wewnętrznej, lokaty budżetowej.

5). Nieodpłatność oznacza, że podmiot wnoszący podatek nie otrzymuje z tego tytułu żadnego wzajemnego, ekwiwalentnego świadczenia ze strony państwa. Odróżnia to podatek od innych świadczeń publicznych, mających charakter opłat. Czasami można spotkać się z poglądem, że podatek jest ceną za usługi władzy państwowej na rzecz obywateli (dochody podatkowe są źródłem finansowania powszechnie dostępnej oświaty, opieki zdrowotnej, ochrony porządku publicznego, itp.), lecz należy zauważyć, że nie występuje tu żaden bezpośredni związek, ponieważ w korzyściach płynących z tych świadczeń dany podatnik może partycypować w zupełnie innej proporcji niż wynikałoby to z obciążenia podatkiem; niektóre jednostki nie płacąc podatków korzystają w szerokim zakresie z bezpłatnych usług państwa, podczas gdy pewne grupy obywateli wnoszące wysokie podatki tylko w niewielkim stopniu pożytkują te usługi. Można tu mówić jedynie o tzw. odpłatności ogólnej.”[4]

[1] J. Harasimowicz Finanse i prawo finansowe, Warszawa 1988 ;

[2] por. art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.);

[3] S.Owsiak, J. Głuchowski Polskie prawo podatkowe, Wyd. PWN, Warszawa 1993 ;

[4] cyt. W. Pomykało, s. 600 ;

Funkcje finansów publicznych i podatków

5/5 - (2 votes)

Finanse publiczne to środki pieniężne i majątkowe, które tworzone są z podatków centralnych, lokalnych, z dochodów nie podatkowych budżetów państwa. Zadaniem finansów publicznych jest możliwie najefektywniejsze w danych warunkach zaspakajanie potrzeb publicznych.[1]W skrócie możemy powiedzieć, że finanse publiczne podporządkowane są realizacji interesu publicznego.

Finanse publiczne zasadniczo różnią się od finansów prywatnych, do których zaliczamy: finanse przedsiębiorstw, a także gospodarstw domowych. Co prawda w finansach publicznych jak i w finansach prywatnych występują przychody i wydatki pieniężne, jednak cele gospodarki publicznej, które są realizowane przez finanse publiczne oraz sposoby prowadzenia przychodów i wydatkowania środków pieniężnych są odmienne.

Do podstawowych funkcji finansów publicznych zaliczamy:

  • funkcję redystrybucyjną (rozdzielczą),polegającą na zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania państwa przy pomocy instrumentu gospodarczego tzn. budżetu państwa, które realizuje wpływy (w 90 % z podatków) oraz wydatki budżetowe ;
  • funkcję socjalną, która polega na zapewnieniu minimum socjalnego grupom społecznym znajdującym się w szczególnie trudnej sytuacji ze względów losowych ;
  • funkcję regulacyjną, polegającą na oddziaływaniu organów rządowych na gospodarkę, zmierzającym do minimalizacji wahań koniunkturalnych, przy pomocy środków prawnych, administracyjnych i ekonomicznych.

Jednym z podstawowych narzędzi przejmowania przez państwo dochodów i zaspakajania popytu na pieniądz jest podatek. Natomiast drugim instrumentem stabilizacji polityki finansowej państwa są wydatki budżetowe.

W zależności od sytuacji gospodarczej państwo stosuje różne rozwiązania. I tak chcąc pobudzić aktywność gospodarczą wprowadza ulgi inwestycyjne, ulgi z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy. Podobnie jest z wydatkami budżetu państwa. ,,W wydatkach budżetowych znajdują też odzwierciedlenie cele polityki gospodarczej państwa, na przykład w postaci subwencjonowania wybranych gałęzi gospodarki. W bardzo wielu krajach udziela się – w takich czy innych formach – subwencji budżetowych rolnictwu, a ponadto chroni się je przed konkurencją zagraniczną za pomocą ceł, opłat wyrównawczych i kontyngentów przywozowych, czy innych jeszcze ograniczeń poza taryfowych”.[2]

Należy także zaznaczyć, że aby zapewnić stabilizację gospodarczą nie wystarczy korzystać z instrumentów polityki finansowej, musi być do nich dostosowana polityka monetarna Banku Centralnego.

Aby zobrazować wpływy do budżetu państwa, przy uwzględnieniu jaki w nich udział stanowią wpływy podatkowe, przedstawione w tabeli nr 2, (według rodzaju)dochody budżetu państwa za lata 1995, 1999, 2000, 2001.

Tabela 2. Dochody budżetu państwa według rodzajów
Wyszczególnienie
1995
1999
2000
2001
w %
w mln PLN
OGÓŁEM
21088,5
83721,7
126559,9
125922,2
100,0
Dochody krajowe
21078,1
83681,6
126552,3
125856,8
99,9
Dochody podatkowe
16317,4
68975,2
113949,5
112776,9
89,5
Podatki pośrednie
X
36314,8
64432,3
74567,2
59,2
Podatek od towarów i usług
X
20666,9
42868,6
48803,6
38,8
Podatek akcyzowy
X
12139,9
21068,5
25208,1
20,0
Podatek dochodowy
5376,2
32348,8
49473,0
38175,6
30,3
Od osób prawnych
X
8837,0
14809,0
15060,4
12,0
Od osób fizycznych
X
23511,8
34664,0
23115,2
18,4
Inne dochody podatkowe
4821,6
311,6
44,2
34,1
0
Dochody nie podatkowe
4589,8
12064,8
12602,8
13079,9
10,4
Dochody jednostek budżetowych
847,5
1970,0
4105,6
5393,7
4,3
Dywidenda od przedsiębiorstw państw.
1258,1
609,8
899,3
577,6
0,5
Dywidenda od banków
–
196,0
101,5
18,4
0
Wpłaty z zysku NBP
660,5
2980,0
321,9
502,4
4,4
Wpływy z cła
1705,0
5774,5
6076,5
5566,0
4,4
Dochody zagraniczne
10,4
40,1
7,6
65,4
0,1

Źródło: Opracowanie własne
Na podstawie przedstawionej tabeli możemy zauważyć, że wpływy do budżetu państwa z tytułu dochodów podatkowych w roku 2001 są niższe, niż w roku poprzednim o 1.172,6 mln. PLN, przy jednoczesnym spadku dochodów ogółem o 637,7 mln. PLN. Pomijając rok 1999, gdzie dochody podatkowe były niższe od dochodów podatkowych z roku 2000 o 42.870,7 mln. PLN można wywnioskować, że odzwierciedleniem pogarszającej się sytuacji gospodarczej kraju jest spadek wpływów podatkowych do budżetu państwa.

Z danych statystycznych jasno wynika, ze systematycznie rosną wpływy budżetowe z tytułu podatków pośrednich, jednak pozostałe w porównaniu z rokiem 2000 są niższe. Wpływy z podatków pośrednich sięgają około 60 % i mają tendencję rosnącą. Słuszne więc będzie stwierdzenie, że największe dochody budżet uzyskuje z podatków pośrednich, co potwierdza wykres nr 1.
Należy także zwrócić uwagę na zwiększające się wpływy niektórych dochodów nie podatkowych, co według przedstawionych w tabeli nr 2 danych oznacza, że jednostki posiadające status jednostek budżetowych dość wyraźnie zwiększyły swoje wpływy do budżetu państwa w 1999 roku w porównaniu z rokiem 1995.

Można więc wywnioskować, iż jednostki budżetowe przystosowały się do zmienionych warunków rynkowych i są organami samowystarczającymi. Istotnym zjawiskiem natomiast jest spadek wpływów z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Prawdopodobnie osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej śmielej podchodzą do możliwości korzystania z odliczeń i ulg im przysługującym.

[1] W. B. Szyber Finanse publiczne;

[2] cyt. W. Pomykało, s. 600

Uregulowania prawne opodatkowania dochodu osób fizycznych

5/5 - (2 votes)

Opodatkowanie dochodu osób fizycznych swoje źródło znajduje w regulacji ustawowej. Podstawowe znaczenie ma tutaj ustawa z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, regulująca m.in. opodatkowanie dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy, a więc najbardziej powszechnej i najliczniejszej grupy podatników, ustanowiła wszystkich pracodawców, w tym zakłady pracy – płatnikami tego podatku nakładając na nich  szereg bardzo ważnych obowiązków związanych z jego obsługą.

Obecnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera 58 artykułów, które są zamieszczone w 10 rozdziałach, regulujących kolejno:
1) podmiot i przedmiot opodatkowania,
2) źródła przychodów,
3) zwolnienia przedmiotowe,
4) koszty uzyskania przychodów,
5) szczególne zasady ustalania dochodów,
6) podstawa odliczenia i wysokości podatku,
7) pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników,
8) zeznania podatkowe,
9) zmiany w obowiązujących przepisach
10) przepisy przejściowe i końcowe.

Niektóre zagadnienia wymagają szczegółowej regulacji, która zawarta jest w unormowaniach prawnych wydanych przez Radę Ministrów i Ministra Finansów, np.

  • ustawa i przepisy dotyczące stawek podatkowych;
  • ulgi i zwolnienia podatkowe;
  • przepisy proceduralne.

Drugą obok ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku jest ustawa z 20 listopada 1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne[1], która zastąpiła przepisy regulujące opodatkowanie w formie tzw. ryczałtu ewidencjonowanego wprowadzone rozporządzeniem Ministra Finansów z 14 grudnia 1995 roku oraz w formie karty podatkowej wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Finansów z 17 grudnia 1996 roku.

Konstytucja wymagała w tym zakresie aktu prawnego rangi ustawowej.

Poza podatkowymi źródłami prawa, ważną rolę w dostarczaniu organom administracji skarbowej informacji o sytuacji majątkowej i finansowej podmiotu gospodarczego odgrywa także prawo bilansowe[2], dla którego podstawą jest ustawa z 29 września 1994 roku. Ma ona charakter autonomiczny, tzn. przepisy o rachunkowości nie są prawotwórcze, a uregulowania podatkowe mogą mieć zastosowanie w rachunkowości – tylko dozwolonym przez nią zakresie. Jednak obie te dziedziny ściśle ze sobą współpracują, dając finansowy i podatkowy obraz działalności jednostki gospodarczej.

Przypisy wykonawcze do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały określone w wielu rozporządzeniach, takich jak:

1) rozporządzenie Ministra Finansów z 24 marca 1995 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
2) rozporządzenie Ministra Finansów z 17 stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych;
3) rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 grudnia 1996 roku w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy;
4) rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów;
jak również na obwieszczeniach:
1) obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie wysokości stawek karty podatkowej (dotyczy osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą);
2) obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie wysokości ogólnej kwoty odliczeń z tytułu wydatków na cele mieszkaniowe.

Wśród wymienionych przepisów prawa podatkowego należy pamiętać także o Ordynacji Podatkowej – ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku, która od 1 stycznia 1998 roku po raz pierwszy wprowadza rozwiązanie polegające na tym, że wszystkim podatnikom podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu terminowego wpłacania podatku pobranego na rzecz budżetu państwa przyznano prawo do zryczałtowanego wynagrodzenia, potrącanego samodzielnie przez płatnika z kwoty pobranego przez niego podatku. Ordynacja określa także płatnika, jego odpowiedzialność za niewypełnienie nałożonych ustawowo obowiązków bądź nienależyte ich wypełnienie.

Z przedstawionymi tu przepisami prawa związane są też niejasności wynikające z różnorodności interpretacji przepisów, które dla podatnika i pracownika aparatu skarbowego mogą być różne.

[1] Dz. U. Nr 144, poz. 930 z póżn. Zm.;
[2] szerzej Mieczysław Gmytrasiewicz i in. Rachunkowość finansowa, W-wa 1996, Na temat pojęcia i źródeł prawa bilansowego por. Litwińczuk Prawo bilansowe, Warszawa 1995

Dochody niepodatkowe budżetu państwa

5/5 - (2 votes)

Dochody niepodatkowe budżetu państwa to środki pochodzące z różnych źródeł, które nie są uzyskane w formie podatków. Mogą one pochodzić z różnych źródeł, takich jak opłaty za usługi publiczne, opłaty za użytkowanie wodne, opłaty za korzystanie z mienia, opłaty za użytkowanie własności intelektualnej, cła, a także zyski z działalności gospodarczej państwowych przedsiębiorstw. Te środki stanowią ważne źródło finansowania dla budżetu państwa i pomagają w realizacji jego celów i zadań.

Do dochodów niepodatkowych zaliczamy:

  • wpływy z ceł,
  • wpływy ze sprzedaży obligacji i bonów skarbowych,
  • pożyczki i kredyty.
  • wpłaty z zysku Narodowego Banku Polskiego,
  • wpłaty państwowych jednostek budżetowych, zakładów budżetowych, państwowych funduszów celowych,
  • wpłaty gmin,
  • dochody ze sprzedaży, najmu i dzierżawy składników majątkowych Skarbu Państwa,
  • dochody zagraniczne,
  • dochody z prywatyzacji,
  • odsetki od środków na rachunkach bankowych oraz odsetki od udzielonych pożyczek krajowych i zagranicznych,
  • pieniężne darowizny, spadki i zapisy na rzecz Skarbu Państwa,
  • dywidendy,
  • przymusowe składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.

Dochody niepodatkowe budżetu państwa to źródła finansowania, które nie są związane z opodatkowaniem dochodów i majątku obywateli i przedsiębiorstw. Są one niezbędne do pokrycia wydatków państwa i realizacji różnych polityk publicznych. W Polsce dochody niepodatkowe stanowią ok. 10-15% całości dochodów budżetu państwa.

Głównymi źródłami dochodów niepodatkowych w Polsce są: opłaty skarbowe, opłaty za korzystanie z państwowych zasobów naturalnych (np. za wydobycie węgla czy gazu), dochody z nieruchomości państwowych, wpływy z tytułu udzielania pożyczek, dochody z emisji obligacji oraz wpływy z tytułu udzielania gwarancji kredytowych.

Dochody niepodatkowe są niezwykle ważne dla stabilności finansów państwa, ponieważ nie są one uzależnione od koniunktury gospodarczej i poziomu dochodów obywateli i przedsiębiorstw. Mogą one być również lepiej kontrolowane przez państwo niż dochody podatkowe, które zależą od wielu czynników zewnętrznych.

Podsumowując, dochody niepodatkowe są ważnym elementem budżetu państwa i stanowią cenny dodatek do dochodów podatkowych. Władze powinny dążyć do ich stabilizacji i wzrostu, co wpłynie pozytywnie na sytuację finansów państwa i umożliwi realizację różnych polityk publicznych.