Zwolnienia podmiotowe w płąceniu podatku od towarów i usług

5/5 - (1 vote)

praca licencjacka z 2003 roku

Zwolnienie podmiotowe oznacza, że podmiot będący podatnikiem nie oblicza i nie płaci podatku, jeżeli spełnia warunki do korzystania ze zwolnienia.

Wśród podatników uprawnionych do korzystania ze zwolnienia wyodrębnić można dwie grupy, tj. takich, którzy są zwolnieni bezwarunkowo i takich, którym prawodawca daje prawo wyboru zwolnienia.

Zwolnieni od podatku z mocy ustawy są podatnicy u których wartość sprzedaży towarów, a także wartość eksportu towarów lub usług nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej kwocie 10.000 EURO, opłacających podatek dochodowy w formie karty podatkowej, w zakresie działalności objętej tą formą opodatkowania, z uwzględnieniem art. 18 ust. 3.

Zwolnienie o którym mowa nie stosuje się od 1 go stycznia 2001r w przypadku podatników wykonujących czynności w zakresie handlu, w tym również obwoźnego i obnośnego oraz wykonujący usługi w zakresie: gastronomii, mechaniki precyzyjnej, mechaniki maszyn biurowych, wyrobu i napraw wag, antykorozyjnego zabezpieczenia pojazdów, mycia oraz smarowania samochodów i motocykli oraz innych usług związanych z ich naprawą, elektromechaniki z wyjątkiem dźwigowej chłodniczej i pojazdowej, rusznikarstwa, odświeżania i renowacji wyrobów skórzanych i futrzarskich, mechanicznego czyszczenia i farbowania wyrobów futrzarskich, chemicznego czyszczenia i farbowania wyrobów innych niż futrzarskie, kuśnierstwa, rękawicznictwa – wyrób rękawiczek skórzanych i skóropodobnych z wyjątkiem roboczych, ochronnych i sportowych, wytwarzania szyldów, prania pierza i puchu, którzy rozpoczęli wykonywanie czynności podlegających w opodatkowaniu przed 2 marca 2000r i na dzień 1 marca zatrudniali co najmniej dwóch pracowników, w rozumieniu przepisów o karcie podatkowej, którzy rozpoczęli wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu w okresie od 2 marca do 31 grudnia 2000 roku i zatrudniali w jakimkolwiek czasie tego okresu co najmniej dwóch pracowników w rozumieniu przepisów o karcie podatkowej i wykonywali czynności o których mowa wyżej, którzy rozpoczynają wykonywanie czynności gospodarczych podlegającym opodatkowaniu po 31 grudnia 2000r i będą wykonywali w/w czynności, od 1 stycznia 2002r w przypadku pozostałych podatników.

Jeżeli wartość sprzedaży towarów u podatników zwolnionych od podatku przekroczy kwotę graniczną, tj. 38.500 złotych w 2002r., zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad te kwotę.

Podatnicy będący zakładami pracy chronionej w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych mogą wybrać zwolnienie od podatku bez względu na wartość sprzedaży towarów pod warunkiem złożenia przez podatnika pisemnego oświadczenia we właściwym urzędzie skarbowym.

Podatnicy rozpoczynający wykonywanie czynności gospodarczych w ciągu roku podatkowego mogą wybrać zwolnienie od podatku jeżeli przewidziana przez podatnika wartość sprzedaży towarów nie przekroczy w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty granicznej. Podatnik ten przed dniem dokonania sprzedaży, obowiązany jest do złożenia w urzędzie skarbowym pisemnego oświadczenia o wyborze zwolnienia.

Jeżeli podatnicy wykorzystując związki z kontrahentami tak układają swoje interesy, że uzyskują wartość sprzedaży towarów znacznie odbiegającą od tej, którą uzyskaliby w przypadku gdyby związek ten nie istniał a w wyniku tych związków nastąpiło zmniejszenie wpływów podatkowych, zwolnienie od podatku traci moc od początku roku podatkowego.

Warto podkreślić, że podatnicy zwolnieni od podatku VAT z mocy ustawy, mogą w danym roku podatkowym zrezygnować ze zwolnienia, składając zawiadomienie w urzędzie skarbowym przed początkiem danego miesiąca wraz z zgłoszeniem VAT-R.

Podatnicy zwolnieni od podatku VAT mogą zrezygnować ze zwolnienia przed dniem dokonania pierwszej czynności określonej w art. 2 ustawy vatowskiej. Podatnik, który zrezygnował ze zwolnienia od podatku VAT, może po upływie 3 lat od daty tej rezygnacji ponownie skorzystać ze zwolnienia.[1]

Zwolnienie podmiotowe zamyka drogę do potrącenia podatku pobranego we wcześniejszych fazach obrotu. W takiej sytuacji odbiorcy producenta zwolnionego, zobowiązani do zapłacenia podatku, zmuszeni są do ponownego opodatkowania raz już opodatkowanej wartości. W wypadku bowiem zwolnienia od podatku danego producenta, nie podlegający potrąceniu podatek zapłacony już przez jego dostawcę wkalkulowany jest w koszty producenta zwolnionego, a następnie w cenie zbytu przerzucany na kolejnego nabywcę towaru.

Tak więc podatek staje się niepotrącalnym elementem ceny, co oczywiście musi oznaczać podwyższenie kosztów odbiorcy producenta zwolnionego. Pomimo stosowania podatku od wartości dodanej może dojść do kumulatywnego obciążenia podatkowego. Z tego niebezpieczeństwa trzeba sobie zdawać sprawę, zwłaszcza, że efekt kumulacji wzrasta w zależności od wysokości sumy podatków zapłaconych przez dostawcę producenta zwolnionego.


[1] W. Sasin, Podatek od towarów i usług (VAT)., Wydawnictwo Sigma, Skierniewice 2002., s. 28.

Wpis warunkowy na listę doradców podatkowych

5/5 - (1 vote)

Od wskazanej w paragrafach 3 – 6 drogi do uzyskania prawa do wykonywania zawodu istnieje jeden wyjątek. Ze względu na fakt, iż czynności doradztwa przed wejściem w życie ustawy wykonywało wiele podmiotów nie spełniających wymagań określonym w tym akcie prawnym, wprowadzony został przepis przejściowy umożliwiający wykonywanie zawodu doradcy osobom, które: przez co najmniej 12 miesięcy przed wejściem w życie ustawy wykonywały faktycznie choćby jedną z czynności doradztwa podatkowego, działając we własnym imieniu i na własny rachunek bądź jako wspólnik spółki cywilnej, jawnej lub komandytowej lub przez co najmniej 3 lata wykonywały czynności doradztwa pozostając w stosunku pracy z podmiotami świadczącymi usługi doradztwa.
Musiały one jednak spełniać warunki pozwalające na wpis na listę doradców podatkowych (art.6 ustawy) z wyjątkiem posiadania wyższego wykształcenia odbycia praktyki i złożenia egzaminu oraz złożyć wniosek do Ministra Finansów o uzyskanie warunkowego wpisu na listę doradców podatkowych. Wpis warunkowy miał być przekształcony we wpis ostateczny pod warunkiem złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu na doradcę w okresie maksymalnie 4 lat od uzyskania wpisu warunkowego. Z tej drogi skorzystało około 10 000 osób[1].

Do egzaminu przystąpiło jednak  tylko 950 osób,  z czego egzamin zdało 278 osób ( w tym 90 z wpisem warunkowym )[2].

Następnie wygasł mandat komisji egzaminacyjnej pierwszej kadencji i przystępowanie do egzaminu przez okres 2 lat stało się niemożliwe.

Nową komisję powołał 10 sierpnia 2001 na podstawie noweli ustawy minister finansów,[3] z tego względu termin przeznaczony na zdanie egzaminu dla osób z wpisem warunkowym wydłużono do 8 lat i dodatkowo wprowadzono instytucję uzyskania prawa do wykonywania zawodu przez tzw. zasiedzenie. Polega ona na automatycznym przekształceniu wpisu warunkowego w wpis ostateczny w przypadku osób, które potrafią wykazać, iż wykonywały czynności doradztwa podatkowego przez 8 lat poprzedzających złożenie wniosku o przekształcenie wpisu warunkowego we wpis ostateczny. Rozwiązanie to spotkało się z krytyką części środowiska doradców, którzy argumentują, iż jest to niczym nie uzasadniony przywilej naruszający zasadę równości obywateli wobec prawa, dopuszczający osoby bez wykształcenia wyższego, o różnym stanie wiedzy fachowej do wykonywania zawodu[4].

Natomiast uzyskało poparcie doradców z wpisem warunkowym[5], którzy przeważnie wykonują usługi dla małych podmiotów gospodarczych, do czego nie jest konieczny taki zakres wiedzy, jaki jest wymagany na egzaminie.


[1] lista doradców liczy obecnie 9715 doradców

[2]Gzowska A., Zasady przeprowadzenia egzaminów na doradcę i praktyki zawodowej, w: PP nr 11 2001, s.32.

[3]Mazur-Strojny R., Wywiad z dr Henrykiem Dzwonkowskim, Przewodniczącym Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego II kadencji, w: FDP nr 10 2001, s.15.

[4]Bryńska A., Nowelizacja ustawy o doradztwie podatkowym – plusy i minusy, w: Monitor Podatkowy nr 7 2001,s.23.

Ambrożej E., Ruśkowski E., Doradztwo podatkowe po nowelizacji, w: PP nr 6 2001, s. 4.

Banasiak Z.,Co mi się ( bardzo ) nie podoba w ustawie o zmianie ustawy o doradztwie podatkowym, w: FDP nr 7/8  2001, s. 22 – 27.

Zdanie przeciwne: Modzelewski R., Status doradcy podatkowego po nowelizacji ustawy, w: PP nr 9 2001, s.5-6

[5]Paszota T., To obraza i wręcz zdumienie, w: FDP nr 9 2001, s.22.