Pisanie prac

pisanie prac z bankowości

Zalety i wady leasingu

5/5 - (2 votes)

Funkcjonalnie leasing można traktować jako pewną formę podziału pracy, gdyż inwestor nie musi sam dokonywać zakupu, finansować go, opodatkowywać i na końcu upłynniać jego przedmiot, tylko przekazuje te funkcje firmie leasingowej. Jak przy wszystkich formach podziału pracy, jest to korzystne dla obu stron, jeśli zmniejsza to koszty lub przysparza dodatkowych dochodów. Takie relatywne zalety leasingu mogą wynikać z następujących przyczyn:

  • niższych kosztów nabycia lub wytwarzania,
  • niższych kosztów bieżących,
  • wyższego przychodu ze sprzedaży.

1. Niższe koszty nabycia lub wytwarzania.

Firma leasingowa jako duży odbiorca może przy nabywaniu dóbr będących potem przedmiotem leasingu wynegocjować korzystniejsze ceny niż pojedynczy inwestor. W przypadku nieruchomości można sobie wyobrazić, że wyspecjalizowana spółka leasingowa, przejmująca w fazie budowy funkcje nadzorcze, działa bardziej efektywnie, co obniża koszty.

2. Niższe koszty bieżące.

Możliwe jest również, że pewne koszty bieżące, które ponosi się nawet w przypadku kupna na kredyt, kształtują się korzystniej, jeśli są ponoszone przez spółkę leasingową, a nie przez samego inwestora. Firma leasingowa, ze względu na rozmiary swej działalności może mieć dostęp do tańszych źródeł refinansowania niż inwestor występujący w roli kredytobiorcy. Spółka leasingowa może uzyskać korzystniejsze warunki przy zawieraniu umów ubezpieczeniowych i serwisowych.

3. Wyższy przychód ze sprzedaży.

W przypadku umów leasingowych, gdzie przedmiot leasingu po zakończeniu okresu umowy jest sprzedawany przez leasingodawcę, dodatkowe korzyści mogą być skutkiem większego doświadczenia firmy leasingowej w transakcjach na rynku nieruchomości lub używanych maszyn. Może to dać w efekcie niższe koszty transakcji i wyższy przychód ze sprzedaży.

Leasing stosowany w długim okresie przynosi dla firmy podobny efekt, jak długoterminowy kredyt. Wpływa to pozytywnie na stabilizację warunków działania użytkownika rzeczy i usprawnia jego politykę finansową. Wynika to z faktu, iż raty spłat są pod względem wielkości i terminów płatności z góry dostosowane do przewidywanych korzyści z użytkowania rzeczy. Leasing umożliwia szybszą amortyzację środków trwałych niż to wynika z powszechnie stosowanych w tej dziedzinie przepisów. W wielu krajach leasing jest zalecany ze względu na pewne przepisy fiskalne, które pozwalają na płacenie podatków za użytkowanie środków produkcji z bieżących przychodów firmy przed ich opodatkowaniem, a nie z zysku netto.

Z punktu widzenia firmy korzystającej z leasingu niezmiernie ważną cechą jest możliwość dostępu do osiągnięć postępu technicznego, co ma bardzo istotne znaczenie w dobie szybkiego zużywania się maszyn i urządzeń. Firma finansująca się poprzez leasing ma znacznie większe możliwości wymiany maszyn niż firma, która zakupiła maszyny na własność. Kupując na drodze leasingu, pozbywa się ona także kłopotów związanych ze zbytem lub likwidacją przestarzałych czy niepotrzebnych już środków produkcji.

4. Trudności w stosowaniu umów leasingowych w Polsce.

W gospodarce polskiej firmy przyzwyczajone są od lat do instytucji bankowych, stąd też nie mają barier psychologicznych do zaciągania kredytów. Leasing jest u nas formą prawie nie znaną przeciętnemu obywatelowi, który może mieć pewne opory do jego stosowania.
Inną przeszkodą w stosowaniu leasingu może być brak uregulowań prawnych w polskiej gospodarce związanych z zawieraniem umów leasingowych i określających prawa i obowiązki stron takiej umowy. Poza tym polskie prawo bankowe nie wprowadza leasingu jako operacji bankowej. Niewystarczające regulacje prawne utrudniają rozpowszechnienie u nas leasingu. Tymczasem leasing jest szczególnie przystosowany do polskich warunków. Wiele nowych przedsiębiorstw prywatnych, prywatyzowanych i państwowych nie dysponuje odpowiednim kapitałem na zakup urządzeń produkcyjnych. Można się spodziewać szerszego rozpowszechnienia leasingu. W Polsce działa około 40 przedsiębiorstw leasingowych często związanych z kapitałem bankowym. Natomiast banki nie zawierają jeszcze umów leasingowych.

Klasyfikacja operacji bankowych

5/5 - (2 votes)

Pojęcie operacje bankowe w szerokim znaczeniu obejmuje wszystkie rodzaje czynności bankowych. Należą do nich operacje bierne (pasywne), operacje czynne (aktywne) oraz operacje pośredniczące (usługowe).

Polskie Prawo bankowe wymienia następujące operacje bankowe nazywane tam czynnościami bankowymi:

* prowadzenie rachunków bankowych,
* przyjmowanie wkładów oszczędnościowych i lokat terminowych,
* przeprowadzanie rozliczeń pieniężnych,
* udzielanie i zaciąganie kredytów oraz pożyczek pieniężnych,
* wykonywanie operacji czekowych i wekslowych,
* przyjmowanie oraz dokonywanie lokat w bankach,
* udzielanie oraz przyjmowanie poręczeń i gwarancji bankowych,
* dokonywanie obrotu wartościami dewizowymi oraz prowadzenie obsługi finansowej obrotów z zagranicą,
* prowadzenie obsługi pożyczek państwowych,
* emitowanie papierów wartościowych oraz dokonywanie obrotu tymi papierami,
* dokonywanie zleconych czynności związanych z emisją papierów wartościowych,
* przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych,
* wykonywanie na zlecenie innych banków czynności należących do zakresu działania banków zlecających.

Operacje bankowe można sklasyfikować na różne sposoby, uwzględniając różne kryteria. Oto kilka popularnych klasyfikacji operacji bankowych:

  1. Podział ze względu na rodzaj działalności:
    • Operacje depozytowe: obejmują przyjmowanie depozytów od klientów, takich jak konta oszczędnościowe, konta bieżące, lokaty terminowe itp.
    • Operacje kredytowe: dotyczą udzielania kredytów klientom, takich jak kredyty hipoteczne, kredyty konsumenckie, kredyty dla firm itp.
    • Operacje maklerskie: obejmują handel papierami wartościowymi, takimi jak akcje, obligacje, fundusze inwestycyjne itp.
    • Operacje płatnicze: dotyczą przetwarzania płatności, zarówno wewnętrznych (przelewy między kontami bankowymi), jak i zewnętrznych (przelewy między bankami, obsługa kart płatniczych itp.).
    • Operacje walutowe: obejmują wymianę walut, obsługę transakcji walutowych, hedging walutowy itp.
  2. Podział ze względu na cel operacji:
    • Operacje inwestycyjne: obejmują inwestowanie środków banku w różne aktywa finansowe w celu osiągnięcia zysku.
    • Operacje finansowe: dotyczą zarządzania płynnością finansową, udzielania pożyczek, zarządzania ryzykiem, obsługi płatności itp.
    • Operacje handlowe: dotyczą obrotu papierami wartościowymi, zarządzania portfelem inwestycyjnym itp.
    • Operacje pośrednictwa finansowego: obejmują działalność pośrednictwa między stronami transakcji, taką jak pośrednictwo kredytowe, pośrednictwo ubezpieczeniowe itp.
  3. Podział ze względu na obszar działalności:
    • Operacje krajowe: odnoszą się do operacji przeprowadzanych na rynku wewnętrznym danego kraju.
    • Operacje międzynarodowe: dotyczą operacji przeprowadzanych między różnymi krajami, takie jak międzynarodowe przelewy, operacje wymiany walut, finansowanie eksportu i importu itp.
  4. Podział ze względu na metodę przeprowadzania operacji:
    • Operacje tradycyjne: obejmują tradycyjne metody bankowości, takie jak obsługa w oddziałach, dokonywanie transakcji gotówkowych itp.
    • Operacje elektroniczne: dotyczą operacji przeprowadzanych online, za pośrednictwem bankowości internetowej, mobilnej aplikacji, płatności elektronicznych itp.

Warto zauważyć, że te klasyfikacje nie są wzajemnie wykluczające się i operacje bankowe mogą być zakwalifikowane do różnych kategorii jednocześnie. Ponadto, banki mogą oferować także inne specjalistyczne operacje związane z zarządzaniem ryzykiem, doradztwem finansowym, zarządzaniem aktywami, obsługą rachunków płatniczych itp., które mogą mieć własne kategorie klasyfikacji.

Charakterystyka leasingu jako nowej oferty bankowej

5/5 - (2 votes)

Wstęp pracy dyplomowej

Leasing – pojęcie, które podobnie jak „business”, „manager” i wiele innych weszło w swoim oryginalnym angielskim brzmieniu do słownictwa polskiego, zaczyna nabierać praktycznego znaczenia. Od pewnego czasu coraz częściej czytamy, słyszymy i sięgamy po leasing.

Jak się wydaje, polski biznesmen jest mniej zainteresowany pochodzeniem leasingu, bardziej natomiast chciałby zrozumieć jego znaczenie w przypadku gdy myśli o rozszerzeniu działalności prowadzonej przez siebie firmy, zwiększeniu produkcji, usług, unowocześnieniu dotychczasowego potencjału produkcyjnego, wprowadzeniu najnowszych technologii. Polski biznesmen powinien znaleźć odpowiedź na pytanie: czy dla zrealizowania zamierzonego przedsięwzięcia powinien sięgnąć po kredyt bankowy, czy skorzystać z leasingu?

Celem pracy jest przedstawienie najważniejszych z punktu widzenia przyszłych użytkowników leasingowanych przedmiotów, informacji na temat leasingu oraz zasady finansowania danego przedsięwzięcia poprzez leasing. Praca ma również ukazać zalety i wady leasingu oraz rolę towarzystw leasingowych ze szczególnym uwzględnieniem towarzystw z udziałem kapitału bankowego. Przykładem takiego towarzystwa jest BEL LEASING sp. z o.o., którego właścicielem jest BIG Bank Gdański S.A.

Dalszy fragment pracy

Leasing to jedna z usług oferowanych przez banki, która ma na celu umożliwienie klientom korzystania z różnego rodzaju aktywów, takich jak sprzęt, pojazdy czy nieruchomości, bez konieczności ich zakupu. Leasing jest formą umowy, w której bank (leasingodawca) udostępnia klientowi (leasingobiorcy) aktyw na określony okres czasu w zamian za regularne opłaty leasingowe.

Oto kilka charakterystycznych cech leasingu jako oferty bankowej:

  1. Uprawnienia do użytkowania: W ramach umowy leasingowej, leasingodawca zachowuje własność aktywu, ale udostępnia go leasingobiorcy do użytkowania. Leasingobiorca ma prawa do korzystania z aktywu zgodnie z warunkami umowy, ale nie staje się jego właścicielem.
  2. Okres trwania: Umowa leasingowa ma określony czas trwania, który może wynosić od kilku miesięcy do kilkunastu lat, w zależności od rodzaju aktywu. Okres ten jest uzgodniony między leasingodawcą a leasingobiorcą i może być dostosowany do indywidualnych potrzeb i preferencji klienta.
  3. Opłaty leasingowe: Leasingobiorca płaci regularne opłaty leasingowe w zamian za korzystanie z aktywu. Opłaty mogą być ustalane na podstawie określonej stawki procentowej od wartości aktywu, a także uwzględniają inne koszty związane z leasingiem, takie jak opłaty administracyjne czy ubezpieczenie.
  4. Odpowiedzialność za utrzymanie i naprawę: W wielu przypadkach leasingobiorca jest odpowiedzialny za utrzymanie aktywu w odpowiednim stanie technicznym i za pokrycie kosztów ewentualnych napraw. Jednak w niektórych umowach leasingowych, szczególnie w przypadku leasingu operacyjnego, leasingodawca może być odpowiedzialny za utrzymanie i serwisowanie aktywu.
  5. Opcja wykupu: W niektórych umowach leasingowych, leasingobiorca może mieć możliwość wykupu aktywu po zakończeniu umowy. Kwota wykupu jest uzgodniona na etapie negocjacji umowy leasingowej.
  6. Podatki i amortyzacja: Leasing ma pewne korzyści podatkowe, ponieważ opłaty leasingowe mogą być uznawane za koszty podatkowe, a nie jako inwestycja kapitałowa. Ponadto, leasingodawca zazwyczaj odpowiada za księgowanie amortyzacji aktywu, co może być korzystne dla leasingobiorcy.

Leasing oferowany przez banki daje klientom elastyczność w finansowaniu i korzystaniu z różnych aktywów, nie angażując znacznych środków finansowych na początku. Jest to szczególnie atrakcyjne dla małych i średnich przedsiębiorstw, które mogą korzystać z nowoczesnego sprzętu czy pojazdów bez konieczności ich natychmiastowego zakupu.

Warto jednak pamiętać, że przed podpisaniem umowy leasingowej, należy dokładnie zapoznać się z warunkami umowy, włączając w to opłaty, zobowiązania i ograniczenia. Ważne jest również porównanie różnych ofert leasingowych na rynku, aby znaleźć najbardziej korzystną i dopasowaną do indywidualnych potrzeb.

Pojęcie i rola banku

5/5 - (2 votes)

Poprzednikami współczesnych banków byli średniowieczni handlarze trudniący się wymianą pieniędzy. Nazwa bank pochodzi od nazwy ławki (kontuaru – banco), przy którym pracowali włoscy handlarze pieniędzy. Bankierzy ci zajmowali się przede wszystkim przekazywaniem pieniędzy (wkładów) od jednego klienta do drugiego, także w innych miejscowościach.
W tym celu klienci deponowali pieniądz kruszcowy u bankierów, a ci w zamian wystawiali zaświadczenie – banknot – weksel na bankiera w innym mieście.

Pośredniczenie w płatnościach swoich wkładów (przez wyrównanie ich należności i zobowiązań) następowało przez przenoszenie wkładów z konta na konto. Stąd nazwa – banki żyrowe (giro- krag).

Bank jest instytucją służącą centralizacji tych, co wypożyczają pieniądze, i tych co je pożyczają.
Rolę banku w gospodarce narodowej można scharakteryzować poprzez prezentację trzech najbardziej istotnych dziedzin działalności banku; są to:

  • udział w kreacji pieniądza,
  • udział w społecznym podziale pracy,
  • dokonywanie alokacji i transformacji środków.

Banki komercyjne mogą w ograniczonym stopniu tworzyć pieniądz bankowy ponad pozostawione mu sumy wkładów za pomocą kreacji dodatkowych kredytów.
Kreacja pieniądza bankowego przez banki komercyjne następuje poprzez wzrost wielkości kredytów udzielanych przez te banki, a także przez zwiększenie zakupu walut obcych. Obie te operacje powodują wzrost środków płatniczych w danym banku, na którego konto zostały przekazane środki otrzymane w formie kredytu.

Bank jest przedsiębiorstwem, które prowadzi działalność mającą na celu przejęcie od jednostek gospodarczych i osób fizycznych czynności finansowych. Banki przede wszystkim przyjmują wkłady i udzielają kredytów, co sprawia, że przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe nie muszą same szukać kredytodawcy czy kredytobiorcy. Banki występują również w zastępstwie podmiotów gospodarczych w handlu papierami wartościowymi. Kupują i sprzedają w imieniu swoich klientów na giełdzie określone akcje i obligacje.

Banki spełniają istotną rolę jako instytucje transformacyjne, pośredniczące w doprowadzaniu do wzajemnego uzgodnienia różniących się struktur podaży i popytu. Odnosi się to zwłaszcza do transformacji informacji, wielkości zapotrzebowanej sumy pieniądza, transformacji terminu i transformacji ryzyka.

Rolę banku można określić następująco:

* rola płatnika – dokonywanie płatności w imieniu swoich klientów,
* rola agenta – działanie w imieniu klientów w zakresie emisji papierów wartościowych i zarządzania własnością klientów,
* rola gwaranta – poparcie udzielane klientom w spłacie zobowiązań,
* rola pośrednika – dokonywanie transformacji otrzymanych depozytów w kredyty,
* rola instrumentu w realizacji polityki gospodarczej kraju – regulowanie podaży pieniądza poprzez działanie banku centralnego.

Wierzyciel

5/5 - (2 votes)

Podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązków w drodze administracyjnego postępowania egzekucyjnego jest wierzyciel .[1]

Wierzycielem będzie organ administracji rządowej lub samorządowej właściwy do orzekania w I instancji – gdy źródłem powstawania egzekwowanych obowiązków będą jego decyzje lub postanowienia.  Natomiast, gdy  obowiązki  te  wynikają   z   orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa, wierzycielem będzie organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu tych obowiązków albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku. Nie rozporządza on procesem egzekucyjnym tak jak wierzyciel w postępowaniu cywilnym, ale ma obowiązek podjęcia działań do zastosowania środków egzekucyjnych. Sposób działania i obowiązki wierzyciela określają przepisy wykonawcze zawarte w rozdziale drugim rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541). Podmioty „prywatne” natomiast mogą tylko za pośrednictwem wierzyciela wnosić o podjęcie działań mających na celu wszczęcie egzekucji administracyjnej, gdy mają w tym interes prawny.[2]

Wierzycielem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej jest także organ lub instytucja państwa obcego, na zasadach i w zakresie określonych w ustawie lub ratyfikowanej umowie międzynarodowej, którą stroną jest Rzeczpospolita Polska. Najczęściej wierzycielem i organem egzekucyjnym będzie ten sam organ ale może się zdarzyć, że funkcje te będą pełniły różne podmioty.

Podstawową funkcją wierzyciela, jako podmiotu uprawnionego do żądania wykonania obowiązku, jest realizacja czynności zmierzających do wszczęcia egzekucji. Zadaniem wierzyciela jest zatem doręczenie zobowiązanemu pisemnego upomnienia, (chyba, że nie jest ono wymagane), sporządzenie tytułu wykonawczego oraz wystąpienie do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie egzekucji. Poza tym wierzyciel realizuje też wiele istotnych kompetencji w toku postępowania egzekucyjnego. Niektóre z nich są uprawnieniami typowymi dla strony postępowania, jak np. składanie środków zaskarżenia (np. zażalenia na postanowienia, skargi na przewlekłość postanowienia, itd.). Inne zaś wskazują na pełnienie przez wierzyciela funkcji współdysponenta postępowania egzekucyjnego (np. wyrażanie zgody na wyłączenie określonych składników majątkowych zobowiązanego spod egzekucji, udział w rozpatrywaniu zarzutów, kierowanie do organu egzekucyjnego wiążących wniosków sprawie umorzenia oraz zawieszenia postępowania egzekucyjnego).[3]

Połączenie    funkcji   wierzyciela   i organu   egzekucyjnego   ręku  jednego podmiotu powoduje, że niektóre czynności stają się bezprzedmiotowe (np. składanie wniosku o wszczęcie egzekucji). Ponadto ustawodawca zastrzega niektóre uprawnienia wyłącznie dla wierzyciela niebędącego organem egzekucyjnym (np. prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie). Chodzi tu o wyeliminowanie tych sytuacji, w których wierzyciel, działający jednocześnie w charakterze organu egzekucyjnego, zaskarżałby własne czynności.

—

[1] R. Hauser, Ochrona obywatela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Poznań 1988, s. 19.

[2] Z. Leoński, Administracyjne postępowanie…,s. 66.

[3] T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne…s. 65.