Reklama – jej cele i zadania

5/5 - (2 votes)

Jest to podstawowa forma komunikacji firmy z rynkiem. Jest to najbardziej widoczna i rozpowszechniona forma. Oficjalna definicja reklamy została stworzona przez Amerykańskie Stowarzyszenie Marketingu (AMA) w 1948 roku. Stanowi ona, że reklama to każda płatna forma nieosobistego przedstawiania i popierania towarów, usług lub idei przez określonego nadawcę[1] .

W dobie rozwoju rynku i konkurencji reklama staje się źródłem sukcesu rynkowego. Firmy sięgają po nią bez względu na wysokie koszty jej stosowania, ponieważ jej wykorzystanie wielokrotnie pomnaża zysk firmy. Funkcjonowanie przedsiębiorstw działających na rynkach wysoko rozwiniętych opiera się na dwóch podstawowych wartościach reklamy: stymulacyjnej i informacyjnej. Dobór środków reklamowych, dokładna znajomość popytu, charakterystyki odbiorców oraz ocena skuteczności reklamy służą wzmocnieniu roli tych wartości w polityce rynkowej firmy. Reklama przedstawia zatem, w sposób jak najbardziej przekonujący, komunikat sprzedażowy, który przyczynia się do tworzenia okazji do zakupu produktu lub usługi, przy jednoczesnej minimalizacji kosztów[2] .

Niezależnie od formy, reklama jest sposobem komunikowania się tych, którzy mają coś do zaoferowania, z tymi, którzy są potencjalnymi nabywcami. Współczesna reklama nie tylko informuje. Towarzyszy nam i uczestniczy przy różnych okazjach, wpływa na nasze zachowania, reakcje, motywy określonych postaw, tworzy nasze wyobrażenia, wzory zachowań, gusty i mody. Dąży do wywołania impulsu do zakupu poprzez idealnie ukształtowane bodźce[3] .

Reklama jest często postrzegana jako środek zniewalania nabywców poprzez manipulowanie ich postawami i zachowaniami na rynku. Podkreśla się jednak jej funkcję informacyjną, dzięki której lepiej poinformowany konsument podejmuje bardziej racjonalne decyzje i kupuje produkty, które maksymalizują jego potrzeby[4] . Reklama może spełnić swoją rolę, jeśli: przyciąga uwagę, jest zrozumiała, poważna, zawierająca informacje o faktach, bliska nabywcy, powściągliwa, zachęcająca, prawdziwa, wiarygodna, gustowna, odważna i perswazyjna.

Cele reklamowe powinny wynikać z wcześniejszych decyzji dotyczących rynku docelowego, pozycjonowania produktu i marketingu.[5] może służyć jako kryterium rozróżnienia zadań reklamowych:

  • cel realizowany za pomocą strategii marketingowej,
  • sytuację rynkową produktu,
  • intensywność wpływu na zjawiska rynkowe,
  • ilość środków finansowych, które można przeznaczyć na działania reklamowe.

Biorąc pod uwagę hierarchię podstawowych celów reklamy (informować, przekonywać, przypominać), wyróżnia się trzy rodzaje reklamy:

  • pionierski (wprowadzający),
  • konkurencyjny (aktywacja),
  • przypomnienie (utrwalenie).

Reklama pionierska zajmuje się kształtowaniem pierwotnego popytu na produkt i jest stosowana w fazie wprowadzania produktu na rynek. Jest odpowiedzialna za realizację procesu pomagającego sprzedawcom opanować nowe rynki. Skupia uwagę na danym produkcie, jego składnikach i zastosowaniach.

Reklama konkurencyjna jest związana z obecnością na rynku konkurencyjnych produktów. Jej wyróżnikiem jest marka produktu, a zadaniem kształtowanie selektywnego popytu poprzez reklamę porównawczą z innymi markami. Może być ona bezpośrednia, mająca na celu skłonienie do natychmiastowego zakupu, lub pośrednia – wskazująca na zalety produktu, mająca na celu wpłynięcie na decyzje konsumenta w przyszłości. Reklama ta powinna zwracać uwagę na specyficzne cechy marki produktu.

Reklama przypominająca jest stosowana w przypadku konsumentów, którzy już doświadczyli i zaakceptowali produkt. Jej celem jest przypomnienie konsumentom o produkcie, utwierdzenie ich w przekonaniu, że podjęli decyzję o zakupie, a tym samym sprowokowanie ich do jej powtórzenia.

W zależności od tego, czy reklama dotyczy produktu czy firmy, realizacja celów reklamowych przybiera różne formy. Ilustruje to tabela 1.


[1] P. Kotler, Marketing. Analiza, planowanie, wdrażanie i kontrola, s. 546.

[2] F. Jefkins, Reklama, s. 5.

[3] L. Poth, Praktisches Lehrbuch der Werbung, Verlag Moderne Industrie, Vahlen, München 1975, s.60.

[4] Świadczy o tym hasło Polskiego Stowarzyszenia Reklamy: „Nie kupuj kota w worku! Oglądaj reklamy!”.

[5] L. Garbarski, I. Rutkowski, W. Wrzosek, Marketing, s.313, PWE, Warszawa 1992.

Ocena atrybutów reklamy według mediów i nośników reklamy

5/5 - (2 votes)

Ważnym elementem postrzegania reklamy przez konsumentów jest ocena jej treści. Nabywcy różnie reagują na motywy zawarte w przekazach reklamowych. Wykazana tendencja do pragmatycznego postrzegania reklamy znajduje również odzwierciedlenie w hierarchii elementów, na które konsumenci najczęściej zwracają uwagę podczas oglądania lub słuchania reklam. Podstawowym elementem jest rodzaj reklamowanego produktu oraz jego podstawowe cechy i korzyści – ponad jedna trzecia osób zwraca uwagę na te elementy. Prawie 30% zwraca również uwagę na oryginalny pomysł i muzykę towarzyszącą reklamie.[1]

Elementy o charakterze racjonalnym zwiększają swoją uwagę w sekcji treści, które najbardziej zachęcają do zakupu reklamowanych produktów.  W tym przypadku reklamy podkreślające cechy i korzyści produktu są uważane za najbardziej przekonujące – taką opinię wyraziło 27,5% respondentów. Prawie dwa razy więcej respondentów popiera reklamy oparte na demonstracji produktu. Podobny odsetek preferował przekazy zawierające oryginalne i ciekawe pomysły. W przypadku pozostałych elementów reklamy odsetek osób oceniających je jako najbardziej skuteczne wynosi mniej niż 7%.

Z kolei elementy emocjonalne są postrzegane jako najbardziej lubiane – wśród czternastu elementów najbardziej lubianych przez konsumentów znalazły się tylko dwa: współczesne polskie realia (na jedenastym miejscu ze wskaźnikiem wskazań 12,4%) oraz zwykłe sytuacje życiowe (na pierwszym miejscu ze wskaźnikiem wskazań 35%).

Chociaż ten drugi element utrzymuje pozycję lidera, warto zauważyć, że tylko nieznacznie wyprzedzają go trzy elementy, które wyraźnie odnoszą się do aury emocjonalnej: piękne, seksowne kobiety, które lubi 31,1% respondentów, piękny krajobraz, który lubi 28,1% respondentów, oraz muzyka, wymieniana przez 28% osób. Rola pierwszego z tych elementów, emanującego zmysłowością i erotyzmem, wydaje się szczególnie ważna (rysunek 35).

Tradycja wykorzystywania elementów erotycznych w reklamie w Polsce sięga okresu, kiedy podstawowym atrybutem wszystkich reklam produktów była naga modelka. Z czasem erotyczny charakter reklamy nabrał nieco innego wymiaru – seksapil ma odwoływać się jedynie do sfery podświadomości i uczuć czysto emocjonalnych. Wykorzystanie elementów erotycznych przybiera zasadniczo trzy formy:

  1. jako element przyciągający uwagę widza, nawet bez wyraźnego związku z produktem,
  2. jako część naturalnej relacji produktu z ciałem,
  3. jako element symboliczny, mający wywołać u widza sugestywne skojarzenia i pozytywne nastawienie do produktu.

Pierwszy z nich jest często używany przy reklamach samochodów, papierosów, alkoholu lub innych produktów „dla mężczyzn”. Często przekazywana jest tu sugestia, że posiadanie danego produktu jest czynnikiem przyciągającym płeć przeciwną – z tego powodu warto naśladować styl życia prezentowany w reklamach.

Druga forma odnosi się przede wszystkim do reklam produktów związanych z ciałem i dla ciała, czyli kosmetyków, mydła, bielizny, biżuterii. Reklamy tego typu są bardziej nastawione na pokazanie romantycznego nastroju, choć ich przekaz jest podobny – zachęcają do używania i kupowania, często poprzez pokazanie efektu wywołanego na płci przeciwnej, sugerując, że używanie produktu zwiększa atrakcyjność kupującego. Ten sposób przedstawiania erotyki może prowadzić do trwałego zapamiętania reklamowanej marki.

Ostatnia forma jest najczęściej używana. Można ją stosować do większości reklamowanych produktów. Jej cechą charakterystyczną jest subtelność i pewne niedopowiedzenie, chociaż ten rodzaj reklamy jest często oskarżany o naruszanie dobrych obyczajów.

Badania przeprowadzone nad percepcją reklam wykorzystujących elementy erotyczne wyraźnie pokazują, że pokazanie kobiety na obrazie reklamowym pozytywnie wpływa na jego odbiór, zwłaszcza jeśli chodzi o przyciągnięcie uwagi widza (rysunek 36).

Prezentacja zdjęć czterech reklam zawierających jedynie wizerunek reklamowanego produktu lub trzech wizerunków kobiety różniących się stopniem nagości (elegancko ubrana, ale skromnie ubrana kobieta, częściowo rozebrana ponętna kobieta i całkowicie naga kobieta) pokazała, że wszystkie trzy reklamy z udziałem kobiety przyciągały najwięcej uwagi, przy czym najwięcej uwagi poświęcono całkowicie rozebranej kobiecie (2/3 wskazań jako reklama przyciągająca uwagę). Z kolei sama prezentacja produktu przyciągnęła uwagę tylko 35% respondentów. Jednak sam fakt, że reklama przyciąga uwagę, nie wpływa na opinię o producencie, ponieważ nadawcy reklam stosowanych, skupiających się na produkcie są bardziej wiarygodni. Respondenci dwukrotnie częściej wyrażali pozytywną opinię o producencie w przypadku reklam silniej wykorzystujących seksapil. Podobnie jest z opiniami na temat jakości produktów – wysoka jakość jest częściej kojarzona z produktami, których reklamy nie odwołują się do erotyki – wcale lub w niewielkim stopniu.

Podsumowując, można zauważyć wyraźne przechylenie preferencji konsumentów w kierunku przekazów opartych na wizerunku eleganckiej kobiety, utożsamiającej nie tylko erotykę, ale przede wszystkim elegancję stylu życia lub pracy. Takie reklamy otrzymują wysokie i równe oceny, w przeciwieństwie do reklam nastawionych na nadmierne eksponowanie erotyki lub skupiających się wyłącznie na samym produkcie, które z kolei charakteryzują się znacznymi wahaniami ocen.

Takie podejście potwierdzają również opinie dotyczące stylu życia kobiety występującej w reklamach.

Mając do wyboru cztery wizerunki kobiety: wyzwolonej bizneswoman, pięknej i młodej dziewczyny, kobiety pracującej lub znanej z życia publicznego, respondenci wybierali pierwszy z tych modeli (rysunek 37). Opowiedziało się za nim 30,1% osób, ale różnice między kolejnymi pozycjami były stosunkowo niewielkie (mniej niż 9% w odniesieniu do najrzadziej wymienianego wizerunku kobiety znanej z życia publicznego).

Analiza postaw Polaków wobec zawartości elementów erotycznych w reklamach emitowanych w środkach masowego przekazu ujawnia bardzo zróżnicowany stosunek do tego zagadnienia. Ponad 80% respondentów jest zdania, że reklamy nie powinny przekraczać dobrego smaku, a ponad 60% osób podkreśla znaczenie subtelności reklam, widząc w nich prawdziwą sztukę i wysoko oceniając ich skuteczność w przekonywaniu do zakupu. Często podkreśla się opinie o pozytywnym wpływie nagości na widoczność reklamy, a także fakt, że w wielu reklamach kobieta jest tylko dodatkiem do produktu, często zupełnie z nim niezwiązanym. Tylko 29% osób wyraża opinię, że erotyczny charakter reklam narusza zasady światopoglądowe w Polsce. Podobny odsetek respondentów uważa, że obecnie w reklamach jest za dużo nagości i erotyki. Nieco więcej osób jest zdania, że seksapil jest właściwym sposobem prowokowania do zakupu.

Problem wykorzystania treści erotycznych w reklamie sprowadza się więc do umiejętnego ich wykorzystania, tak aby zainteresowanie reklamą nie zaczynało się i nie kończyło na postaci nagiej, uwodzicielskiej modelki. Nadmierny nacisk na element erotyczny może spowodować, że przesłanie dotyczące produktu lub firmy zostanie pominięte.

Prowadzi to do wniosku, że postrzeganie erotyki ma przede wszystkim charakter estetyczny, a nie wpływa na rzeczywiste opinie o produkcie i skłonność do jego zakupu. Potwierdza to fakt, że pomimo niezbyt dobrych opinii na temat skuteczności reklamy erotycznej, większość osób nie chciałaby zakazu tego typu reklamy. Tylko 22,4% respondentów opowiada się za całkowitym zakazem stosowania elementów erotycznych w reklamie. Ponad połowa opowiada się za niewielkimi ograniczeniami, a 19,5% zdecydowanie opowiada się za całkowitą otwartością w tej dziedzinie, odrzucając wszelkie ograniczenia (rysunek 38).

Potwierdzeniem racjonalnego podejścia Polaków do reklamy jest opinia o najbardziej perswazyjnych (najskuteczniejszych) reklamach. Dotyczy to przede wszystkim reklam praktycznych – czyli takich, które dostarczają podstawowych informacji o produkcie. Opinię tę podziela prawie jedna czwarta Polaków. Co dziesiąty badany wysoko ocenił praktyczną demonstrację działania produktu, nieco rzadziej wymieniano skuteczność w każdych warunkach. Dopiero na czwartym miejscu znalazła się pierwsza reklama z argumentem emocjonalnym – opisana jako ładna i doskonale wykonana. Podobny odsetek uzyskały również reklamy z ciekawą fabułą i umiejętnością rozśmieszania, a także te informujące o składzie produktu i jego parametrach technicznych. W czołówce odpowiedzi znalazły się także wskazania na naukowe potwierdzenie właściwości produktu lub zwrócenie uwagi na problemy ekologiczne. Na dwunastym miejscu znalazły się reklamy charakteryzujące się po prostu racjonalną argumentacją. Wśród reklam o charakterze emocjonalnym stosunkowo często respondenci zwracają uwagę na reklamy pokazujące radość i satysfakcję z używania produktu.

Poszczególni nabywcy w różny sposób postrzegają główne idee reklamy i oceniają różne formy reklamy pod względem ich zdolności do ich wyrażenia. Konsumenci utożsamiają główne idee reklamy przede wszystkim z prezentacją korzyści płynących z produktu. Takie podejście charakteryzuje 21,9% respondentów. Dwa razy mniejszą wagę zyskały humor i dowcip oraz informacja o produkcie – oba z 11,5% wskazań. Co najmniej jedna na dwadzieścia osób za główną ideę reklamy uznała również piękno i estetykę, podkreślenie wysokiej jakości produktu lub pokazanie, jak produkt działa (rys. Analiza korelacji między najważniejszą ideą reklamy a formami reklamy, które najlepiej ją wyrażają (tabela 18), potwierdza tendencje zaobserwowane podczas badania firm. Zdecydowanie dominuje reklama telewizyjna – jest najlepszym medium do wyrażenia większości idei. Tylko w jednym przypadku reklama na stojakach w punktach sprzedaży jest lepiej postrzegana przez konsumentów. W przypadku poszczególnych idei odsetek wskazań telewizji jako najbardziej odpowiedniego medium do wyrażenia danej treści waha się od 25,7% (informacja o cenie) do 76,1% (idea związana z powagą i świątecznym nastrojem). W sumie w przypadku osiemnastu tematów reklamowych wskazania na telewizję przekraczają 50%. Stosunkowo najwięcej wskazań dotyczy (oprócz powagi i nastroju świątecznego) także nawiązań do tradycji lub historii – 74,3% osób. Reklama radiowa jest, zdaniem konsumentów, najlepsza do wyrażania idei związanej z przekazem wiadomości lub komunikatu – taką opinię deklaruje 28,1% osób. Ponad 10 procent z nich wskazało jeszcze na humor, osobliwości i ciekawostki, zabawę i rozrywkę, wydarzenie/ coś nieoczekiwanego oraz przekazywanie nastroju ekscytacji.

Zdaniem konsumentów, dzienniki nadają się przede wszystkim do przekazywania informacji o produktach – pogląd ten podziela 11,1% respondentów oraz informacji o cenach – 10,7% wskazań. Stosunkowo wysoko oceniono również możliwość przekazywania wiadomości i komunikatów – w tym przypadku dzienniki zostały uznane za najlepsze medium przez 8,5% respondentów. Magazyny ilustrowane są najlepszym medium głównie ze względu na treści przemawiające do elegancji – taką opinię wyraziło 10% Polaków. Plakaty reklamowe uzyskały nieco więcej wskazań na pierwszych miejscach. Ponad 10% respondentów uważa je za najlepsze do wyrażania idei związanych z elegancją (12,3%), fantazją (11,6%), pięknem i estetyką (10,8%) oraz wizerunkiem opakowania (10%). W przypadku direct mail większość osób uznała ją za optymalną dla idei opartych na agresywności i narzucaniu się – odsetek wskazań wyniósł 10,6%. 8,3% respondentów uznało tę formę reklamy za najlepszy sposób informowania o produkcie, a 6,3% – za wyrażającą indywidualny charakter przekazu. W przypadku reklamy kinowej dotyczy to informacji o produkcie. Większość uważa ją za najlepszą do przekazywania aury intymności i romantyzmu – odsetek wskazań 7,4% – oraz nastroju ekscytacji – 5%. W przypadku czterech pomysłów na reklamę ponad 5% respondentów wskazało reklamę w prasie drukowanej jako najlepszą formę ich wyrażenia. Najczęściej dotyczyło to informacji o produkcie, informacji o cenie, snobistycznej motywacji do zakupu i indywidualności przekazu. Reklama na stoiskach sklepowych jest najlepsza do wyrażania treści opartych na informowaniu o cenie. Taką opinię zadeklarowało 28,8% respondentów, a odsetek ten przewyższa nawet telewizję, która zdecydowanie dominuje w przypadku wszystkich innych pomysłów. Równie często forma ta była uznawana za najlepszą do pokazania, jak produkt działa w praktyce (27%) oraz zademonstrowania produktu i jego cech (25,6%). Jednocześnie 17,8% respondentów wyraża opinię, że ta forma reklamy najlepiej nadaje się do prezentowania informacji o produkcie.

W przypadku idei związanej z podkreślaniem wysokiej jakości produktu opinie takie podziela 16,5% osób, natomiast 12,2% podkreśla doskonałość witryny sklepowej w przekazywaniu idei związanej z eksponowaniem wizerunku opakowania. Ta ostatnia idea jest doskonale wyrażona, zdaniem 15,8% respondentów, przez witrynę sklepową. Bardzo często – przez 12,2% – witryna sklepowa była wskazywana jako najbardziej odpowiednie miejsce do eksponowania reklam zawierających informacje o cenie. Znacznie niższe oceny jako forma predyspozycji do wyrażania pewnych idei prezentuje telemarketing. W przypadku trzech tematów: humor, intymność i romans oraz odwołanie do tradycji i historii, forma ta nie otrzymała żadnych wskazań. Natomiast najwięcej osób wskazało ją jako najlepszą do snobistycznego motywowania do zakupu (5% respondentów) oraz do przekazywania komunikatów o wybitnie osobistym charakterze (4,7%). Billboardy natomiast wyrażają każdy pomysł, a odsetek wskazań waha się od niecałego 1% do 9,5%. Większość osób uznała je za najlepsze do prezentowania agresywnych treści. Dla 7,8% respondentów jest to forma, która najbardziej wyolbrzymia produkt i jego cechy, a dla 6,6% niesie informacje o pozycji lidera na rynku. Reklama na środkach transportu nie jest w stanie pokonać innych form pod względem eksponowania motywów piękna i estetyki, nastroju podniecenia, seksapilu i erotyzmu, a także informowania o cenie i podkreślania wysokiej jakości produktu. Natomiast według 4,3% osób najlepiej wyraża idee związane z agresywnością przekazu. Reklama na przystanku została wymieniona jako pierwsza – najczęściej wyrażano opinię, że najlepiej nadaje się do przekazania idei agresywności (2,7%). Znacznie częściej pierwsze miejsce zajmuje reklama na kasetach wideo. Dla 13% respondentów jest to najlepszy sposób wyświetlania przekazów reklamowych opartych na seksapilu i erotyzmie, kolejne 11,3% przyznaje jej pierwsze miejsce dla wyrażania idei intymnych lub romantycznych, dwa razy więcej dla idei odwołujących się do nastroju podniecenia, zabawy i rozrywki.

W przypadku dużego zagubienia zawartych informacji najwięcej respondentów wskazało na telewizję – taką opinię wyraziła ponad połowa (51,6%) badanych (tabela 19). Dla 1/3 respondentów sformułowanie to charakteryzuje przede wszystkim dzienniki i radio. Dość często taką opinię wyrażają także media bezpośrednie i czasopisma. Telemarketing, kasety wideo oraz stoiska i witryny sklepowe są najrzadziej obdarzane tą opinią – mniej niż 10% wskazań. Telewizja ma największą zdolność przyciągania uwagi. W opinii aż 78,5% respondentów reklamy telewizyjne są w stanie przyciągnąć uwagę widzów. Dla około 30% respondentów magazyny ilustrowane i plakaty reklamowe charakteryzują się dużą zdolnością przyciągania uwagi. Nieco rzadziej wymieniane były reklamy radiowe i billboardy. Sporadycznie respondenci są skłonni wyrazić taką opinię o telemarketingu, reklamach na kasetach wideo, reklamach bezpośrednich czy reklamach umieszczanych na przystankach autobusowych. Telewizja dominuje jako medium, w którym reklama jest najbardziej natrętna i agresywna – taką opinię wyraziło 71,9% respondentów. Wysoki odsetek wskazań mają także reklamy radiowe (32,9%), direct mail (24,&%), gazety codzienne (22,6%), billboardy (21,3%), plakaty reklamowe (20,9%) i czasopisma (20%). Z kolei formy związane z punktami sprzedaży detalicznej oraz reklama kinowa i drukowana charakteryzują się niską inwazyjnością. Reklama telewizyjna ma również najwyższy odsetek wskazań na wysoki prestiż i wiarygodność informacyjną. Jednak jej poziom – 44,9% – jest najniższy spośród wszystkich pięciu analizowanych. Nieco mniej osób ma taką opinię w odniesieniu do reklamy umieszczonej na wystawie sklepowej – 37,2% respondentów. Stosunkowo często taką opinię wyrażano w odniesieniu do reklam radiowych, komunikatów zamieszczanych w mediach drukowanych oraz reklam prasowych, zarówno w prasie codziennej, jak i magazynach ilustrowanych (26,2%).

Jedna na cztery osoby wysoko ocenia prestiż informacji zawartych w reklamach wyświetlanych na billboardach. Natomiast reklamy na przystankach autobusowych, w kinach i na kasetach wideo, telemarketing i w środkach transportu nie są uznawane za wiarygodne. Dla 57,4% badanych najbardziej jednoznaczna i sugestywna informacja pochodzi z reklamy telewizyjnej. 30,7% podziela ten pogląd w odniesieniu do reklamy radiowej. Nieco niższe odsetki, między 20 a 25%, dotyczą reklamy drukowanej, plakatów reklamowych, billboardów i standów w punktach sprzedaży. Z kolei najmniej sugestywne są reklamy na kasetach wideo, a także reklamy kinowe i te umieszczone na przystankach autobusowych.

Ostatnim prezentowanym elementem dotyczącym opinii konsumentów na temat reklamy jest określenie form reklamy preferowanych przez polskie społeczeństwo w odniesieniu do reklamy różnych grup produktów. Zostały one przedstawione w tabeli 20. Reklama telewizyjna została uznana za najbardziej skuteczną formę reklamy dla 35 z 43 analizowanych grup produktów. W 19 przypadkach odsetek osób przyznających jej pierwsze miejsce przekroczył 50%. Najwyższe wartości osiągnęły kosmetyki, zarówno damskie (65,4%), jak i męskie (64,5%). W przypadku pięciu grup produktów reklama telewizyjna zajęła drugie miejsce – czterokrotnie wyprzedzona przez stoisko w placówce handlowej (w odniesieniu do napojów alkoholowych, piwa, papierosów i czasopism erotycznych) oraz raz przez reklamę w prasie codziennej (w odniesieniu do agencji ochrony). Za każdym razem odsetek wskazań wahał się między 10% a 20%. Natomiast rzadziej wymieniano ją na pierwszym miejscu w kontekście reklamy broni, sex shopów i agencji towarzyskich (odsetek takich wskazań niższy niż 10%).

Stoisko w placówce handlowej, rozumianej jako miejsce zakupu produktu (usługi), zostało uznane za najlepszą formę reklamy w siedmiu przypadkach – oprócz czterech wymienionych, także w odniesieniu do sex shopów, agencji towarzyskich i broni. W przypadku większości produktów stoisko zajmuje drugie miejsce za reklamą telewizyjną, z odsetkiem wskazań wynoszącym maksymalnie 34,1% (mięso, wędliny i przetwory mięsne). Poziom 30% jest wciąż przekraczany w przypadku ryb i produktów rybnych. Warto zauważyć, że w przypadku tych dwóch grup produktów wartość wskaźników przekracza ranking – maksymalnie 28,9% w przypadku piwa. Tylko w kilku przypadkach odsetek pierwszych miejsc dla stoiska w PSD jest niższy niż 10%, ale w jednym przypadku (agencje społeczne) wystarczy to do zajęcia pierwszego miejsca w rankingu najskuteczniejszych form reklamy.

Przedstawione powyżej wyniki badania dotyczącego postrzegania reklamy przez konsumentów pokazują znaczne zróżnicowanie ich preferencji i oczekiwań w tym zakresie. Dotyczy to również preferencji związanych z nośnikami, środkami i technikami prezentacji reklamy. Potwierdza to potrzebę uwzględniania tych preferencji przez firmy w kształtowaniu skutecznych i efektywnych działań reklamowych. Jednocześnie różnice między stanem faktycznym a deklarowanymi preferencjami są kolejnym argumentem potwierdzającym fakt, że firmy w niewielkim stopniu wykorzystują opinie konsumentów w procesie doboru wykorzystywanych mediów i środków reklamowych, mimo że optymalizacja tego procesu wymaga uwzględnienia tych preferencji. Ich znajomość jest również warunkiem koniecznym do prognozowania rozwoju rynku reklamowego w najbliższych latach oraz trendów w wykorzystaniu mediów i środków reklamowych w przyszłości.

[1] Badania te zostały przeprowadzone w 1999 roku na ogólnopolskiej, reprezentatywnej próbie 1000 respondentów w wieku powyżej 15 lat.

Ograniczenia w działalności reklamowej firm

5/5 - (1 vote)

Funkcjonowanie firm na polskim rynku napotyka na liczne bariery. Ograniczenia te są zauważalne także w zakresie działalności reklamowej. Spośród badanych przedsiębiorstw tylko 22,9% nie napotyka praktycznie żadnych ograniczeń w zakresie reklamy. Najczęściej są to firmy usługowe. Z drugiej strony przedsiębiorstwa z branży spożywczej najrzadziej wskazują na brak ograniczeń. Brak ograniczeń częściej deklarują mniejsze firmy – wynika to jednak prawdopodobnie z ich mniejszych wymagań i oczekiwań w stosunku do reklamy. Z drugiej strony ponad ¾ badanych przedsiębiorstw wskazuje na istnienie różnego rodzaju barier (rysunek 26). Najczęstsze bariery mają charakter finansowy – 64,7% badanych firm chciałoby w większym stopniu korzystać z reklamy, ale przeszkadza im w tym wysokość budżetu, jaki mogą na nią przeznaczyć. Na bariery finansowe napotykają przede wszystkim firmy państwowe – aż 90,9% firm państwowych biorących udział w badaniu wskazuje na istnienie tego typu ograniczeń. Co piąta badana firma uważa, że najpoważniejszym ograniczeniem dla działalności reklamowej są przepisy prawne i administracyjne. Bariery te są najczęściej odczuwane przez firmy z sektora artykułów spożywczych – 28,9% wskazań.

Znacznie rzadziej firmy skarżą się na bariery o mniej formalnym charakterze: społeczno-kulturowe lub zwyczajowe. Ograniczenia społeczno-kulturowe to te związane z czynnikami kulturowymi i społeczno-demograficznymi, często oparte na przyzwyczajeniach. Z kolei ograniczenia zwyczajowe dotyczą przede wszystkim sfery niesformalizowanych, ale istniejących ustaleń między podmiotami zaangażowanymi w procesy reklamowe, często o charakterze etycznym. Sporadycznie wymieniano także trzy inne czynniki ograniczające działalność reklamową: niską jakość usług reklamowych w Polsce oraz dwa czynniki związane bezpośrednio z obszarem mediów reklamowych – brak rzetelnych badań mediów oraz konieczność rezerwowania przestrzeni medialnej z dużym wyprzedzeniem.

Zakres ograniczeń działalności reklamowej, z jakimi spotykają się polskie firmy, jest zgodny z ich hierarchią związaną z wyborem jednej najpoważniejszej bariery, ocenianej nie tylko z punktu widzenia pojedynczej firmy, ale całego rynku. Najczęściej wskazywane były bowiem ograniczenia finansowe (60%). Na drugim miejscu znajdują się ograniczenia prawne i administracyjne, z ponad trzykrotnie większym odsetkiem wskazań. 3% firm widzi główne zagrożenie dla rynku reklamowego w zwyczajowych trendach panujących w Polsce. Pojedyncze wskazania dotyczą ograniczeń społeczno-kulturowych i czasowych związanych z rezerwacją mediów. Jednocześnie 17,1% firm nie widzi różnicy między skalą omawianych barier. Z reguły są to firmy, które wcześniej deklarowały pełną autonomię w działaniach reklamowych, nie napotykając żadnych trudności.

Istnienie najpoważniejszej bariery ograniczającej działania reklamowe firm, czyli bariery o charakterze finansowym, wiąże się z kwestią budżetowania reklamy. Badane firmy prezentują różne podejścia do problemu finansowania działań reklamowych. Ta różnorodność wynika przede wszystkim z braku wzorców postępowania w tym zakresie, a także z braku doświadczenia polskich przedsiębiorstw, czyli w praktyce „działania po omacku”, kierowania się bardziej intuicją niż obiektywnymi, wcześniej przeanalizowanymi przesłankami. Problem ten jest widoczny w metodach ustalania budżetów reklamowych przez polskie firmy. Nie ma metody, która charakteryzowałaby zachowanie większości firm, którą można by uznać za wiodącą. Stosunkowo najwięcej przedsiębiorstw (nieco ponad 1/3) decyduje się na określanie budżetu reklamowego jako procentu od obrotu lub sprzedaży. W co czwartej firmie dominuje metoda celowa, określająca budżet reklamowy jako wynik planowanej kampanii reklamowej. Jedna na sześć firm opiera się na rachunku kosztów, określając budżet reklamowy jako część kosztów całkowitych. Aż 12,9% firm nie bierze pod uwagę żadnego logicznego rozumowania przy ustalaniu budżetu reklamowego, polegając jedynie na intuicji. Nieco mniej firm kieruje się planowanym zyskiem. Warto zauważyć, że bardzo mały odsetek firm (zaledwie 2,4%) bierze pod uwagę aktywność promocyjną konkurencji w procesie ustalania budżetu reklamowego.

Potwierdzeniem tezy o spontaniczności budżetowania reklamy w polskich firmach wydaje się brak jakichkolwiek dostrzegalnych trendów w tym zakresie dla analizowanych w badaniu przekrojów korelacyjnych firm. Jedynym wyjątkiem mogą być firmy podchodzące do finansowania swojej działalności w sposób czysto intuicyjny. Grupa ta jest stosunkowo jednorodna – dominują w niej małe przedsiębiorstwa zatrudniające do 50 osób, nowo powstałe, o wyłącznie polskim pochodzeniu i z kapitałem pochodzenia prywatnego, działające na rynkach regionalnych lub co najwyżej na rynku krajowym.

Stopień wykorzystania poszczególnych mediów i środków reklamy

5/5 - (1 vote)

Zakres form reklamy stosowanych przez polskie przedsiębiorstwa nie odzwierciedla w pełni przekonania o ich skuteczności. Nie można zapominać o pewnych barierach, które uniemożliwiają wykorzystanie wszystkich mediów przez każdą firmę działającą na rynku. Najbardziej dotkliwe dla przedsiębiorstw są przepisy prawne i administracyjne oraz ograniczone możliwości finansowe. Widać to wyraźnie w przypadku reklamy telewizyjnej, która jest uważana za najbardziej efektywną formę reklamy. Korzysta z niej tylko 38,2% firm. Najczęściej wykorzystywanym medium reklamowym jest prasa – zarówno gazety codzienne, jak i czasopisma – obie formy wykorzystywane przez 55,9% przedsiębiorstw. Są one tylko o jeden punkt procentowy niższe od reklamy radiowej i o 3,5% od drukowanych mediów niebędących prasą. Częściej niż reklama telewizyjna wykorzystywane są formy reklamy zewnętrznej: środki transportu (45%), plakaty reklamowe (42,9%) lub reklama na stoisku w placówce handlowej (41,8%). Co trzecia firma stosuje reklamę bezpośrednią i w witrynach sklepowych, co czwarta korzysta z billboardów, a co szósta z telemarketingu (rysunek 24).

Z reklamy w prasie codziennej korzystają prywatne firmy usługowe. Są to często firmy działające na rynkach lokalnych i regionalnych. Reklama w czasopismach jest preferowana przez firmy nieusługowe, nieco częściej z sektora spożywczego. W przypadku reklamy radiowej jedyną różnicą jest mniejszy odsetek jej wykorzystania przez przedsiębiorstwa państwowe i małe firmy. W mediach drukowanych niebędących prasą reklamuje się głównie sektor usługowy i niespożywczy. Reklama w środkach transportu jest charakterystyczna dla firm związanych z rynkiem spożywczym. Ta forma jest od wielu lat stosowana przez firmy państwowe działające na naszym rynku. Plakaty reklamowe są wykorzystywane przez wszystkie grupy firm; jedynym wyjątkiem są firmy zatrudniające do 20 pracowników. Stoisko handlowe jest wykorzystywane przez firmy z sektora spożywczego. Duże korporacje chętnie z nich korzystają. W przypadku witryn sklepowych jedyną wyróżniającą się grupą firm są firmy regionalne. Wśród firm korzystających z reklamy telewizyjnej dominują firmy z branży spożywczej. Częściej są to firmy z kapitałem zagranicznym niż polskim. Połowa firm usługowych reklamuje się poprzez direct mail. Tę formę reklamy stosuje co druga firma zagraniczna. Billboardy są wykorzystywane przez duże firmy prywatne działające w sektorze artykułów spożywczych.

Największym udziałem wydatków na reklamę w badanych przedsiębiorstwach charakteryzuje się reklama telewizyjna – przeciętne przedsiębiorstwa korzystające z niej przeznaczają na nią 38,1% swojego budżetu reklamowego (tabela 7). Udział wydatków na pozostałe formy reklamy jest znacznie niższy – w przypadku prasy wynosi od 23,2% (dzienniki) do 21,3% (magazyny kolorowe). Mniej niż 20% swoich wydatków na reklamę firmy przeznaczają na przyciągające uwagę ekspozycje produktów w witrynach sklepowych. Kolejne 13,8% przeznaczane jest na witryny sklepowe. Większe kwoty przeznaczane są na reklamę radiową (17,9%), drukowaną w mediach pozaprasowych (17,9%) oraz na zewnętrzne formy reklamy – billboardy (15,5%0, plakaty reklamowe (15,3%) i środki transportu (14,5%). Średnio 13,9% wszystkich wydatków na reklamę przeznacza się na direct mail.

Za najbardziej skuteczne uważa się reklamy dostarczające podstawowych informacji o produkcie – taką opinię deklaruje 21,8% badanych firm. Stosunkowo wysoko oceniane są również reklamy oryginalne, o ciekawej fabule oraz reklamy, których przekazem jest pokazanie radości i satysfakcji z używania produktu (tabela 8).

Ta preferencja nie oznacza oczywiście, że tak samo wygląda hierarchia rodzajów reklamy najczęściej stosowanych przez polskie firmy. Mając możliwość wskazania trzech cech, którymi charakteryzuje się reklama firmy, przedsiębiorstwa zdecydowanie na pierwszym miejscu stawiają przekazywanie podstawowych informacji o produktach. Taką reklamę stosuje aż 61,2% badanych firm. 40% firm opiera swoje przekazy reklamowe na eksponowaniu wizerunku firmy.

Kolejność dwóch pierwszych cech jest więc taka sama jak w przypadku pytania o cechę preferowaną. Zmieniła się natomiast relacja między tymi cechami: odsetek dla pierwszej z nich wzrósł prawie trzykrotnie, a dla drugiej – czterokrotnie. Tym samym osiągnięto znaczną przewagę nad reklamami z trzeciego miejsca, których istotą jest pokazanie, jak produkt działa w praktyce – tylko 19,4% wskazań, ale z prawie pięciokrotnym wzrostem wskaźnika procentowego w stosunku do odpowiedzi na najważniejszą cechę. Nieco mniej firm uważa doskonały, ładny design za główną zaletę swoich reklam. Dopiero na piątym miejscu pod względem częstotliwości stosowania znajdują się reklamy z ciekawą fabułą, wykorzystywane przez 17,6% firm, przy niespełna dwukrotnym wzroście wskaźnika procentowego w stosunku do odpowiedzi na pytanie o tę cechę. Taki sam odsetek firm pokazuje w swoich reklamach miejsce zakupu produktu, a nieco mniej – radość i satysfakcję z jego użytkowania (tabela 9).

Strategia mediów reklamowych

5/5 - (1 vote)

praca mgr o reklamie

Działalność reklamowa opiera się na dwóch elementach: przekazie reklamowym skierowanym do potencjalnych nabywców oraz mediach i środkach reklamy, za pomocą których przekaz ten ma szansę dotrzeć do tych nabywców[1] . Skuteczność oddziaływania reklamy wymaga przede wszystkim celowego doboru mediów i środków reklamowych oraz ich wykorzystania w oddziaływaniu na rynek. Nawet najdoskonalszy przekaz reklamowy nie będzie skuteczny, jeśli nie zostanie nadany w taki sposób, żeby dotrzeć do właściwego segmentu odbiorców. Przedsiębiorstwo rozpoczynające działalność reklamową staje przed dylematem określenia właściwego zestawu mediów i środków reklamowych, które należy zastosować.

Planowanie mediów to proces projektowania różnych działań mających na celu wykorzystanie czasu i przestrzeni reklamowej do osiągnięcia określonych celów. Jest to przede wszystkim przewidywanie i ocena możliwości medialnych, oparta na wiedzy o poszczególnych mediach i nośnikach reklamy oraz znajomości zachowań konsumentów pod wpływem mediów.

Wybór mediów reklamowych odgrywa ważną rolę w całokształcie działań reklamowych, ponieważ umożliwiają one dotarcie z przekazem reklamowym do wybranej grupy odbiorców, a odpowiednio dobrane media, a w nich nośniki reklamowe, mogą wzmocnić jego oddziaływanie. Działalność reklamowa, której jednym z etapów jest kształtowanie strategii medialnej, powinna rozpocząć się od analizy sytuacji marketingowej firmy. Została ona przedstawiona na rysunku 17.

Bez dokładnego określenia sytuacji marketingowej firmy nie jest możliwe skuteczne programowanie działań reklamowych. Źródłem każdej decyzji o wdrożeniu działań reklamowych jest pojawienie się problemu, który zagraża pozycji produktu i przedsiębiorstwa na rynku, np. spadek sprzedaży. Jednym ze sposobów rozwiązania tych problemów jest prowadzenie działań reklamowych, między innymi w sposób zintegrowany z innymi narzędziami marketingu-mix. Sam fakt podjęcia decyzji o konieczności wdrożenia działań reklamowych jest punktem wyjścia do stworzenia strategii mediów reklamowych.

Strategia reklamowa składa się z dwóch elementów: strategii kreatywnej i strategii medialnej. Oba elementy tworzą integralną całość i tylko wspólne myślenie o nich może przynieść sukces. Dlatego ważne jest, by strategia kreatywna była skierowana do tych samych osób, co cele medialne, i by strategie te były opracowywane równolegle. Punktem wyjścia powinno być więc zdefiniowanie rynku, na którym działa firma, czyli określenie potencjalnych konsumentów, produktu i możliwości jego dystrybucji. Dopiero potem następuje właściwe planowanie mediów.

Koncentrując się na kwestiach związanych z wyborem mediów i samych mediów reklamowych, można wyróżnić sześć podstawowych etapów tego procesu (rysunek 18). Decyzje podejmowane na każdym etapie omawianego procesu są ustawione w ścisłej hierarchii. Każda z nich jest podporządkowana wcześniejszym decyzjom, a kolejność, w jakiej są podejmowane, musi zawsze odpowiadać hierarchii.

Charakterystyka mediów i środków reklamy

Wynika to z założenia, że środki reklamowe nie są bierne, ale mogą aktywnie wpływać na sposób postrzegania zawartych w nich reklam. Aby zdefiniować to działanie, wprowadzono pojęcie wartości jakościowej środków reklamowych, oznaczające charakterystykę danego środka pod względem jego zdolności do zwiększenia oddziaływania przekazu reklamowego[2] . Wśród jakościowych kryteriów porównywania środków reklamowych można wyróżnić cechy w pełni obiektywne i subiektywne.

Do grupy cech obiektywnych zalicza się elementy związane z techniczną możliwością prezentacji przekazu reklamowego, czyli tzw. jakością edytorską, która umożliwia (lub nie) wykorzystanie go w planowanej kampanii reklamowej, możliwością zwielokrotnienia ekspozycji, możliwością przekazania poszczególnych elementów przekazu (kolor, kształt, ruch, forma) czy ogólnym sposobem dotarcia do adresata. Wiąże się to z wyborem najbardziej odpowiedniej formy, za pomocą której można przekazać komunikat reklamowy. Określony sposób przekazywania informacji, charakterystyczny dla danego nośnika reklamy, może mieć bardziej lub mniej atrakcyjny wpływ na odbiorcę, a więc charakteryzować się różną skutecznością w przyciąganiu uwagi.

Do grupy cech o charakterze subiektywnym należą czynniki związane z oczekiwaniami nadawców reklamy w stosunku do jej środków, wynikające w dużej mierze z wcześniej ukształtowanych opinii na temat tych środków. Źródłem tych opinii są wszelkiego rodzaju badania marketingowe, w dużej mierze dotyczące preferencji konsumentów, na podstawie których określa się oczekiwania firm. Podstawową cechą jest ogólna ocena środka reklamowego, odzwierciedlająca stopień, w jakim podoba się on odbiorcom i jak jest przez nich oceniany. Na ogólną ocenę składa się wiele bardziej szczegółowych czynników. Przykładami takich cech są prestiż i wiarygodność poszczególnych mediów reklamowych. Największy wpływ na prestiż reklamy ma telewizja i magazyny ilustrowane. Jeśli chodzi o cechę wiarygodności przekazu, to przykładem może być unikanie reklamowania produktów w mediach o określonej reputacji w zakresie wiarygodności informacji. Ważnym elementem, ściśle związanym z wiarygodnością, jest również bezstronność, rozumiana jako brak wyraźnego związku między medium reklamowym a promowaniem pewnych ideałów (np. politycznych).

Na odbiór przekazu reklamowego wpływa również nastrój, jaki wywołuje wśród widzów medium reklamowe. Oddziaływanie nastroju wpływa na kształtowanie przez odbiorców określonych postaw – np. zainteresowania, smutku, mających bezpośredni związek z odbiorem bodźca reklamowego. Ważnym elementem oceny środków reklamowych jest również ich charakter pod względem kompetencji (fachowości) w danej dziedzinie. Nośniki reklamy, które są uznawane za kompetentne i sprawdzone źródła informacji na dany temat, sprawiają, że umieszczane w nich reklamy są odbierane z większą uwagą i wyższym stopniem wiarygodności. Każdy nośnik reklamowy charakteryzuje się też pewnym stopniem zainteresowania użytkowników treścią zamieszczanych w nim reklam. Należy jednak zdawać sobie sprawę, że reklamy pojawiające się w kanałach informacyjnych w większej liczbie obok siebie tworzą złożony chaos informacyjny, tzw. clutter, który może nie przyciągać uwagi i cieszyć się niewielkim prestiżem. Czasami traktuje się je z niedowierzaniem i sceptycyzmem. Ze względu na swoją natarczywość są często uważane za intruza[3].

Właściwy dobór środków reklamowych może zminimalizować wpływ tych czynników.


[1] A. Czarnecki, W. Nowacki, Wybór środków reklamy, 1995, nr 7-8.

[2] A. Czarnecki, W. Nowacki, Kryteria porównywania mediów reklamowych, „Marketing i Rynek” 1995, nr 11, s. 9.

[3] B. Kwarciak, Reklama i media, „Businessman Magazine” 1992, nr 6, s. 36.