Klasyfikacja banków

5/5 - (1 vote)

W literaturze dokonuje się różnego rodzaju klasyfikacji banków. Zazwyczaj uznaje się, że współczesny system bankowy obejmuje następujące podstawowe grupy banków:

a. Bank Centralny powstał na bazie banków centralnych – jest to bank państwowy, który jednocześnie pełni trzy funkcje:
1. banku emisyjnego
2. bank banków
3. bank gospodarki narodowej

Bank centralny jest z jednej strony regulatorem całej krajowej podaży pieniądza i bilansu płatniczego, z drugiej zaś bankiem państwowym w zakresie udzielania kredytów rządowi, obsługi długu publicznego i obsługi budżetu gotówkowego. Zadaniem banku centralnego jest zapewnienie stabilności waluty narodowej oraz wpływanie na gospodarkę narodową w taki sposób, aby następował jej stały rozwój, wzrost dochodu narodowego i spadek bezrobocia. Bank Banków jest bankiem rezerwowym dla banków operacyjnych. Tworzy dwa rodzaje pieniędzy:

  • Banknot jako centralna gotówka,
  • Pieniądz żyrowy – centralny pieniądz rezerwowy.

Ważną funkcją banku centralnego jest również obsługa, organizacja i realizacja zagranicznych transakcji płatniczych, realizacja polityki kursowej państwa, pośrednictwo w zakupie złota i walut obcych oraz zarządzanie międzynarodowymi rezerwami gotówkowymi.

b. Banki Korporacyjne – banki te świadczą pewne społecznie niezbędne usługi, obsługują transakcje gotówkowe i rzeczowe, az drugiej strony są korporacjami, których celem powinien być zysk. Dlatego też cel działalności banku komercyjnego jest kompleksowy. Jest to taki rozwój usług bankowych, w którym zachowana jest zasada rentowności banku, która nie pogarszałaby jego płynności, nie naruszałaby obowiązujących przepisów i nie podtrzymywała zaufania klientów.

c. Banki specjalne – są to banki, których sfera działalności jest wyjątkowa w porównaniu z bankami komercyjnymi pod względem zakresu i formy lub rodzaju grupy klientów.
Wśród nich wyróżniają się:
– banki inwestycyjne,
– banki hipoteczne,
– firmy kredytowe,
– banki rolnicze,
– brzegi odwadniające,
– banki miejskie,

d. Banki oszczędnościowe – ich zadaniem jest ścisłe powiązanie działalności oszczędnościowej tych instytucji z potrzebami drobnych producentów i gospodarstw domowych oraz samorządów. Jednocześnie muszą to być jednostki rentowe zainteresowane ich wynikami. Banki oszczędnościowe to niezależne banki uniwersalne, które mogą przeprowadzać wszystkie transakcje przewidziane prawem bankowym. Funkcjonują jako bank uniwersalny, który z jednej strony gromadzi oszczędności i udziela pożyczek, w szczególności małym firmom i gospodarstwom domowym, az drugiej udziela pożyczek gminom i częściowo rozdziela zyski gminom. Banki miejskie są centrami finansowymi kas oszczędnościowych.

e. Spółdzielcze Kasy Oszczędnościowo-Kredytowe – SKOK-i są małymi instytucjami kredytowymi zorganizowanymi na zasadzie spółdzielni, które składają się głównie z wiążących kredytobiorców poprzez swoje składki członkowskie solidarnej odpowiedzialności materialnej za działalność danej spółdzielni. Spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są obecnie bankami uniwersalnymi i ze względu na konkurencję rozszerzyły bazę swoich klientów poza własnych członków. W tej sytuacji przed bankami spółdzielczymi stoi zadanie: Optymalne świadczenie usług finansowych dla członków przy jednoczesnej obsłudze osób nie należących do spółdzielni. Współpracując z bankami zrzeszonymi mogą oferować swoim członkom i klientom wszystkie usługi typowe dla banków uniwersalnych, zwłaszcza w zakresie bezgotówkowych transakcji płatniczych, działalności kredytowej konsorcjów bankowych, papierów wartościowych i biznesu zagranicznego. W celu reprezentowania interesów banków spółdzielczych tworzone są stowarzyszenia tych banków, które reprezentują ich interesy wobec państwa i banku centralnego oraz zajmują się szkoleniami i kontrolą[1].

Banki można również klasyfikować według ich roli i funkcji:

a) Bank Centralny – w Polsce Narodowy Bank Polski (NBP) pełni następujące funkcje:
– jest bankiem banków,
– jest bankiem pełniącym adekwatne do warunków rynkowych funkcje banku państwowego,
– jest bankiem emisyjnym,

Głównym celem działalności Banku Centralnego w Polsce jest:
– Utrzymanie stabilnego poziomu cen przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej rządu,
– wydawać pieniądze (jest to wyłączne prawo NBP),

Do zadań NBP należy również:
– organizowanie rozliczeń pieniężnych,
– zarządzanie rezerwami walutowymi,
– realizacja transakcji walutowych w granicach określonych przepisami prawa,
– obsługa bankowa budżetu państwa,
– regulacja płynności banków i ich refinansowanie,
– tworzenie warunków niezbędnych do rozwoju systemu bankowego,
– organizacja bilansu płatniczego oraz bilansu aktywów i pasywów zagranicznych,
– Realizacja innych prawnie wymaganych zadań,

NBP może być członkiem międzynarodowych instytucji finansowych i bankowych, ale nie może być akcjonariuszem ani akcjonariuszem innych osób prawnych, z wyjątkiem wspólnego świadczenia usług na rzecz instytucji finansowych i Skarbu Państwa.

b. Banki operacyjne:

  • banki państwowe – w Polsce mogą być tworzone przez Radę Ministrów w drodze zarządzenia na wniosek Ministra Finansów zatwierdzony przez Komisję Nadzoru Bankowego. W ten sam sposób likwidowany jest bank państwowy. Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie utworzenia banku państwowego określa nazwę, siedzibę, cel i zakres działalności banku, jego fundusze statutowe, w tym fundusze odrębne od majątku Skarbu Państwa, które stają się własnością banku . Bank państwowy nie podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych.
  • Banki spółdzielcze – w Polsce mogą być tworzone zgodnie z przepisami ustawy Prawo spółdzielcze – na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Bankowego wydanego w porozumieniu z Ministrem Finansów. Statut SKOK powinien być sporządzony w formie aktu notarialnego pod rygorem nieważności.
  • Banki w formie spółek akcyjnych – mogą być utworzone na podstawie zgody Komisji Nadzoru Bankowego, wydanej w porozumieniu z Ministrem Finansów, w trybie określonym w przepisach Kodeksu spółek akcyjnych firm. Funkcję rady nadzorczej sprawuje rada nadzorcza składająca się z co najmniej 5 osób wybranych przez walne zgromadzenie. Bank ma obowiązek informować Komisję Nadzoru Finansowego o składzie rady nadzorczej. Bank w formie spółki akcyjnej może być również utworzony przez cudzoziemców lub z udziałem cudzoziemców. Wpłaty pieniężne osób zagranicznych na kapitał zakładowy banku dokonywane są w PLN[2].

[1] Art. 21 – 24 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r, Prawo bankowe, ( Dz.U z 1997 r. nr 140 poz. 939)

[2]Jaworski W., Krzyżkiewicz Z., Kosiński B., „Banki, rynek, operacje, polityka”, Warszawa, 1992 rok, str. 21

Bank Zachodni S.A.

5/5 - (2 votes)

Bank Zachodni powstał 1 lutego 1989 roku jako jeden z dziewięciu banków komercyjnych wydzielonych z Narodowego Banku Polskiego. Bank posiadał wówczas 49 oddziałów, zlokalizowanych głównie na Dolnym Śląsku. We wczesnych latach był to bank regionalny obsługujący agencje rządowe i przedsiębiorstwa. Zakres świadczonych usług systematycznie się poszerza, dzięki czemu bank stał się uniwersalnym bankiem komercyjnym, oferującym szeroką gamę produktów i usług zarówno dla firm, jak i osób prywatnych.

16 października 1991 roku Bank Zachodni został przekształcony w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa. w tym samym roku bank otrzymał pełną walutę i zaczął obsługiwać giełdę.
Od momentu powstania, zgodnie z przyjętą strategią rozwoju, bank systematycznie otwierał nowe oddziały w głównych ośrodkach przemysłowych kraju oraz przejmował inne banki. W 1993 roku został przejęty przez Warszawski Bank Zachodni S.A., uruchamiając tzw mała konsolidacja. W 1994 założył Głogowski Bank Gospodarczy i Bank Rozwoju Rzemiosła Handel oraz Przemysł Market S.A., w 1995 założył Bank Spółdzielczy w Tarnowie-Opolu.

Nabycie w 1996 roku Banku Rozwoju Rolnictwa „Rolbank” S.A. była najważniejszą tego typu inicjatywą, w wyniku której Bank Zachodni otworzył oddziały w północno-wschodnich regionach Polski, a także przedstawicielstwo w Kaliningradzie.

Przejęcie pięciu banków doprowadziło do przejęcia 51 nowych oddziałów. Tym samym bank regionalny stał się ogólnokrajowy.

Działania Banku w 1998 roku koncentrowały się na tworzeniu optymalnych warunków do realizacji planowanych parametrów ekonomiczno-finansowych oraz poziomu ryzyka bankowego, biorąc pod uwagę uwarunkowania zewnętrzne, a także prowadzoną przez Bank Centralny politykę pieniężną. Zgodnie z oczekiwaniami klientów bank rozszerzył zakres usług, zmodyfikował i poszerzył ofertę produktową inwestując w rozwój sieci detalicznej oraz infrastruktury teleinformatycznej i elektronicznej.

16 września 1999 r. Ministerstwo Finansów zakończyło sprzedaż 80% akcji banku. Nabywcą tego pakietu jest AIB European Investments Ltd. To wydarzenie jest niezwykle ważne dla Banku Zachodniego S.A. Z jednej strony kończy to prawie dziesięcioletnie poszukiwania inwestora strategicznego dla banku, a z drugiej otwiera nowy etap w jego działalności i rozwoju. Trwają intensywne prace nad pogodzeniem oczekiwań i planów nowego właściciela z dotychczasowymi osiągnięciami i możliwościami Banku West. Dotyczą one zarówno strategicznych kwestii związanych z przyszłą pozycją Banku Zachodniego w polskim sektorze finansowym, jak i poprawy efektywności operacyjnej, konkurencyjności, poszerzania oferty produktowej oraz ekspansji na nowe regiony. Inwestor strategiczny otworzy przed naszym bankiem nowe horyzonty i możliwości rozwoju. Na partnerstwie tym skorzystają wszyscy partnerzy banku, zarówno instytucjonalni, jak i naturalni.

Pierwszy oddział Banku Zachodniego w Jeleniej Górze powstał w 1989 roku (obecnie 3 oddziały) i od tego czasu usługi bankowe oferowane przez ten bank rozwijały się bardzo dobrze.

W 2001 roku Bank Zachodni (BZ) połączono z Wielkopolskim Bankiem Kredytowym (WBK) tworząc Bank Zachodni WBK (BZWBK).

W latach 2020-2011 udziały w banku wykupiła hiszpańska grupa Santander.

Polska Kasa Oszczędności Bank Polski S.A.

5/5 - (3 votes)

Powszechna Kasa Oszczędności ma już ponad 100 lat.

7 lutego 1919 r. na mocy dekretu podpisanego przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego powstała Pocztowa Kasa Oszczędności. Organizatorem i pierwszym dyrektorem Pocztowej Kasy Oszczędności, działającym z upoważnienia rządu Rzeczypospolitej, był Hubert Ignacy Linde. Pocztowa Kasa Oszczędności podlegała Ministerstwu Poczt i Telegrafów. Wtedy zbiornicami Kasy były urzędy pocztowe w całym kraju.

19 czerwca 1920 r. Pocztowa Kasa Oszczędności na mocy ustawy uzyskała osobowość prawną i stała się instytucją państwową z gwarancją i pod kontrolą państwa. Ustawa ta likwidowała podległość Pocztowej Kasy Oszczędności w stosunku do ministra poczt i telegramów. Panująca w Polsce inflacja nie sprzyjała rozwojowi oszczędności, a podstawowe zadanie tej Kasy było realizowane w niewielkim stopniu. Dopiero reformy premiera i ministra skarbu Władysława Grabskiego oraz wprowadzenie złotego jako mocnej i trwałej jednostki monetarnej, pobudziły rozwój gospodarki, wzrost zaufania do pieniądza i zainteresowanie oszczędzaniem. W tym czasie wkłady oszczędnościowe gromadzone były na blisko 3,5 mln książeczek oprócz przyjmowania wkładów i udzielania kredytów, Kasa  prowadziła także obrót czekowy i przekazowy z zagranicą (w 1939 r. liczba rachunków czekowych prowadzonych przez Kasę sięgnęła 80 tys.).

w 1935 r. Kasa objęła swym patronatem powstające od 1927 r. Szkolne Kasy Oszczędności, które miały za cel uczenie młodych obywateli oszczędzania i umiejętnego gospodarowania zgromadzonymi pieniędzmi.

W okresie wojny Pocztowa Kasa Oszczędności poniosła ogromne straty. Zniszczeniu uległy dokumenty, wyposażenie biur i większość należących do Kasy nieruchomości w Warszawie. Straty oszacowano na 80 121 tys. przedwojennych złotych. Kasa znalazła się wśród najbardziej dotkniętych zniszczeniami banków polskich.

Po wojnie Kasa odrodziła się dzięki inicjatywie swoich pracowników. 9 lutego 1945 r. odbył się wiec, na którym wybrano radę zakładową. Po trzech miesiącach minister skarbu wydał zarządzenie w sprawie uruchomienia Pocztowej Kasy Oszczędności. Rząd ograniczył działalność Kasy do pocztowego obrotu bezgotówkowego i gromadzenia oszczędności. W końcu przyjęto dekret o likwidacji Pocztowej Kasy Oszczędności. Działała ona do końca 1949 r. na jej bazie powstał nowy bank – Powszechna Kasa Oszczędności Bank Państwowy. Miała ona początkowo zakres działań nieco ograniczony w porównaniu do Pocztowej Kasy Oszczędności. Pozbawiono ją prawa do wynajmowania kasetek, deponowania depozytów i obrotu przekazowego z zagranicą. Zlecone wcześniej zadania dotyczące administrowania Społecznym Funduszem Oszczędzania i nadzorowania Pracowniczych Kas Pożyczkowo – Zapomogowych skomplikowały działalność Kasy. Na to wszystko nałożyła się przeprowadzona w 1950 r. wymiana pieniędzy. Uprzywilejowanie wkładów podczas tej operacji spowodowało przypływ zaufania do banku i szybki wzrost oszczędności.

W kwietniu 1960 r. na mocy przepisów prawa bankowego wprowadzono odpowiedzialność Skarbu Państwa za zobowiązania z tytułu wkładów oszczędnościowych, zagwarantowano tajemnicę rachunków oraz umożliwiono dokonywanie zapisów testamentowych na rzecz najbliższej rodziny bez postępowania spadkowego.

W 1969 r. bankowi zostało przydzielone kredytowanie budownictwa mieszkaniowego, a w 1970 r. obsługa sprzedaży ratalnej, tzw: ORS.

W lipcu 1975 r. sieć Powszechnej Kasy Oszczędności została, decyzjami o charakterze administracyjnym, włączona w strukturę Narodowego Banku Polskiego.

Ostatecznie Powszechna Kasa Oszczędności została reaktywowana w czerwcu 1987 r. jako bank oszczędnościowo – kredytowy i dewizowy, obsługujący osoby fizyczne i prawne, jednostki gospodarki uspołecznionej, zwłaszcza spółdzielnie mieszkaniowe, a także gospodarkę prywatną. Mimo formalnie uzyskanej samodzielności, władze banku musiały uzgadniać większość podstawowych spraw z różnymi instytucjami zewnętrznymi. Fundusze własne  w tym czasie określono na bardzo niskim poziomie, uniemożliwiając jednocześnie ich powiększenie z osiąganego zysku.

Transformacja ustrojowa oraz reformy gospodarcze zapoczątkowane w Polsce pod koniec 1989 r. stworzył nowe szanse rozwojowe dla banku.

Od 1992 r. bank ma nowy statut, który zniósł ograniczenie w zwiększaniu funduszu statutowego oraz stworzył podstawy kształtowania dostosowanej do nowych warunków struktury banku.

Za najważniejsze można uznać przekształcenia w strukturze zarządzania bankiem. Latem 1993r. powołana została po raz pierwszy w historii banku rada nadzorcza, funkcjonująca na zasadach podobnych do spółek prawa handlowego. Powołanie rady nadzorczej, w której skład weszło po dwóch przedstawicieli Narodowego Banku Polskiego, Ministerstwa Finansów i pracowników banku, a jej przewodniczący mianowany przez premiera, było rozwiązaniem nowatorskim. Celem jego było wzmocnienie nadzoru właściciela nad bankiem i wzmocnienie komercyjnej orientacji jego struktur.

Lata 1993-1998 to okres wielkiej modernizacji technologicznej i strukturalnej w Powszechnej Kasie Oszczędności.

Regionalizacja banku i utworzenie 13 oddziałów regionalnych w 1994 roku zapoczątkowały zmiany organizacyjne.

Rok 1998 to stworzenie około 170 centrów sprzedaży, które mają za zadanie obsługiwać lokalne mikrorynki. Istota zmian polega na skoncentrowaniu funkcji zaplecza i zdecydowanym nastawieniu istniejących placówek na sprzedaż produktów i usług, i związaną z tym poprawą jakości obsługi klienta i efektywności działania.

W kwietniu 1996 r. została formalnie zatwierdzona przez radę „Strategia Powszechnej Kasy Oszczędności na lata 1996-2000”. Dobre wyniki finansowe Powszechnej Kasy Oszczędności pozwoliły podjąć realizację kompleksowego programu informatycznego – zainstalowano system oddziałowy ZORBA 3000. Utworzono centrum kartowe i autoryzacyjne. Rozpoczęto rozbudowę nowoczesnej, pracującej w trybie on-line sieci bankomatów. Zautomatyzowano rozliczenia międzyoddziałowe i międzybankowe z wykorzystaniem systemu ELIXIR. Druga połowa lat dziewięćdziesiątych to także rozszerzenie działalności banku na rynku nie tylko pieniężnym , ale także kapitałowym i ubezpieczeniowym oraz mieszkaniowym.

W 1997 roku Powszechna Kasa Oszczędności wspólnie ze szwajcarskim partnerem Credit Suisse Group – jedną z największych grup finansowych na świecie, zarządzającą ponad 200 funduszami powierniczymi – utworzyła PKO/CREDIT SUISSE Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. Sprzedaż jednostek uczestnictwa trzech rodzajów funduszy powierniczych prowadzi za pośrednictwem sieci Bankowego Domu Maklerskiego i wielu oddziałów Powszechnej Kasy Oszczędności.

W sierpniu 1998 roku przedstawiciele Powszechnej Kasy Oszczędności i Banku Handlowego S.A. podpisali akt notarialny powołujący do życia spółkę o nazwie PKO/Handlowy Powszechne Towarzystwo Emerytalne S.A., które zarządza otwartym funduszem emerytalnym w ramach II filara zreformowanego systemu ubezpieczeń społecznych.

Również w 1998r. Powszechna Kasa Oszczędności Bank Państwowy utworzył własną spółkę PKO Towarzystwo Finansowe – z siedzibą w Gdańsku – do obsługi kredytowej klientów indywidualnych (sprzedaż ratalna) oraz Bankowy Fundusz Leasingowy SA (usługi leasingowe) z siedzibą w Łodzi. W Grupie Kapitałowej Powszechnej Kasie Oszczędności BP SA działają także: Centrum Elektronicznych Usług Płatniczych „eService” SA (obsługa kart płatniczych) – z siedzibą w Warszawie – oraz PKO Nieruchomości Sp. z o.o. (działalność developerska i zarządzanie nieruchomościami) z siedzibą w Łodzi.

Dnia 12 kwietnia 2000r. do rejestru handlowego została wpisana jednoosobowa spółka akcyjna Skarbu Państwa pod nazwą Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski SA – w skrócie PKO BP SA, która powstała w wyniku przekształcenia Powszechnej Kasy Oszczędności – banku państwowego.

Posiada 6 401 placówek ( stan na 31/12/1999r.)[1].

W Jeleniej Górze istnieje oddział (od 26 października 1953 roku) i ekspozytura.

[1] Dolniak P., „50 najważniejszych banków w Polsce”, Bank z 2000 r. nr 3, str. 40-41

Ocena ofert pod względem atrakcyjności dla klienta

5/5 - (4 votes)

podrozdział pracy dyplomowej z bankowości

Aby móc ocenić rachunek oszczędnościowo – rozliczeniowy pod względem atrakcyjności dla klienta, należy oferty tych banków przeanalizować ze względu na klika kryteriów.

Pierwsze kryterium będzie dotyczyć liczby i rodzaju rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego. Zdecydowanym liderem jest Bank PeKaO S.A., ponieważ posiada 9 rodzajów rachunków, należą do nich:

  • Eurokonto JUNIOR
  • Eurokonto OK.
  • Eurokonto AKADEMICKIE
  • Eurokonto STANDARD
  • Eurokonto PLUS
  • Eurokonto VIP
  • Eurokonto PRESTIŻ
  • Eurokonto BUSISNNES
  • Eurokonto WWW.

Natomiast Bank Śląski S.A. posiada 4 rodzaje rachunków, należą do nich:

  • Konto STUDENT
  • Pakiet
  • Pakiet PLUS
  • Pakiet SUPER PLUS

Kolejnym kryterium mogą być warunki jakie klient powinien spełnić, aby mógł założyć konto. Biorąc pod uwagę to kryterium BSK S.A. ma przewagę nad PeKaO S.A.  W BSK S.A. przy wszystkich rachunkach, należy wypełnić jedynie formularz umowy i oświadczenie o poddaniu się egzekucji, natomiast w PeKaO S.A. jest to bardziej czasochłonne. Oprócz zawarcia umowy klient musi, w zależności od rodzaju Eurokonta jakie się chce otworzyć, wypełnić:

  • wniosek o wydanie karty JUNIOR dla pełnomocnika i wnoszenie systematycznych wpłat
  • wniosek o wydanie karty OK.
  • wypełnienie karty informacyjnej klienta(Eurokonto STANDARD)
  • zadeklarować swoje wpływy
  • zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej
  • numer REGON
  • numer NIP.

W obu bankach konto można założyć dosłownie w kilkanaście minut, czyli w takim czasie jaki potrzebny jest na przeprowadzenie niezbędnych formalności. Kryterium to nie różnicuje obu analizowanych banków.

Kolejnym dość ważnym kryterium jest oprocentowanie, które decyduje często o wyborze banku przez klienta. To kryterium nie różnicuje BSK S.A. i PeKaO SA. Bank PeKaO S.A. dla prawie wszystkich swoich Eurokont oferuje 6% według zmiennej stopy procentowej w ciągu roku, wyjątkiem jest Eurokonto BUSISNNES – wynosi 5% według zmiennej stopy procentowej w ciągu roku. W BSK S.A. oprocentowanie to też jest zmienne i wynosi 5% według zmiennej stopy procentowej.

Innym kryterium też ważnym dla klientów jest kapitalizacja odsetek. W BSK S.A. kapitalizacja następuje co kwartał, natomiast w PeKaO S.A. co miesiąc.

Dostęp do pieniędzy to też jedno z ważnych kryteriów. Zarówno w jednym jak i w drugim banku swoje oszczędności można wybrać „co do grosika” (w placówce danego banku). Można też korzystać z bankomatów, gdzie nie tylko można wybrać pieniądze, ale sprawdzić dostępne środki na koncie. W banku PeKaO S.A. w bankomatach dla Eurokonta JUNIOR, OK., STUDENT można otrzymać dzienny limit wypłaty gotówkowej w wysokości 200 zł. Natomiast właściciele kart VISA  CONCERTO i EUROKARTY w bankomatach mogą otrzymać 1 500 zł, natomiast posiadacze karty MAESTRO 1 000 zł. Jedynie posiadacz Eurokonta PRESTIŻ przy karcie MAESTRO limit ustalany jest indywidualnie. BSK S.A. natomiast ma dużą przewagę nad PeKaO S.A., gdyż limit dzienny wynosi 5 000. Pieniążki można wybierać za pomocą VISY ELECTRON i VISA CLASSIC CHARGE.

Istotnym kryterium są również koszty jakie ponosi posiadacz rachunku. Opłaty za prowadzenie rachunku w PeKaO S.A. są zróżnicowane i kształtują się od 0,50 groszy za prowadzenie rachunku Eurokonto JUNIOR do 20,00 zł. Za Eurokonto BUSINESS. Do innych kosztów można zaliczyć:

  • teleserwis od 1 zł do 5 zł
  • za wydanie 1 z EUROKARTY i VISY CONCERTO 30zł
  • za wydanie 2 kart 60zł
  • ZŁOTA EUROKARTA i ZLOTA KARTA VISA CONCERTO za 1 z dodatkowych pakietów usług 250 zł
  • za 2 dodatkowe pakiety usług 120zł
  • opłata za zabezpieczenie transakcji kartą 6 zł
  • transakcje bezgotówkowe 1% kwoty transakcji
  • wydanie karty VISA PLATINUM 700 zł

Natomoast BSK S.A. za prowadzenie rachunku (miesięcznie) pobiera od posiadaczy kont od 1,5 zł za konto STUDENT  do 12 zł za Pakiet SUPER PLUS. Zdecydowaną różnicą pomiędzy tymi bankami jest to, że BSK S.A. pobiera opłatę za wybieranie gotówki z rachunku osobistego na podstawie bankowego dowodu wypłaty 3 zł za operację (poza Kontem STUDENT, którego właściciel  nie ponosi kosztów za tą operację.

Kolejnym kryterium są usługi w ramach ROR ile i jakie, czy są odpłatne czy nie. Bank PeKaO S.A. oferuje:

Tabela nr 3 Oferta Banku PeKaO S.A. w Jeleniej Górze w zakresie usług powiązanych z rachunkiem oszczędnościowo – rozliczeniowym (stan na 31.12.2000 r.)

Nazwa Eurokonta Wypłata gotówki w bankomatach Banku PeKaO S.A. Wypłata gotówki w innych bankomatach Pożyczka w Eurokoncie Zlecenie stałe Teleserwis
JUNIOR Bez opłaty 3% min. 4 zł Nie  ma Nie ma 1 zł
OK. Bez opłaty 3% min. 4 zł Nie ma Nie ma 1 zł
STUDENT Bez opłaty 3% min. 4 zł 0,3 % min. 5 zł 1 zł 5 zł
STANDARD Bez opłaty 3% min. 4 zł 0,9% min. 10zł 1 zł 2,5 zł
PLUS Bez opłaty 3% min. 4 zł 0,9% min. 10zł Bez opłaty 2,5 zł
VIP Bez opłaty 3% min. 4 zł 0,9% min. 10zł Bez opłaty Bez opłaty
PRESTIŻ Bez opłaty 3% min. 7 zł 0,9% min. 10zł Bez opłaty Bez opłaty
BUISNESS Bez opłaty 3% min. 4 zł 0,9% min. 10zł Bez opłaty Bez opłaty
WWW Bez opłaty 3% min. 4 zł 0,9% min. 10zł Bez opłaty Bez opłaty

Źródło: opracowanie własne na podstawie broszur.

BSK S.A. przedstawia się następująco:

Tabela nr 4 Oferta BSK S.A. w Jeleniej Górze w zakresie usług powiązanych z rachunkiem oszczędnościowo – rozliczeniowym (stan 31.12.2000 r.)

Wyszczególnienie Pakiet Pakiet PLUS Pakiet SUPER PLUS Konto STUDENT
Za obsługę limitu zadłużenia 1% min 10 zł 1% min 10 zł 1% min 10 zł 1% min 10 zł
Za stałe zlecenia płatnicze o z góry ustalonych terminach i kwotach Bez opłat Bez opłat Bez opłat Bez opłat
Usługa  serwisu HaloŚląski 5 zł 5 zł Bez opłat Bez opłat
Za użytkowanie systemu HomeCash 2 zł Bez opłat Bez opłat 1 zł
Wypłata gotówki z rachunków osobistych na podstawie bankowego dowodu wypłaty 3 zł 3 zł 3 zł Bez opłat
Wypłata gotówki z bankomatu  BSK Bez opłat Bez opłat Bez opłat Bez opłat
Wypłata gotówki z innych bankomatów 4 zł 4 zł 4 zł 4 zł

Źródło: opracowanie własne na podstawie broszur.

Oferty poszczególnych banków są podobne i praktycznie nie ma znaczenia w którym banku klient otworzy rachunek oszczędnościowo – rozliczeniowy. może to być uzależnione od indywidualnych preferencji klientów. W swojej ofercie wyróżnia się Bank PeKaO S.A., może ze względu na długi okres funkcjonowania tego banku na jeleniogórskim i nie tylko rynku bankowym.

Pojęcie i klasyfikacja produktów bankowych

5/5 - (4 votes)

Produkt – dobro powstałe w wyniku procesu produkcji, w warunkach panowania gospodarki towarowej. Produkty występują jako towary. Dobra (środki produkcji i środki konsumpcji) oraz usługi materialne, wytworzone przez społeczeństwo w ciągu określonego czasu[1].

Produktem bankowym nazywa się jednolity, wyraźnie wyodrębniony pod względem formalnym i cenowym, składnik oferty bankowej.

Produkt bankowy jest operacją bankową jak każda usługa, którą należy odrębnie analizować, ponieważ może ona być przedmiotem odrębnego zainteresowania klientów, odgrywać określoną rolę w kształtowaniu stosunków banku z klientami, przynosić określony dochód pieniężny lub inny liczący się efekt.

W warunkach konkurencji na rynku finansowym sukces banku zależy nie tylko od zdolności do zaspokajania potrzeb klientów, ale od zaspokajania ich lepiej, niż czyni to konkurencja. Wynika to z faktu, że większość ofert banku wykazuje duże podobieństwo pod względem zakresu i rodzaju oferowanych usług.

Produkt jest agregatem pewnych właściwości, które spełniają funkcje podstawowe i dodatkowe. Funkcje podstawowe odzwierciedlają relacje między produktem a celem, któremu on służy i który uzasadnia jego istnienie.

Funkcje dodatkowe odzwierciedlają relację między produktem a jego użytkownikiem.

W praktyce okazuje się, że funkcje dodatkowe w odniesieniu do niektórych produktów mogą mieć dla klienta większe znaczenie niż wybrane elementy ich funkcji podstawowych. Mogą też wpływać w większym stopniu na decyzje związane z zakupem danego produktu.

Asortyment jakości produktów bankowych zależy między innymi od obowiązujących w danym państwie przepisów, regulacji wewnętrznych banku, posiadanych przez bank technologii bankowych oraz kwalifikacji pracowników.

Produkty bankowe dzieli się na kilka podstawowych grup:

  • produkty kredytowe (np. kredyt lombardowy, kredyt na inkaso czeku potwierdzonego),
  • produkty depozytowe (np. rachunek walutowy lokaty terminowej, bon rentierski),
  • produkty parabankowe (np. oprocentowanie i opiniowanie biznesplanu, przygotowania związane z dopuszczeniem papieru wartościowego do obrotu publicznego),
  • produkty rozliczeniowe (np. polecenie przelewu, skup czeku zagranicznego),
  • inne produkty bankowe (np. skup i sprzedaż walut obcych, wynajmowanie skrytek sejfowych) [2].

Na rynku bankowym ma się do czynienia z określoną kategorią produktu marketingowego, tj. usługą bankową.

 Usługi są dobrami niematerialnymi konsumowanymi w momencie ich wytworzenia, występować mogą w postaci różnych świadczeń, niematerialnych korzyści oraz satysfakcji oferowanych na sprzedaż. Usługi bankowe są więc:

  1. niematerialne, nie można ich zobaczyć, dotknąć, posmakować,
  2. nierozdzielne, nie można oddzielić fazy produkcji od konsumpcji,
  3. niejednorodne, niejednorodność świadczenia w różnych placówkach i różny poziom satysfakcji klienta,
  4. nietrwałe, nie mogą być magazynowane, gdyż powstają w momencie zgłoszenia popytu,

Usługa bankowa jest produktem dynamicznym i obejmuje różnorodne korzyści oferowane nabywcom. W strukturze usług można wyróżnić trzy poziomy:

  1. poziom centralny, na który składają się podstawowe korzyści,
  2. usługa rzeczywista, która jest tworzona przez cechy i elementy, które decydują o tym jak dana usługa będzie postrzegana przez klientów oraz konkurencyjne banki,
  3. usługa poszerzona, są to dodatkowe korzyści, których klient się nie spodziewał, a które decydują o przewadze na rynku.

Prawo bankowe stanowi, że podstawową działalnością banków jest gromadzenie środków pieniężnych, udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych oraz przeprowadzanie rozliczeń pieniężnych[3].

Każdy bank w swojej ofercie posiada podobne usługi. Klasycznymi usługami bankowymi są:

  1. usługi depozytowe,
  2. usługi kredytowe,
  3. usługi rozliczeniowe,
  4. usługi związane z obsługą transakcji zagranicznych,
  5. usługi w zakresie rynku kapitałowego,
  6. usługi dodatkowe, np. doradztwo, wynajem skrytek, usługi ubezpieczeniowe.

Banki także dzielą swoje usługi na pakiety. Inny pakiet oferują dla klientów indywidualnych, inny dla przedsiębiorców, a inny dla samorządów terytorialnych.

Operacje bankowe to umowne stosunki między bankiem a klientem, polegające na tym, że bank oferuje swoje usługi, natomiast klient jest usługobiorcą. Operacje te są związane z określonymi świadczeniami na rzecz klienta (np. depozyt) lub na rzecz banku (np. kredyt). Przy dokonywaniu operacji bankowych wykorzystuje się rachunek bankowy.

Bankowa oferta usług finansowych jest specyficzna i charakteryzuje się tym, że:

  1. są to działania typowe dla usług bankowych, które polegają na proponowaniu przez bank wykonania danej czynności ( np. przyjęcia depozytu lub udzielenia kredytu);
  2. są one w dużej mierze przeprowadzane w drodze operacji pieniężnych (stąd określenie „handlowanie pieniędzmi”), a więc mają charakter pieniężny, a nie rzeczowy;
  3. usługi bankowe nie mogą być przechowywane, banki są zawsze gotowe na ich bieżące wykonywanie;
  4. usługi bankowe w znacznej mierze są określane przez kwotę pieniędzy (kredyt, depozyt), rzadziej przez ilość (zakup akcji);
  5. w stosunku do poszczególnych klientów usługi bankowe są kumulacją różnych czynności w zależności od potrzeb, co sprawia, że popyt na te usługi może ulegać znacznym wahaniom ( np. terminy wypłat płacowych);
  6. zakres i formy usług bankowych są znacznie uzależnione od ustaleń prawa bankowego oraz działania banku centralnego nadzoru bankowego[4].

Operacje bankowe podlegają kwalifikacji, która może być dokonywana według zastosowanych kryteriów. Tradycyjne czynności bankowe dzieli się na trzy, a ostatnio cztery grupy, pomimo całej kontrowersyjności wydzielania tych grup:

  1. operacje bierne lub pasywne (depozytowe) – polegają na pozyskiwaniu środków finansowych od klientów banku. W tym celu bank wykonuje takie czynności bankowe, jak na przykład przyjmowanie depozytów czy emitowanie bankowych papierów wartościowych
  2. operacje czynne lub aktywne (kredytowe) – polegają na wykorzystaniu przez bank zgromadzonych środków finansowych własnych i obcych w celu finansowania potrzeb kredytobiorców lub obciążeniu tych środków ryzykiem wynikającym z udostępnienia ich innym podmiotom. Cechą operacji aktywnych jest działanie banku na własny rachunek i ryzyko. Do operacji aktywnych zaliczane są między innymi następujące czynności bankowe:
  • udzielanie kredytów
  • udzielanie gwarancji bankowych
  • udzielanie poręczeń
  • udzielanie pożyczek pieniężnych
  1. operacje rozliczeniowe lub pośredniczące ( obsługa obrotu płatniczego) – polegają na realizacji zleceń płatniczych klientów. W tym celu bank wykonuje takie czynności bankowe, jak przeprowadzenie bankowych rozliczeń pieniężnych.
  2. inne operacje ( różne) – obejmują, dozwolone prawem bankowym czynności bankowe i usługi dla klientów, jak na przykład przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych, udostępnianie skrytek sejfowych, świadczenie usług konsultacyjno – doradczych w sprawach finansowych.

Poza wyżej wymienionymi czynnościami bankowymi banki mogą:

  1. nabywać akcje i udziały innej osoby prawnej, a także dokonywać zmian swych wierzytelności na składniki majątku dłużnika,
  2. zaciągać zobowiązania związane z emisją papierów wartościowych i dokonywać obrotu papierami wartościowymi,
  3. nabywać i zbywać nieruchomości oraz wierzytelności zabezpieczone hipoteką,
  4. świadczyć usługi konsultacyjno – doradcze i inne usługi[5],

Operacje bankowe można jeszcze podzielić na:

  1. usługi finansujące – są to wszystkie operacje, których wynikiem jest natychmiastowe ( lub w ustalonym terminie późniejszym) zwiększenie środków płatniczych klienta;
  2. usługi depozytowe – operacje umożliwiające klientowi przekazanie danemu bankowi czasowo niepotrzebnych mu środków celem ich wykorzystania na rzecz osób trzecich lub na inwestycje czy konsumpcję;
  3. usługi związane z obsługą obrotu płatniczego – polegają na realizacji zleceń klienta, wykonywaniu określonych operacji na rachunkach bankowych; są to też operacje płatnicze dokonywane z inicjatywy samego banku;
  4. usługi różne – obejmują wiele rozmaitych usług oferowanych klientom przez banki (np. doradztwo, pośrednictwo w operacjach papierami wartościowymi itp.)[6].

Obsługa klienta polega na zrozumieniu, co klient myśli czuje, co go zadowala, a co drażni, denerwuje oraz co należy robić, aby klient był usatysfakcjonowany.

Klient jest zainteresowany maksymalizowaniem swoich korzyści z usług i dlatego banki powinny   posiadać program zapewniający odpowiednią jakość obsługi klienta, który obejmuje:

  • rozpoznanie i wyliczenie cech usługi bankowej istotnych dla klienta (np. odsetki naliczane co miesiąc w rachunku bieżącym, określony limit kredytu w koncie osobistym, karta bankomatowa do konta osobistego),
  • podkreślenie korzyści wynikających dla klienta z konkretnych cech usługi bankowej (np. sposób naliczania odsetek – odsetki stają się częścią kapitału, limit kredytu – kontrola stanu zadłużenia w koncie, karta bankomatowa – można korzystać z konta poza godzinami otwarcia banku),
  • wprowadzenie i kontrolę standardów świadczenia usługi,
  • szkolenie pracowników w zakresie kulturalniej i sprawnej obsługi klienta banku[7].

[1] „Encyklopedia powszechna PWN”, tom trzeci M-R, Praca zbiorowa, Warszawa 1975 r., str. 700

[2] Dobosiewicz Z. „Podstawy bankowości”, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 1997, str. 31

[3] Buschgen H.E. „Przedsiębiorstwo bankowe”, Warszawa: Poltext 1997, str. 184

[4] Kamba – Kibatshi M., „Podstawy bankowości”, Wrocław 1999 r., str. 121

[5] Głuchowski J., Szabelańczyk J., „Bankowość podręcznik dla studentów”, Poznań 1999 r., str. 239 – 241

[6] Kamba – Kibatshi M., „Podstawy bankowości”, Wrocław 1999 r., str. 122

[7] Pluta – Olearnik M. „Marketing usług bankowych”, Warszawa 1993 r., str. 77, 108,