Rodzaje dochodów budżetu państwa

5/5 - (2 votes)

Do najważniejszych dochodów zaliczamy:

  • podatki
  • dochody niepodatkowe
  • dochody zagraniczne

Dochody budżetowe państwa są  bardzo różnorodne. Podstawowym źródłem dochodów jest dochód narodowy. Z punktu widzenia form pobierania dochodów można podzielić je na bezzwrotne (podatki, cła), zwrotne (obligacje, lokaty) ; odpłatne (opłaty skarbowe), nieodpłatne (podatki, cła); przymusowe (podatki, cła) i dobrowolne (darowizny, pożyczki). W Polsce głównym źródłem dochodów są podatki. Inne formy dochodów budżetowych mają mniejsze znaczenie.

Dochody budżetu państwa to środki finansowe pochodzące z różnych źródeł, które są niezbędne do finansowania działalności rządu i realizacji jego polityki. W Polsce istnieje kilka rodzajów dochodów budżetu państwa, w tym:

  1. Podatki: Są to najważniejsze dochody budżetu państwa. Mogą być opodatkowane podatkiem dochodowym, podatkiem VAT, podatkiem akcyzowym, czy podatkiem od nieruchomości.
  2. Opłaty: Opłaty są środkami finansowymi, które państwo pobiera za konkretne usługi, takie jak opłata za wjazd na autostrady, opłata za korzystanie z parków narodowych, itp.
  3. Składki na ubezpieczenia społeczne: Są to środki finansowe, które państwo pobiera od osób zatrudnionych, aby finansować system emerytalny i inne programy społeczne.
  4. Dane naturalne i surowce: Państwo może uzyskać dochody z wydobycia i sprzedaży surowców naturalnych, takich jak ropa naftowa, gaz ziemny i rudy metali.
  5. Dzierżawa: Państwo może uzyskać dochody z dzierżawy swoich nieruchomości, takich jak ziemie, budynki i mieszkania.
  6. Dofinansowania i subwencje: Państwo może udzielać dofinansowań i subwencji różnym sektorom, takim jak sektor rolny, edukacja i nauka, czy sektor kultury.

Te rodzaje dochodów budżetu państwa stanowią ważne źródła finansowania działalności rządu i pomagają realizować politykę publiczną. Aby osiągnąć stabilność finansów państwa, jest konieczne, aby te dochody były wyważone i ustabilizowane.

Procedura budżetowa

5/5 - (2 votes)

Procedura budżetowa[1], czyli tryb załatwiania, obejmuje następujące etapy :

  • opracowanie projektu budżetu,
  • uchwalenie budżetu,
  • wykonanie budżetu, sprawozdawczość i kontrolę budżetu.

Kroki i terminy, których należy przestrzegać podczas procedury budżetowej, są określone w art. 314 TFEU. Jednak na długo przed rozpoczęciem procedury budżetowej instytucje co roku uzgadniają „praktyczny” harmonogram oparty na dotychczasowej praktyce.

1. Etap pierwszy: opracowanie projektu budżetu przez Komisję Parlament i Rada wydają wytyczne dotyczące priorytetów budżetowych. Komisja sporządza projekt budżetu i przesyła go Radzie i Parlamentowi najpóźniej do dnia 1 września (zgodnie z art. 314 ust. 2 TFUE i zgodnie z „praktycznym” harmonogramem do końca kwietnia lub początku maja). Na późniejszym etapie Komisja może zmienić projekt budżetu w celu uwzględnienia wszelkich zmian sytuacji, ale musi to zrobić przed powołaniem komitetu pojednawczego (patrz poniżej).

2. Etap drugi: przyjęcie przez Radę stanowiska w sprawie projektu budżetu

Rada przyjmuje stanowisko w sprawie projektu budżetu i przesyła je Parlamentowi najpóźniej do 1 października (zgodnie z art. 314 ust. 3 TFUE, ale zgodnie z „praktycznym” harmonogramem do końca lipca). Rada musi poinformować Parlament szczegółowo o powodach swojego stanowiska.

3. Etap trzeci: czytanie w Parlamencie

Parlament ma 42 dni na zajęcie stanowiska. W tym okresie może zatwierdzić stanowisko Rady lub odmówić podjęcia decyzji – w takim przypadku budżet uważa się za ostatecznie przyjęty; Parlament może również przyjmować poprawki większością głosów wchodzących w jego skład członków, w którym to przypadku zmieniony wniosek jest odsyłany z powrotem do Rady i Komisji. Przewodniczący Parlamentu, w porozumieniu z przewodniczącym Rady, musi następnie bezzwłocznie zwołać komitet pojednawczy.

4. Etap czwarty: posiedzenie komitetu pojednawczego i przyjęcie budżetu

Od chwili jego zwołania komitet pojednawczy (złożony z przedstawicieli członków Rady i takiej samej liczby przedstawicieli Parlamentu) ma 21 dni na uzgodnienie wspólnego tekstu. W tym celu musi podjąć decyzję kwalifikowaną większością głosów członków Rady lub ich przedstawicieli oraz większością głosów przedstawicieli Parlamentu. Komisja uczestniczy w komitecie pojednawczym i podejmuje wszelkie inicjatywy niezbędne do zbliżenia stanowisk Parlamentu i Rady.


[1] Zasady procedury budżetowej reguluje ustawa z dnia 5 stycznia 1991r. Prawo budżetowe

Charakterystyka i funkcje kapitału zakładowego spółki z o.o.

5/5 - (2 votes)

Kapitał zakładowy jest to liczbowo oznaczona kwota pieniężna, stanowiąca sumę udziałów wspólników i tzw. pierwotny majątek spółki[1] , z którym rozpoczyna ona prowadzenie działalności. Zebranie kapitału jest jedną z przesłanek utworzenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Jak już wspomniałem w swojej pracy, oznaczenie kapitału zakładowego jest postanowieniem obligatoryjnym umowy spółki z o.o. Wysokość kapitału powinna więc być ściśle określona w umowie spółki, gdyż bez niego umowa nie jest kompletna i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Do powstania spółki z o.o. konieczne jest również pokrycie kapitału zakładowego w całości. Oznaczając wysokość kapitału zakładowego wspólnicy muszą wziąć pod uwagę przepisy kodeksu spółek handlowych, gdzie jego minimalną wysokość określono na kwotę 50.000 zł art. 154 § 1 k.s.h
Kapitał zakładowy dzieli się na udziały. Udział jest częścią kapitału obejmowaną przez wspólnika w zamian za wniesienie wkładu, a wartość nominalna jednego udziału nie może być niższa niż 500zł (art. 154 § 2 k.s.h).

Wkładem natomiast jest wszystko to, co wspólnik wnosi do spółki, aby uzyskać w niej udział[2]. W spółce z o.o. wniesienie wkładu jest obowiązkowe i wspólnik nie może być zwolniony od tego oświadczenia. Dlatego też wspólnikiem nie może być osoba nie posiadająca udziału w kapitale spółki.

Kapitał zakładowy pełni więc funkcję prawną ponieważ, dzieląc się na udziały przyznawane wspólnikom za wkłady jest warunkiem uzyskania przez nich prawa do uczestnictwa w spółce. Udział i wkład to pojęcia, które nierozerwalnie składają się na charakterystykę prawną kapitału zakładowego.

Cechy kapitału zakładowego określone są czterema podstawowymi zasadami.

Pierwszą z nich jest obowiązek wyrażania kapitału w kwocie pieniężnej w walucie polskiej (art. 157 § 1 pkt 3 k.s.h). Dotyczy to również ewentualnych wkładów niepieniężnych, które także musza być wycenione w sumie pieniężnej.

Druga zasada wymaga, aby cały kapitał zakładowy, w postaci pieniężnej lub w formie wkładu niepieniężnego (aportu), był objęty i pokryty (wpłacony) przez założycieli w całości przed powstaniem spółki, czyli przed jej zarejestrowaniem, ponieważ zgłaszając wniosek o wpis do rejestru, zarząd ma obowiązek dołączenia oświadczenia wszystkich członków zarządu, że wkłady na pokrycie kapitału zakładowego zostały przez wszystkich wspólników w całości wniesione (art. 167 § 1 pkt 2 k.s.h). Za fałszywe dane, w takiej sytuacji, członkowie ponoszą odpowiedzialność cywilną i karną.
Trzecią zasadą jest zasada stałości kapitału, co gwarantuje jego nienaruszalność bez upoważniającego do tego tytułu. Jedynym tytułem pobierania wypłat z majątku spółki jest zysk wykazywany w bilansie spółki, gdy aktywa przewyższą sumę kapitału zakładowego.

Należy też wspomnieć, że stałość kapitału zakładowego osiąga się przez umieszczenie go w bilansie spółki po stronie pasywów, a po stronie aktywów odpowiadają mu składniki majątkowe powstałe z wkładów wspólników. Obowiązkiem spółki z o.o. jest więc utrzymanie kwoty kapitału zakładowego w całości i nie rozdzielenie jej między wspólników. Kodeks spółek handlowych zabrania dokonywania czynności, które mogłyby w jakikolwiek sposób spowodować uszczuplenie kapitału.

Zatem w okresie trwania spółki nie można zwracać wspólnikowi jego wpłat nawet w części[3], chyba, że następuje obniżenie kapitału lub umorzenie udziału, jeśli umowa spółki takie umorzenie przewiduje[4], nie można z kapitału pokrywać wynagrodzeń za usługi świadczone przy powstaniu spółki, ani zaliczyć tego wynagrodzenia na pokrycie udziału wspólnika[5]. Nie wolno również wypłacać wspólnikom odsetek od wniesionych wkładów jak również od przysługujących mu udziałów. [6]Kapitał zakładowy ma być bowiem podstawą zabezpieczenia praw wierzycieli oraz podstawą zaufania do niej kredytodawców, pełni więc w spółce funkcję gwarancyjną.

Czwartą zasada jest zasada jednolitości kapitału zakładowego, z którego środki nie mogą być przeznaczone na fundusze tworzone przez spółkę.


[1] K. Kruczalak, Prawo handlowe, Warszawa 1997r.

[2] A. Kowalska, Proces powstawania spółki z o.o., Kraków 1999r., s.91

[3] Por. art. 189 k.s.h.

[4] Por. art. 199 i 265 k.s.h.

[5] Por. art. ………………

[6] Por. art. 190 k.s.h.

Uregulowania prawne opodatkowania dochodu osób fizycznych

5/5 - (2 votes)

Opodatkowanie dochodu osób fizycznych swoje źródło znajduje w regulacji ustawowej. Podstawowe znaczenie ma tutaj ustawa z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, regulująca m.in. opodatkowanie dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy, a więc najbardziej powszechnej i najliczniejszej grupy podatników, ustanowiła wszystkich pracodawców, w tym zakłady pracy – płatnikami tego podatku nakładając na nich  szereg bardzo ważnych obowiązków związanych z jego obsługą.

Obecnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera 58 artykułów, które są zamieszczone w 10 rozdziałach, regulujących kolejno:
1) podmiot i przedmiot opodatkowania,
2) źródła przychodów,
3) zwolnienia przedmiotowe,
4) koszty uzyskania przychodów,
5) szczególne zasady ustalania dochodów,
6) podstawa odliczenia i wysokości podatku,
7) pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników,
8) zeznania podatkowe,
9) zmiany w obowiązujących przepisach
10) przepisy przejściowe i końcowe.

Niektóre zagadnienia wymagają szczegółowej regulacji, która zawarta jest w unormowaniach prawnych wydanych przez Radę Ministrów i Ministra Finansów, np.

  • ustawa i przepisy dotyczące stawek podatkowych;
  • ulgi i zwolnienia podatkowe;
  • przepisy proceduralne.

Drugą obok ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku jest ustawa z 20 listopada 1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne[1], która zastąpiła przepisy regulujące opodatkowanie w formie tzw. ryczałtu ewidencjonowanego wprowadzone rozporządzeniem Ministra Finansów z 14 grudnia 1995 roku oraz w formie karty podatkowej wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Finansów z 17 grudnia 1996 roku.

Konstytucja wymagała w tym zakresie aktu prawnego rangi ustawowej.

Poza podatkowymi źródłami prawa, ważną rolę w dostarczaniu organom administracji skarbowej informacji o sytuacji majątkowej i finansowej podmiotu gospodarczego odgrywa także prawo bilansowe[2], dla którego podstawą jest ustawa z 29 września 1994 roku. Ma ona charakter autonomiczny, tzn. przepisy o rachunkowości nie są prawotwórcze, a uregulowania podatkowe mogą mieć zastosowanie w rachunkowości – tylko dozwolonym przez nią zakresie. Jednak obie te dziedziny ściśle ze sobą współpracują, dając finansowy i podatkowy obraz działalności jednostki gospodarczej.

Przypisy wykonawcze do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostały określone w wielu rozporządzeniach, takich jak:

1) rozporządzenie Ministra Finansów z 24 marca 1995 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
2) rozporządzenie Ministra Finansów z 17 stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych;
3) rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21 grudnia 1996 roku w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy;
4) rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów;
jak również na obwieszczeniach:
1) obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie wysokości stawek karty podatkowej (dotyczy osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą);
2) obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie wysokości ogólnej kwoty odliczeń z tytułu wydatków na cele mieszkaniowe.

Wśród wymienionych przepisów prawa podatkowego należy pamiętać także o Ordynacji Podatkowej – ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku, która od 1 stycznia 1998 roku po raz pierwszy wprowadza rozwiązanie polegające na tym, że wszystkim podatnikom podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu terminowego wpłacania podatku pobranego na rzecz budżetu państwa przyznano prawo do zryczałtowanego wynagrodzenia, potrącanego samodzielnie przez płatnika z kwoty pobranego przez niego podatku. Ordynacja określa także płatnika, jego odpowiedzialność za niewypełnienie nałożonych ustawowo obowiązków bądź nienależyte ich wypełnienie.

Z przedstawionymi tu przepisami prawa związane są też niejasności wynikające z różnorodności interpretacji przepisów, które dla podatnika i pracownika aparatu skarbowego mogą być różne.


[1] Dz. U. Nr 144, poz. 930 z póżn. Zm.;
[2] szerzej Mieczysław Gmytrasiewicz i in. Rachunkowość finansowa, W-wa 1996, Na temat pojęcia i źródeł prawa bilansowego por. Litwińczuk Prawo bilansowe, Warszawa 1995

Kryteria kwalifikujące wydatek do grup podatkowych

5/5 - (2 votes)

Na schemacie nr 3 przedstawione zostały kryteria kwalifikujące dany wydatek do grupy tzw. podatkowych kosztów uzyskania przychodów.

Schemat 3. Kryteria kwalifikujące wydatek do grup podatkowych

Źródło: Opracowanie własne.

Są to więc dwa podstawowe ograniczenia, nie pozwalające na inne definiowane pojęcia kosztów uzyskania przychodów.

Przedstawione tu pojęcia kosztów uzyskania ma zasięg powszechny i stosowane jest w każdym przypadku ustalania dochodu z poszczególnego źródła. Określenie pojęcia kosztów ograniczające się do ogólnej ich definicji stanowi, można powiedzieć pewną dyrektywę interpretacyjną w odniesieniu do pozostałych przepisów stanowiących o kosztach uzyskania przychodów i daje możliwość szerokiego pojmowania tego pojęcia.

„Zgodnie z nowelizacją ustawy podatkowej dokonaną w związku z wejściem w życie  z dn. 1 kwietnia 1999 r. ustawy z dn. 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych na mocy nowo dodanych przepisów ust. 1b i 1c w art.22, za koszty uzyskania przychodów uznano nie mieszczące się w definicji kosztów zawartej w art.22 ustawy[1]:

1).wydatki poniesione przez pracodawcę na zapewnienie prawidłowej realizacji pracowniczego programu emerytalnego w rozumieniu przepisów o pracowniczych programach emerytalnych;

2).u pracodawców będących akcjonariuszami pracowniczych towarzystw emerytalnych:
– wydatki na pokrycie kosztów działalności pracowniczych towarzystw emerytalnych;
– opłaty pobierane przez Urząd nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi, o których mowa w powołanej wyżej ustawie.
(…)Koszty uzyskania przychodów wiążą się zawsze z konkretnym źródłem. Uprawnienia podatników do odliczenia tych kosztów od przychodów nie mogą być ponoszone w drodze umów na innych podatników bądź podmioty[2].

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych wyróżniamy cztery systemy ustalania i uwzględniania kosztów uzyskania przychodów:

1). system ustalania i uwzględniania kosztów rzeczywiście poniesionych i udokumentowanych. System ten znajduje przede wszystkim zastosowanie przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej;

2). system ustalania kosztów w oparciu o ustawy normatyw stosowany jest niezależnie od tego, jak relacja ta kształtować się będzie w poszczególnych wypadkach w rzeczywistości;

3). system ustalania kosztów w oparciu o ustawowy normatyw udziału kosztów w przychodzie z możliwością uwzględnienia kosztów wyższych, rzeczywiście poniesionych. W tym przypadku koszty ustalone są w oparciu o ustawowy normatyw udziału kosztów w przychodzie z tym, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście koszty wyższe, nie wynikające z ustawowej normy, może tego dowodzić, a koszty udowodnione podlegają uwzględnieniu przy ustaleniu dochodów.

4). System pomijania kosztów uzyskania przychodów, np. podatek od dochodów ze źródeł kapitałowych[3].

Kosztami uzyskania są zatem wszelkie odpisy, koszty i wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu poza jednoznacznie przez prawo wykluczonymi.


[1] Dz. U. Nr 139, poz.934 z późn. zm.;

[2] Cyt B. Kosakowski s. 35;

[3] Szerzej…..Prawo podatkowe s. 258-260