prace

Organy Krajowej Izby Doradców Podatkowych

5/5 - (2 votes)

Organami Izby są:

1.            Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych

2.            Krajowa Rada Doradców Podatkowych

3.            Krajowa Komisja Rewizyjna

4.            Wyższy Sąd Dyscyplinarny

5.            Sąd dyscyplinarny

6.            Rzecznik Dyscypliny

Ad.1 Krajowy zjazd doradców podatkowych jest reprezentacją wszystkich doradców. Odbywa się raz na 4 lata (Krajowa Rada jest uprawniona do zwołania w terminie wcześniejszym zjazdu nadzwyczajnego). Biorą w nim udział delegaci wyłonieni przez walne zgromadzenia regionalnych oddziałów Izby. Do kompetencji Zjazdu należy wybór pozostałych organów Izby, za wyjątkiem sędziów sądu dyscyplinarnego. Pozostałe kompetencje można podzielić na uchwałodawcze (uchwalenie statutu, programu, zasad etyki, zasad gospodarki finansowej, ustalenie wysokości składki członkowskiej) i kontrolne (rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań innych organów oraz udzielanie absolutorium). Uchwały zjazdu zapadają większością głosów.

Ad.2 Krajowa Rada Doradców Podatkowych to organ kierujący bieżącymi sprawami samorządu w okresie między kolejnymi zjazdami doradców. Do zadań KRDP należą reprezentacja doradców podatkowych w stosunkach zewnętrznych (wobec organów władzy i administracji państwowej oraz innych podmiotów krajowych i międzynarodowych) i wewnętrznych. Ważnym elementem zewnętrznej reprezentacji jest opiniowanie projektów  ustaw i rozporządzeń dotyczących prawa podatkowego. Najważniejszą kompetencją wewnętrzną jest zaś podejmowanie uchwał w sprawie wpisu na listę doradców podatkowych i skreślania z niej. Do kompetencji Rady wchodzą także: zwoływanie zjazdu i zapewnienie wykonywania jego uchwał. Uchwały KRDP zapadają większością głosów (przy równej ilości głosów decyduje głos przewodniczącego), w obecności co najmniej połowy jej członków. Sposób składania oświadczeń woli przez Krajową Radę określa statut krajowej izby doradców podatkowych. W skład KRDP wchodzi przewodniczący oraz 54 członków. Przewodniczący kieruje pracami rady oraz zapewnia wykonanie jej uchwał.[1]Kadencja rady trwa 4 lata.

Ad.3 Do zadań Krajowej Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności innych organów izby. Tryb działania komisji określa statut. Komisja przedstawia Krajowemu zjazdowi doradców podatkowych sprawozdanie ze swej działalności oraz wnioski dotyczące działalności finansowej i majątkowej innych organów. Komisja opiniuje wniosek o udzielenie absolutorium ustępującej radzie doradców podatkowych przez zjazd. W skład komisji wchodzi 17 osób, które nie mogą być członkami innych organów samorządu.[2]

Ad.4,5,6 Doradcy podatkowi podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków zawodowych określonych prawem oraz za czyny sprzeczne z zasadami etyki zawodowej.

Postępowanie sądowe jest dwuinstancyjne. Pierwszą instancją jest Sąd Dyscyplinarny działający przy oddziale regionalnym, do którego należy obwiniony doradca. Instancją odwoławczą jest natomiast Wyższy Sąd Dyscyplinarny (WSD) w Warszawie. Sędziów sądu dyscyplinarnego wybierają zgromadzenia regionalne Izby, członków wyższego sądu dyscyplinarnego wybiera Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych.[3]Członkowie sadów wybierają spośród siebie przewodniczącego i wiceprzewodniczącego. Kadencja sędziów trwa 4 lata, nie mogą oni w tym czasie pełnić innych funkcji za wyjątkiem uczestnictwa w zjeździe. Sędziowie w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają tylko ustawom i zasadom etyki zawodowej. Sądy orzekają w składach 3 osobowych, które wyznacza przewodniczący.

Postępowanie sądowe jest wszczynane na wniosek Rzecznika Dyscypliny lub jego zastępców (Rzecznik i jego zastępcy w liczbie 16 powoływani są przez zjazd).[4]Postępowanie sądowe musi być poprzedzane postępowaniem wyjaśniającym, którego celem jest ustalenie okoliczności czynu oraz wysłuchanie obwinionego. Postępowanie wyjaśniające może wszcząć Rzecznik samodzielnie w wyniku powzięcia wiadomości o popełnieniu czynu rodzącego odpowiedzialność dyscyplinarna, jak również na żądanie Krajowej Rady, ministra finansów i ministra sprawiedliwości. Rzecznik pełni przed sądem rolę oskarżyciela. Termin rozprawy wyznacza przewodniczący sądu, zawiadamiając o tym strony, ministra finansów, ministra sprawiedliwości, Krajową Radę, a w razie potrzeby świadków i biegłych.

W razie uznania doradcy winnym zarzucanych mu czynów sąd ma do dyspozycji 4 rodzaje kar: upomnienie, nagana, zawieszenie prawa wykonywania zawodu na okres od 6 miesięcy do 3 lat, pozbawienie prawa wykonywania zawodu. Orzeczenie sądu wraz z uzasadnieniem doręcza się obwinionemu, rzecznikowi, a także podmiotom, które złożyły wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Od orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje wyżej wymieniony podmiotom odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w terminie 14 dni. Od orzeczenia WSD przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego. Może ona być wniesiona przez obwinionego, Rzecznika Dyscypliny, ministra finansów, ministra sprawiedliwości lub przewodniczącego Krajowej Rady Doradców Podatkowych, w wypadku rażącego naruszenia prawa jak również rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej kasacje rozpatruje SN w składzie 3 sędziów, stosując w tym celu przepisy KPK.

Zatarcie ukarania karą dyscyplinarną następuje po upływie 3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia upomnienia lub nagany, a także od zakończenia okresu kary zawieszenia prawa do wykonywania zawodu. Zatarcie ukarania karą pozbawienia prawa do wykonywania zawodu następuje na wniosek ukaranego po upływie 5 lat.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego w wypadku, gdy od ujawnienia czynu zagrożonego karą upłyną rok lub od chwili popełnienia czynu upłynęły 3 lata. W sprawach nie uregulowania w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy KPK.

Pewną wątpliwość może budzić fakt niezamieszczenia wśród podmiotów uprawnionych do żądania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego osób „pokrzywdzonych” przez doradcę w związku z wykonywaniem przez niego zawodu, co przy zbyt opieszałym działaniu Rzecznika Dyscypliny lub jego zastępców może prowadzić do uniknięcia odpowiedzialności przez doradcę.

[1] Skład organów izby doradców podatkowych, w: FDP nr2 2002, s. 58.
[2] tamże
[3] tamże
[4] tamże

System podatkowy

5/5 - (2 votes)

Analizując  rozważania tyczące się podatków wchodzących w skład  systemu podatkowego można zaobserwować, iż ich konstrukcja jest bardzo podobna. Każdy z podatków ma na uwadze  podatników, przedmiot opodatkowania, podstawę opodatkowania, ewentualne ulgi i zwolnienia podatkowe oraz tryb poboru. Po przeprowadzonej analizie poszczególnych podatków można stwierdzić, iż każdy z nich ma ściśle określony przedmiot i podstawę opodatkowania. Wśród ulg i zwolnień można zauważyć te, które przysługują podatnikom z mocy prawa i takie, o które podatnik musi występować sam. Stawki podatku są wyrażone w różny sposób, w jednych podatkach – procentowo np. podatki dochodowe, podatek od towarów i usług, w innych zaś – kwotowo np. podatek od nieruchomości, podatek od środków transportu, a z kolei podatek akcyzowy zarówno kwotowo jak i procentowo.

Dokonując analizy poszczególnych podatków należy podkreślić, że ich ogólna konstrukcja nie zmieniła się od momentu wprowadzenia, a najczęstsze zmiany następują w zakresie stawek podatkowych oraz przysługujących ulg i zwolnień.

Spośród podatków składających się na system podatkowy są te, które stanowią dochód budżetu państwa ja również takie, które zasilają budżety gmin.. Należy  również zauważyć, że każdy podatek ma swój własny sposób poboru, jedne są pobierane  przez organ skarbowy inne natomiast wpływają na rachunki gmin, a są również  takie, które pobiera organ skarbowy i przekazuje na rachunek gminy.

Podsumowując rozważania dotyczące systemu podatkowego mogę stwierdzić, że trwająca od kilkunastu lat reforma i kształtowanie polskiego systemu podatkowego wciąż nie zostało zakończone.
Głównymi elementami systemu podatkowego jest opodatkowanie dochodów osób fizycznych i osób prawnych jak również wprowadzenie podatku od towarów i usług VAT i podatku akcyzowego.
Należy podkreślić, że system podatkowy nie może hamować gospodarki, a powinien skutecznie stymulować jej wzrost. W miarę poprawy sytuacji finansów publicznych należy zmierzać do obniżania podatków i stopniowego zaniku zwolnień podatkowych. Obecnie obowiązuje około 100 zwolnień przedmiotowych i kilkadziesiąt odliczeń od dochodu i podatku, a regulacje z nimi związane są rozległe i nie zawsze precyzyjne, a to w konsekwencji prowadzi do nadużyć. Uwzględniając powyższe rozważania i porównując obciążenia podatkami różnych osób prowadzących działalność gospodarczą można stwierdzić, że są one rozłożone nierównomiernie.

Dochody osób prowadzących działalność gospodarczą bez względu na formę prawno – organizacyjną powinny być objęte jedną skalą Uwzględniając przedstawione podatki można stwierdzić, że rolnicy opodatkowani są jedynie podatkiem rolnym, którego wielkość zależy od powierzchni posiadanych gruntów i jakości gleb. Należy uznać ich za jedyną grupą zawodową wyłączoną z opodatkowania podatkiem dochodowym, a więc myślę, że będzie to w przyszłości kolejny problem do rozstrzygnięcia konstruktorom systemu podatkowego. A więc nadal jak widać trwa budowa nowoczesnego systemu podatkowego, która bezspornie wiąże się z polityką.

Podatek jest politycznym problemem władzy, a decyzje o rozłożeniu obciążeń podatkowych należą do aktualnej większości politycznej. Są też inne przesłanki ciągłej nowelizacji ustaw podatkowych. Mogą być to luki w prawie podatkowym, które uwidaczniają się dopiero w trakcie stosowania przepisów w praktyce. Innym może być wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdza np. niezgodność przepisu z Konstytucją, a to oznacza jedno, wycofanie lub zmiana przepisu. Wprowadzenie każdego podatku wiąże się z celem jaki ma on spełniać i jeśli nie zostanie osiągnięty trzeba go znowelizować, zmienić lub wyeliminować. Wszystko zmierza do szukania ciągle to nowych, prostszych form rozliczeń i takimi są np. ryczałty. Podatki w różny sposób mogą ograniczać założone efekty, a więc tylko ciągły monitoring pozwoli ocenić ich wpływ na wzrost i rozwój gospodarczy.

Z przedstawionych rozważań wynika, iż znacznie rzadziej mamy do czynienia ze zjawiskiem znoszenia podatków lecz najczęściej z nowelizacją już istniejących lub wprowadzaniem nowych.
Uważam, iż cały system podatkowy powinien działać w sposób przejrzysty i poukładany, a ilość obciążeń podatkowych powinna zmniejszać się.. Każda nowa władza poszukuje ciągle to nowych źródeł i form dochodów budżetowych, stąd też biorą się  ciągłe zmiany, nowelizacje, pomysły na wprowadzanie nowych podatków. Stabilność systemu podatkowego jest bardzo ważna zarówno dla inwestorów krajowych jak i zagranicznych, służy również właściwemu funkcjonowaniu państwa.

Podatek od towarów i usług – VAT

5/5 - (3 votes)

Podatek od towarów i usług, inaczej podatek od wartości dodanej, należy do grupy podatków pośrednich i płacony jest na wszystkich szczeblach obrotu towarowego. Podatek od towarów i usług reguluje ustawa z dnia 8 stycznia 1993 roku [1].

Od tego czasu przestały obowiązywać podatki obrotowe uregulowane w ustawie z 16.12.1972 roku o podatku obrotowym oraz w ustawie z 26.02.1982 roku o opodatkowaniu jednostek gospodarki uspołecznionej.”[2]

Przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest:

  • sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
  • eksport i import towarów i usług,
  • przekazanie przez podatnika towarów lub świadczenie usług na potrzeby reprezentacji i reklamy,
  • na darowizny lub na potrzeby własne podatnika, członków jego rodziny lub osób współpracujących.

Podatnikami podatku VAT zgodnie z art. 5 ustawy są osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które wykonują czynności we własnym imieniu i na własny rachunek podlegające opodatkowaniu. Obowiązek podatkowy powstaje w momencie wydania, przekazania, darowizny towarów lub w momencie wykonania usługi. Podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów pomniejszona o należny podatek VAT od tej sprzedaży. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna towarów powiększona o cło lub ewentualny podatek akcyzowy.

Stawki podatku od towarów i usług mają charakter procentowy i liniowy. Powszechnie stosowaną i podstawową stawką jest 22 % podstawy opodatkowania i jest ona stosowana do wszystkich czynności chyba, że z przepisów wyraźnie wynika, iż obrót danej czynności opodatkowany jest inną stawką. [3]

Stawki obniżone, preferencyjne to 7 % lub 0 %, a rzadziej 3 % czy 12 %, niektóre wprowadzane tylko czasowo oczywiście na wybrane grupy towarów. Lista towarów i usług objętych tymi stawkami opublikowana jest w postaci załącznika do ustawy. I tak stawka obniżona 7 % obejmuje towary i usługi:

  • związane z gospodarką rolną i leśną (nawozy, pasze, ciągniki),
  • towary związane z ochroną zdrowia (okulary wyroby farmaceutyczne),
  • towary spożywcze (wędliny, słodycze),
  • prasa, nuty, mapy,
  • węgiel, paliwa gazowe, energia elektryczna,
  • materiały i usługi budowlane wykazane w załączniku do ustawy.

Stawka 3 % stosowana jest do produktów przemysłu mięsnego, mleka, miodu, produktów upraw polowych i łąkowych.

Stawka 12 %, wprowadzona na początku 2002 roku, dotyczy niektórych towarów dla dzieci, wcześniej opodatkowanych stawką 7 %, a są to zabawki, narty, sanki, rowery. Zgodnie z prognozami towary te mają być objęte stawką 22 %.

Stawka 0 % – preferencyjna, głównie dotyczy sprzedaży swoich towarów na eksport. Stawka ta do końca 2003 roku obowiązuje na sprzedaż czasopism specjalistycznych, wydawnictw dziełowych jak również towarów wykorzystywanych na cele ochrony przeciwpożarowej sprzedawanych jednostkom przeciwpożarowym. Zgodnie ze standardami przyjętymi w Unii Europejskiej stawka preferencyjna 0 % stosowana jest sporadycznie, tylko do niektórych towarów. W niektórych krajach Unii stawka 0 % nie jest stosowana w ogóle, a są to Francja, Hiszpania i Grecja.
W naszym kraju również w okresie od wprowadzenia podatku VAT, a więc od 1993 roku najwięcej zmian dotyczyło stawek podatkowych. I tak np. na leki środki farmaceutyczne i materiały medyczne stawki kształtowały się w następujący sposób:

1997 – 0 %, 1998 – 2 %, 1999 – 4 %, 2000 – 7 %.

Wszystkie towary i usługi objęte innymi stawkami niż 22 % ujęte zostały w Systematycznym Wykazie Wyrobów, Klasyfikacji Wyrobów i Usług, Klasyfikacji Obiektów Budowlanych.

[1] Dz. U., nr 11, poz. 50 z późniejszymi zmianami

[2] R.Mastalski, „Prawo podatkowe II część szczegółowa,… , s 162

[3] Tamże str. 178

Podatek dochodowy od osób prawnych

5/5 - (2 votes)

„Opodatkowanie dochodów osób prawnych unormowane w ustawie z 1989 roku oparte zostało na podstawowej zasadzie współczesnych systemów podatkowych , jaką jest zasada równości opodatkowania. Oznaczało to zarwanie z kształtującym polski system podatkowy w okresie powojennym zasadą różnicowania opodatkowania w zależności od typu własności.”[1]

Podatek dochodowy od osób prawnych jest podatkiem bezpośrednim. Podatek dochodowy od osób prawnych wprowadzono przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku [2].

Wprowadzenie podyktowane było uchwaleniem w 1991 roku ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dawała ona możliwość ujednolicenia przepisów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby fizyczne i osoby prawne.

Podmiotami podlegającymi opodatkowaniu uregulowanemu w ustawie z 15.02.1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych są osoby prawne .Przypisom ustawy podlegają również jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, z wyjątkiem oczywiści spółek nie mających oczywiści osobowości prawnej.”[3]

Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jest dochód podatnika z różnych źródeł. Dochód w rozumieniu ustawy to nadwyżka przychodów nad kosztami uznawanymi za niezbędne do uzyskania przychodu. Natomiast nadwyżka kosztów nad dochodami jest stratą, którą pokrywa się w równych częściach z dochodu uzyskanego w najbliższych, kolejno następujących 3 latach.[4]

Przychodami są wszystkie wpływy pieniężne, przychody w naturze, świadczenia otrzymane nieodpłatnie, powstające w danym okresie należności, wartość zwróconych wierzytelności, oraz wartość umorzonych zobowiązań.

Koszty podatników podatku dochodowego od osób prawnych to koszty poniesione na uzyskanie przychodów.

[1] R.Mastalski, „Prawo podatkowe II część szczegółowa, C H BECK, Wrocław 2006 s 45,

[2]Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U., nr 14, poz. 176 z późniejszymi zmianami)

[3] R.Mastalski, „Prawo podatkowe II część szczegółowa, …, s 55

[4] Tamże str. 78

Kierunki zmian systemu podatkowego po 1990 roku

5/5 - (2 votes)

Jednym z pierwszych aktów prawnych, które zapoczątkowały zmiany w polskim systemie podatkowym była ustawa z 31 stycznia 1989 roku o podatku dochodowym od osób prawnych. Właśnie ta ustawa ustalała wspólne zasady opodatkowania dochodu wszystkich osób prawnych bez względu na przynależność sektorową.

„Ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych oraz prowadzących działalność gospodarczą państwowych jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, zwanych dalej „podatnikami”[2]

Zasadnicza reforma systemu podatkowego rozpoczęła się w 1991 roku, kiedy to na mocy ustawy wprowadzono podatek dochodowy od osób fizycznych[3], a zaraz po nim podatek dochodowy od osób prawnych[4]. Wówczas w Polsce pojawiło się kilkanaście milionów nowych podatników – osób fizycznych, którzy osiągali dochody ze stosunku pracy, a do tej pory nie byli zobowiązani do opłacania podatku z tego tytułu. Do tego momentu nie musieli składać żadnych zeznań podatkowych, gromadzić rachunków dokumentujących wydatki, czy prowadzić ewidencji podatkowej. Pierwsze zeznania podatkowe złożyli Polacy za 1992 rok – co uznane zostało za bardzo ważne wydarzenie.

W 1991 roku zostaje również uchwalona ustawa o podatkach i opłatach lokalnych[5], w której to znalazły się uregulowania dotyczące podatków stanowiących dochody gmin. Regulacje te dotyczyły podatku od nieruchomości, podatku od środków transportu, opłat lokalnych tj. administracyjnej, miejscowej i targowej.

Kolejną ważną datą w tworzeniu systemu podatkowego był 5 lipca 1993 roku, kiedy to wprowadzono w życie ustawę o podatku od towarów i usług VAT i podatku akcyzowym.[6]

W 1994 roku wprowadzono nową zryczałtowaną formę opodatkowania dochodu uzyskiwanego przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą zwaną ryczałtem ewidencjonowanym.[7]
Zarzuty organizacji międzynarodowych spowodowały, że 1996 roku usunięto podatek importowy.

Prawne podstawy do nakładania obowiązków podatkowych stanowi Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku. Art. 217 Konstytucji RP mówi, że nakładanie podatków i innych danin publicznych oraz określanie podmiotów opodatkowania, przedmiotów opodatkowania, stawek podatkowych, kategorii pomiotów zwolnionych od podatków, zasad przyznawania ulg i umorzeń podatkowych może następować wyłącznie w drodze ustawy.[8]

W dniu 29 sierpnia 1997 roku została uchwalona ordynacja podatkowa[9].

Akt o randze ustawy regulował w sposób całościowy zasady postępowania, wykonywania i wygasania zobowiązań podatkowych. Dawała ona pewną spójność przepisów podatkowych i eliminowała problemy dotyczące interpretacji. Przepisami ordynacji podatkowej objęte zostały podatki jak również opłaty i inne nie podatkowe należności budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania uprawnione są organy podatkowe.

Następne poważne prace nad pakietem zmian w systemie podatkowym były prowadzone w 1999 roku i skończyły się wetem Prezydenta w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych. Podpisana została ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych.[10]

To doprowadziło do zróżnicowania zasad opodatkowania dochodów podatników w zależności od tego czy są osobami fizycznymi, czy też osobami prawnymi. I tak w latach 2001-2003 osoby fizyczne płacą zgodnie z progresją stawki 19 %, 30 %, 40 %, a osoby prawne według skali liniowej 19%.

W 1999 roku wprowadzono również zmianę w konstrukcji podatku VAT zagranicznym podróżnym – a odbyło się to w ramach procesu dostosowawczego do prawa obowiązującego w Unii Europejskiej.

Inną zmianą wprowadzoną 4 września 2000 roku było objęcie rolnictwa podatkiem VAT,[12] co oznacza, iż polscy rolnicy mogą być podatnikami VAT na ogólnych zasadach lub korzystać ze zryczałtowanego zwrotu podatku w wysokości 3 % dokonanej przez nich sprzedaży.

W 2001 roku weszły w życie przepisy nowej ustawy o opłacie skarbowej i ustawy o podatku od czynności cywilno prawnych.[14]

Zmiany dotknęły również konstrukcji podatku VAT i akcyzowego, a związane były z poprawą strony dochodów budżetu państwa. Główne kierunki zmian to:

Ø  opodatkowanie VAT-em obrotu licencjami, który do tej pory nie podlegał temu podatkowi,
Ø  opodatkowanie 7 % stawką sprzedaży nowych mieszkań dotychczas obowiązująca stawka 0 %,
Ø  podniesienie z 7 % na 22 % stawki na niektóre towary dziecięce,
Ø  wprowadzenie zakazu odliczania podatku naliczonego z tytułu zakupu oleju napędowego oraz gazu do samochodów osobowych,
Ø  wyłączenie z wyrobów rękodzieła ludowego i artystycznego objętych stawką 3 % mebli, od których będzie płacona stawka 22 %,

[1] uznanie za wyrób akcyzowy energii elektrycznej i opodatkowanie podatkiem akcyzowym.

[2] Ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych(Dz.U.1989 Nr 3 poz.12)

[3] Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

[4] Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

[5] Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych   (Dz. U. Nr 9, poz. 31)

[6] Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym

[7] Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. – rok 1994, nr 126, poz. 621

[8] Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

[9] Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

[10]Ustawa z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

[12] Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r.o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i ustawy o opłacie skarbowej.(Dz. U. z dnia 17 sierpnia 2000 r.)

[14] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych z dnia 9 września 2000 r.