Funkcje podatków

5/5 - (2 votes)

Podatki stanowią jeden z najważniejszych elementów systemu finansów publicznych. Pełnią one kilka funkcji, które wpływają na rozwój gospodarczy i społeczny kraju. W niniejszym referacie przedstawione zostaną najważniejsze funkcje podatków.

Funkcja finansowa

Podstawową funkcją podatków jest funkcja finansowa. Polega ona na zebraniu środków finansowych przez państwo, które są niezbędne do pokrycia wydatków publicznych. Podatki stanowią źródło dochodów budżetu państwa i są niezbędne do zapewnienia stabilności finansów publicznych oraz pokrycia kosztów realizacji różnych projektów i programów publicznych.

Funkcja redystrybucyjna

Podatki pełnią również funkcję redystrybucyjną. Polega ona na przenoszeniu części dochodów zamożniejszych grup społecznych na potrzeby mniej zamożnych. Dzięki temu podatki umożliwiają zniwelowanie nierówności społecznych i zapewnienie bardziej sprawiedliwego rozkładu bogactwa w społeczeństwie. W wielu krajach istnieją specjalne systemy podatkowe, które umożliwiają dodatkowe wsparcie dla najbardziej potrzebujących grup społecznych.

Funkcja stabilizacyjna

Podatki pełnią również funkcję stabilizacyjną. W okresach kryzysu gospodarczego państwo może zwiększać wysokość podatków w celu ograniczenia konsumpcji i zapobieżenia dalszemu pogorszeniu sytuacji gospodarczej. W ten sposób podatki stanowią narzędzie do regulacji gospodarki i zapewnienia jej stabilności.

Funkcja regulacyjna

Podatki pełnią także funkcję regulacyjną, która polega na wprowadzeniu ograniczeń na niektóre działania gospodarcze, w celu ochrony środowiska, zdrowia ludzi czy też utrzymania porządku społecznego. Przykładem może być podatek nałożony na produkty szkodliwe dla zdrowia, takie jak papierosy czy alkohol. Celem jest zniechęcenie do ich konsumpcji i tym samym ochrona zdrowia publicznego.

Podobnie, podatki mogą być wykorzystywane do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i innych szkodliwych zanieczyszczeń, poprzez nałożenie podatku na ich emisję. Celem jest ochrona środowiska i promowanie rozwoju zrównoważonego.

Funkcja regulacyjna podatków pozwala również na utrzymanie stabilności gospodarki poprzez regulowanie niektórych sektorów, takich jak np. sektor nieruchomości. Poprzez odpowiednie ustawienie stawek podatkowych, można wpłynąć na wzrost lub spadek cen nieruchomości, a tym samym na stabilizację rynku.

W ten sposób, funkcja regulacyjna podatków stanowi ważne narzędzie dla rządu do kontrolowania i regulowania różnych aspektów gospodarki i społeczeństwa, w celu osiągnięcia określonych celów społecznych i gospodarczych.

Z kolei S. Owsiak wyróżnia trzy funkcje podatków:

Rysunek nr 2:  Funkcje podatków

Źródło: Opracowanie własne

Podatki spełniają trzy główne funkcje:

  • fiskalną – są głównym źródłem dochodów budżetu państwa, gwarantują finansowanie wydatków publicznych. Jest to pierwotna, najstarsza funkcja podatków,
  • stymulacyjną – są wykorzystywane przez państwo jako instrument oddziaływania na decyzje podmiotów gospodarczych w celu skorelowania ich z założeniami polityki gospodarczej i społecznej państwa,
  • redystrybucyjną – są instrumentem przesuwania dochodów pomiędzy różnymi grupami społecznymi.

Efekt redystrybucyjny podatków zależy od systemu podatkowego, a w szczególności od podatków bezpośrednich. Dla pewnego obrazu należy także uwzględnić podatki pośrednie takie jak VAT czy akcyza, których rola w naszym budżecie rośnie[1].

Sposób wydatkowania środków budżetowych – przede wszystkim na świadczenia dla najuboższych – może wzmocnić lub osłabić efekt redystrybucji podatków.

Podatki są jednym z najważniejszych źródeł dochodów budżetu państwa i pełnią kilka ważnych funkcji. Oto kilka z nich:

  1. Finansowanie wydatków publicznych: Najważniejszą funkcją podatków jest finansowanie wydatków publicznych, takich jak opieka zdrowotna, ochrona środowiska, edukacja i bezpieczeństwo. Bez podatków, rząd nie mógłby pokryć tych kosztów i utrzymać dostępności do usług publicznych.
  2. Redistrybucja dochodów: Podatki są używane do zredistrybuowania dochodów, aby pomóc najbiedniejszym i umożliwić im dostęp do podstawowych usług publicznych.
  3. Stabilizacja gospodarki: Podatki są również używane do stabilizacji gospodarki poprzez regulowanie wydatków konsumentów i producentów w okresach recesji i prosperity.
  4. Wsparcie rozwoju: Podatki są używane do wspierania rozwoju i modernizacji infrastruktury, takiej jak budowa dróg, mostów i budynków publicznych.
  5. Ochrona środowiska: Podatki są również używane do finansowania działań związanych z ochroną środowiska, takich jak ochrona rzadkich gatunków zwierząt i roślin oraz ochrona zasobów naturalnych.

Podsumowując, podatki pełnią wiele ważnych funkcji i są niezbędne dla utrzymania i rozwoju państwa. Pomagają w finansowaniu wydatków publicznych, redistrybucji dochodów, stabilizacji gospodarki, wspieraniu rozwoju i ochronie środowiska.


[1] S. Owsiak op. cit. s. 139-145

Rodzaje podatków stanowiących dochód budżetu państwa

5/5 - (2 votes)

Wyróżniamy następujące rodzaje podatków stanowiących dochód budżetu państwa[1]:

a) podatek dochodowy od osób fizycznych,

b) podatek dochodowy od osób prawnych,

c) podatek od towarów i usług,

d) podatek akcyzowy,

e) podatek od gier.

Z punktu widzenia mechanizmu rozliczania i poboru, podatki są dzielone na:

1) bezpośrednie – obliczane i płacone od indywidualnego dochodu, przychodu lub majątku oraz

2) pośrednie – wliczane w cenę towaru lub usługi. Płatnikami tych podatków są sprzedawcy i świadczący usługi, jednak w ostatecznym rachunku obciążają one kupujących i usługobiorców, a więc finalnych konsumentów.

Do podatków bezpośrednich zaliczane są:

  • podatek dochodowy od osób fizycznych, dla którego podstawę opodatkowania stanowi dochód podatnika, pomniejszony o odliczenia i ulgi. Tak więc na wysokość podatku od dochodów osobistych mają wpływ: przychody, koszty ich uzyskania, stawki podatkowe, progi, kwoty wolne od podatku oraz ulgi, a także możliwość wspólnego opodatkowania małżonków i preferencyjne opodatkowanie osób samotnie wychowujących dzieci;
  • podatek dochodowy od osób prawnych – dla którego podstawę opodatkowania stanowią dochody z działalności gospodarczej w Polsce. Podatnikami są osoby prawne oraz niektóre jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Z podatku tego wyłączone są: Skarb Państwa, Narodowy Bank Polski i jednostki samorządu terytorialnego. Opodatkowaniu podlega dochód – a więc nadwyżka wpływów nad kosztami ich uzyskania;
  • podatek od spadków i darowizn – któremu podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy i praw majątkowych w drodze dziedziczenia lub umowy darowizny. Obowiązek podatkowy ciąży na spadkobiercach, a w przypadku darowizny – solidarnie na darczyńcy i obdarowanym. Wysokość podatku zależna jest od grupy podatkowej, do której należy obdarowany lub spadkobierca;
  • podatek rolny – naliczany od powierzchni użytków rolnych wyrażonej w tzw. hektarach przeliczeniowych. Ustawa określa grunty wyłączone od opodatkowania oraz przewiduje: ulgę inwestycyjną, obniżenie podatku i zwolnienia od podatku;
  • podatek leśny – naliczany od powierzchni wyrażonej w hektarach przeliczeniowych – uwzględniających powierzchnię głównych gatunków drzew w drzewostanie i klasy bonitacyjne drzewostanu dla głównych gatunków ujętych w planie urządzenia lasu – według stanu na 1 stycznia roku podatkowego;
  • podatek od nieruchomości – dla którego podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia gruntów i budynków – bez uwzględnienia ich wartości oraz budowle – w proporcji do wartości. W podatku tym występują zwolnienia ustawowe oraz inne – wprowadzone uchwałami (w okresie analizowanym) rad gmin;
  • podatek od środków transportu – którym objęci są właściciele samochodów ciężarowych o nośności powyżej 2 ton, autobusów, przyczep i naczep powyżej 5 ton oraz ciągników siodłowych i balastowych. Do 1997 r. byli nimi objęci także właściciele samochodów osobowych. W podatku tym występują zwolnienia ustawowe, a w okresie analizowanym mogły mieć miejsce także zwolnienia uchwalone przez rady gmin;
  • podatek od posiadania psów – ciążący na osobach fizycznych posiadających psy. W podatku tym przewidziane są także zwolnienia ustawowe (np. za dwa psy trzymane w celu pilnowania gospodarstw rolnych), a także na podstawie uchwał rad gmin.

Do podatków pośrednich zaliczamy:

  • podatek od towarów i usług – zwany podatkiem od wartości dodanej (VAT – value added tax), płacony przez osoby fizyczne, prawne, a także jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, jeśli sprzedają towary, świadczą usługi, eksportują i importują. W podatku tym, np. sprzedawca oblicza podatek należny od dokonanej sprzedaży i odejmuje od niego podatek zapłacony wcześniej przez dostawców, zawarty w fakturach zakupu. Różnicę wpłaca do budżetu lub otrzymuje zwrot – gdy podatek zawarty w fakturach jest wyższy od należnego. W podatku tym obowiązują stawki: podstawowa i obniżone oraz rozbudowany system zwolnień;
  • podatek akcyzowy – nakładany na wyroby konsumpcyjne (tzw. wyroby akcyzowe). Podatkiem tym objęte są również przekraczające dopuszczalne normy ubytki oraz zawinione niedobory wyrobów akcyzowych. Płacą go producenci i importerzy wyrobów akcyzowych. Także w tym podatku występują ustawowe zwolnienia. Akcyza jest podatkiem typowym dla gospodarki rynkowej, zwł. wysoko rozwiniętej. W Polsce wprowadzono ją ponownie (istniała w okresie międzywojennym) dopiero w 1993.
  • podatek od gier – obejmujący gry losowe i zakłady wzajemne. Oba te przedmioty opodatkowania są w ustawie zdefiniowane. Podatek nalicza się w stawkach procentowych oraz kwotowo-procentowych. Ustawa przewiduje zwolnienia przedmiotowe (np. loterie promocyjne, w których uczestniczy się poprzez nabycie towarów, a urządzający loterię oferuje wygrane rzeczowe lub pieniężne).

Praktyka fiskalna wskazuje na wyższość podatków pośrednich, w zasadzie powiązanych z konsumpcją, nad bezpośrednimi, obciążającymi dochody i majątek podatnika. Podatki pośrednie są łatwiejsze do wyegzekwowania; ograniczają pole do nadużyć, manipulacji i interpretacji, nie osłabiają motywacji do powiększania dochodów i kapitału, a więc są bardziej prorozwojowe. Obecnie ich udział w ogólnych dochodach podatkowych wynosi 51,2%, a w dochodach podatkowych budżetu państwa już 59,1%.

Na poniższym wykresie zaprezentowałam udział podatków w dochodach budżetu państwa w 1998 roku[2].

Wykres 1. Udział poszczególnych podatków w kształtowaniu dochodów budżetu państwa w 1998 roku

źródło: Ministerstwo Finansów


[1] Encyklopedia biznesu op. cit. s. 610

[2] Ustawa budżetowa z 1998 r. z dnia 12 lutego 1998 r.

Rodzaje dochodów budżetu państwa

5/5 - (2 votes)

Do najważniejszych dochodów zaliczamy:

  • podatki
  • dochody niepodatkowe
  • dochody zagraniczne

Dochody budżetowe państwa są  bardzo różnorodne. Podstawowym źródłem dochodów jest dochód narodowy. Z punktu widzenia form pobierania dochodów można podzielić je na bezzwrotne (podatki, cła), zwrotne (obligacje, lokaty) ; odpłatne (opłaty skarbowe), nieodpłatne (podatki, cła); przymusowe (podatki, cła) i dobrowolne (darowizny, pożyczki). W Polsce głównym źródłem dochodów są podatki. Inne formy dochodów budżetowych mają mniejsze znaczenie.

Dochody budżetu państwa to środki finansowe pochodzące z różnych źródeł, które są niezbędne do finansowania działalności rządu i realizacji jego polityki. W Polsce istnieje kilka rodzajów dochodów budżetu państwa, w tym:

  1. Podatki: Są to najważniejsze dochody budżetu państwa. Mogą być opodatkowane podatkiem dochodowym, podatkiem VAT, podatkiem akcyzowym, czy podatkiem od nieruchomości.
  2. Opłaty: Opłaty są środkami finansowymi, które państwo pobiera za konkretne usługi, takie jak opłata za wjazd na autostrady, opłata za korzystanie z parków narodowych, itp.
  3. Składki na ubezpieczenia społeczne: Są to środki finansowe, które państwo pobiera od osób zatrudnionych, aby finansować system emerytalny i inne programy społeczne.
  4. Dane naturalne i surowce: Państwo może uzyskać dochody z wydobycia i sprzedaży surowców naturalnych, takich jak ropa naftowa, gaz ziemny i rudy metali.
  5. Dzierżawa: Państwo może uzyskać dochody z dzierżawy swoich nieruchomości, takich jak ziemie, budynki i mieszkania.
  6. Dofinansowania i subwencje: Państwo może udzielać dofinansowań i subwencji różnym sektorom, takim jak sektor rolny, edukacja i nauka, czy sektor kultury.

Te rodzaje dochodów budżetu państwa stanowią ważne źródła finansowania działalności rządu i pomagają realizować politykę publiczną. Aby osiągnąć stabilność finansów państwa, jest konieczne, aby te dochody były wyważone i ustabilizowane.

Procedura budżetowa

5/5 - (2 votes)

Procedura budżetowa[1], czyli tryb załatwiania, obejmuje następujące etapy :

  • opracowanie projektu budżetu,
  • uchwalenie budżetu,
  • wykonanie budżetu, sprawozdawczość i kontrolę budżetu.

Kroki i terminy, których należy przestrzegać podczas procedury budżetowej, są określone w art. 314 TFEU. Jednak na długo przed rozpoczęciem procedury budżetowej instytucje co roku uzgadniają „praktyczny” harmonogram oparty na dotychczasowej praktyce.

1. Etap pierwszy: opracowanie projektu budżetu przez Komisję Parlament i Rada wydają wytyczne dotyczące priorytetów budżetowych. Komisja sporządza projekt budżetu i przesyła go Radzie i Parlamentowi najpóźniej do dnia 1 września (zgodnie z art. 314 ust. 2 TFUE i zgodnie z „praktycznym” harmonogramem do końca kwietnia lub początku maja). Na późniejszym etapie Komisja może zmienić projekt budżetu w celu uwzględnienia wszelkich zmian sytuacji, ale musi to zrobić przed powołaniem komitetu pojednawczego (patrz poniżej).

2. Etap drugi: przyjęcie przez Radę stanowiska w sprawie projektu budżetu

Rada przyjmuje stanowisko w sprawie projektu budżetu i przesyła je Parlamentowi najpóźniej do 1 października (zgodnie z art. 314 ust. 3 TFUE, ale zgodnie z „praktycznym” harmonogramem do końca lipca). Rada musi poinformować Parlament szczegółowo o powodach swojego stanowiska.

3. Etap trzeci: czytanie w Parlamencie

Parlament ma 42 dni na zajęcie stanowiska. W tym okresie może zatwierdzić stanowisko Rady lub odmówić podjęcia decyzji – w takim przypadku budżet uważa się za ostatecznie przyjęty; Parlament może również przyjmować poprawki większością głosów wchodzących w jego skład członków, w którym to przypadku zmieniony wniosek jest odsyłany z powrotem do Rady i Komisji. Przewodniczący Parlamentu, w porozumieniu z przewodniczącym Rady, musi następnie bezzwłocznie zwołać komitet pojednawczy.

4. Etap czwarty: posiedzenie komitetu pojednawczego i przyjęcie budżetu

Od chwili jego zwołania komitet pojednawczy (złożony z przedstawicieli członków Rady i takiej samej liczby przedstawicieli Parlamentu) ma 21 dni na uzgodnienie wspólnego tekstu. W tym celu musi podjąć decyzję kwalifikowaną większością głosów członków Rady lub ich przedstawicieli oraz większością głosów przedstawicieli Parlamentu. Komisja uczestniczy w komitecie pojednawczym i podejmuje wszelkie inicjatywy niezbędne do zbliżenia stanowisk Parlamentu i Rady.


[1] Zasady procedury budżetowej reguluje ustawa z dnia 5 stycznia 1991r. Prawo budżetowe

Charakterystyka i funkcje kapitału zakładowego spółki z o.o.

5/5 - (2 votes)

Kapitał zakładowy jest to liczbowo oznaczona kwota pieniężna, stanowiąca sumę udziałów wspólników i tzw. pierwotny majątek spółki[1] , z którym rozpoczyna ona prowadzenie działalności. Zebranie kapitału jest jedną z przesłanek utworzenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Jak już wspomniałem w swojej pracy, oznaczenie kapitału zakładowego jest postanowieniem obligatoryjnym umowy spółki z o.o. Wysokość kapitału powinna więc być ściśle określona w umowie spółki, gdyż bez niego umowa nie jest kompletna i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Do powstania spółki z o.o. konieczne jest również pokrycie kapitału zakładowego w całości. Oznaczając wysokość kapitału zakładowego wspólnicy muszą wziąć pod uwagę przepisy kodeksu spółek handlowych, gdzie jego minimalną wysokość określono na kwotę 50.000 zł art. 154 § 1 k.s.h
Kapitał zakładowy dzieli się na udziały. Udział jest częścią kapitału obejmowaną przez wspólnika w zamian za wniesienie wkładu, a wartość nominalna jednego udziału nie może być niższa niż 500zł (art. 154 § 2 k.s.h).

Wkładem natomiast jest wszystko to, co wspólnik wnosi do spółki, aby uzyskać w niej udział[2]. W spółce z o.o. wniesienie wkładu jest obowiązkowe i wspólnik nie może być zwolniony od tego oświadczenia. Dlatego też wspólnikiem nie może być osoba nie posiadająca udziału w kapitale spółki.

Kapitał zakładowy pełni więc funkcję prawną ponieważ, dzieląc się na udziały przyznawane wspólnikom za wkłady jest warunkiem uzyskania przez nich prawa do uczestnictwa w spółce. Udział i wkład to pojęcia, które nierozerwalnie składają się na charakterystykę prawną kapitału zakładowego.

Cechy kapitału zakładowego określone są czterema podstawowymi zasadami.

Pierwszą z nich jest obowiązek wyrażania kapitału w kwocie pieniężnej w walucie polskiej (art. 157 § 1 pkt 3 k.s.h). Dotyczy to również ewentualnych wkładów niepieniężnych, które także musza być wycenione w sumie pieniężnej.

Druga zasada wymaga, aby cały kapitał zakładowy, w postaci pieniężnej lub w formie wkładu niepieniężnego (aportu), był objęty i pokryty (wpłacony) przez założycieli w całości przed powstaniem spółki, czyli przed jej zarejestrowaniem, ponieważ zgłaszając wniosek o wpis do rejestru, zarząd ma obowiązek dołączenia oświadczenia wszystkich członków zarządu, że wkłady na pokrycie kapitału zakładowego zostały przez wszystkich wspólników w całości wniesione (art. 167 § 1 pkt 2 k.s.h). Za fałszywe dane, w takiej sytuacji, członkowie ponoszą odpowiedzialność cywilną i karną.
Trzecią zasadą jest zasada stałości kapitału, co gwarantuje jego nienaruszalność bez upoważniającego do tego tytułu. Jedynym tytułem pobierania wypłat z majątku spółki jest zysk wykazywany w bilansie spółki, gdy aktywa przewyższą sumę kapitału zakładowego.

Należy też wspomnieć, że stałość kapitału zakładowego osiąga się przez umieszczenie go w bilansie spółki po stronie pasywów, a po stronie aktywów odpowiadają mu składniki majątkowe powstałe z wkładów wspólników. Obowiązkiem spółki z o.o. jest więc utrzymanie kwoty kapitału zakładowego w całości i nie rozdzielenie jej między wspólników. Kodeks spółek handlowych zabrania dokonywania czynności, które mogłyby w jakikolwiek sposób spowodować uszczuplenie kapitału.

Zatem w okresie trwania spółki nie można zwracać wspólnikowi jego wpłat nawet w części[3], chyba, że następuje obniżenie kapitału lub umorzenie udziału, jeśli umowa spółki takie umorzenie przewiduje[4], nie można z kapitału pokrywać wynagrodzeń za usługi świadczone przy powstaniu spółki, ani zaliczyć tego wynagrodzenia na pokrycie udziału wspólnika[5]. Nie wolno również wypłacać wspólnikom odsetek od wniesionych wkładów jak również od przysługujących mu udziałów. [6]Kapitał zakładowy ma być bowiem podstawą zabezpieczenia praw wierzycieli oraz podstawą zaufania do niej kredytodawców, pełni więc w spółce funkcję gwarancyjną.

Czwartą zasada jest zasada jednolitości kapitału zakładowego, z którego środki nie mogą być przeznaczone na fundusze tworzone przez spółkę.


[1] K. Kruczalak, Prawo handlowe, Warszawa 1997r.

[2] A. Kowalska, Proces powstawania spółki z o.o., Kraków 1999r., s.91

[3] Por. art. 189 k.s.h.

[4] Por. art. 199 i 265 k.s.h.

[5] Por. art. ………………

[6] Por. art. 190 k.s.h.