Pisanie prac

pisanie

Podmioty kontrolne polityki społecznej

5/5 - (2 votes)

Najwyższa Izba Kontroli (NIK)

Według Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Najwyższa Izba Kontroli podlega Sejmowi, a Prezes NIK powoływany jest, za zgodą Senatu, przez Sejm na sześcioletnią kadencję. Jest naczelnym organem kontroli państwowej i działa na zasadzie kolegialności. NIK ”kontroluje działalność organów administracji rządowej, Narodowego Banku Polskiego, państwowych osób prawnych i innych państwowych jednostek organizacyjnych. Może również kontrolować działalność organów samorządu terytorialnego, samorządowych osób prawnych i innych samorządowych jednostek organizacyjnych oraz działalność innych jednostek organizacyjnych i podmiotów gospodarczych (przedsiębiorców) w zakresie, w jakim wykorzystują one majątek lub środki państwowe lub komunalne oraz wywiązują się z zobowiązań finansowych na rzecz państwa (Art. 1 i 2)”[1].

Rzecznik Praw Obywatelskich

Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO) jest konstytucyjnym, niezależnym i niezawisłym organem ochrony prawnej. Jest powoływany przez Sejm za zgodą Senatu na okres pięciu lat. Zadaniem Rzecznika jest stanie na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji i innych aktach prawnych[2].

Rzecznik Praw Dziecka

Państwowa Inspekcja Pracy

Państwowa Inspekcja Pracy podlega Sejmowi a bezpośredni nadzór sprawuje Rada Ochrony Pracy. Jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, zwłaszcza przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, wynagrodzenia za pracę, czasu pracy, urlopów, legalności zatrudnienia, do podejmowania działań, które zapobiegają i eliminują zagrożenia w środowisku pracy, opiniowanie projektów aktów prawnych z zakresu prawa pracy[1].

Państwowa Inspekcja Sanitarna

Państwowa Inspekcja Sanitarna realizuje zadania z zakresu zdrowia publicznego poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieny środowiska (w rozumieniu środowiska naturalnego, miejsca pracy, wypoczynku etc.) i żywnością celem ochrony przed szkodliwym wpływem środowiska oraz zapobiegania chorób[2].

Podmioty sądownicze

Sądy stoją na straży przepisów prawnych, rozstrzygają sprawy indywidualne i podlegają Sądowi Najwyższemu lub Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, natomiast Trybunał Konstytucyjny i Trybunał Stanu pozostają oddzielnie tworząc jakby odrębny instrument władzy sądowniczej[3].

Trybunał Konstytucyjny

Trybunał Konstytucyjny należy traktować jako podmiot sądowniczy. TK składa się z piętnastu sędziów, którzy są wybierani przez Sejm. Kadencja trwa dziewięć lat[4]. Charakteryzuje się niezależnością od władzy ustawodawczej i wykonawczej. Priorytetowym zadaniem Trybunału jest hierarchiczna kontrola zgodności norm prawnych, która polega na rozstrzyganiu czy powstałe lub obowiązujące akty prawne są zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Wszystkie akty prawne powinny być zgodne z Konstytucją, która jest fundamentalnym punktem odniesienia. Jeśli Trybunał stwierdza niezgodność aktów prawnych z obowiązującym prawem, wyklucza je z systemu obowiązującego prawa.

Sądy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych[5]

Sprawy dotyczące stosunku pracy rozstrzygają sądy pracy tworzone w sądach rejonowych (sądy pierwszej instancji) jako wydziały pod nazwami: wydział pracy bądź wydział pracy i ubezpieczeń społecznych. Natomiast sądy pracy drugiej instancji funkcjonują jako wydziały w sądach okręgowych pod nazwami: wydział pracy, wydział ubezpieczeń społecznych lub wydział pracy i ubezpieczeń społecznych.

Sądy Rodzinno-Opiekuńcze

Sądy rodzinno-opiekuńcze prowadzą sprawy procesowe i nieprocesowe. Do pierwszej grupy spraw zaliczamy sprawy:

  • o rozwód,
  • o ustalenie ojcostwa,
  • o alimenty.

Do spraw nieprocesowych należy zaliczyć wszelkie sprawy dotyczące przysposobienia, wydania zarządzeń opiekuńczych, ustanowienia kuratora, wykonywania, ograniczenia, pozbawienia czy przywrócenia władzy rodzicielskiej, zakazania osobistej styczności z dzieckiem oraz odebrania dziecka[6].

—

[1] Ustawa z dnia 23.12.1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (stan aktualny na dzień 08.04.2008 r.)

[2] Por. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 r. – Art. 208-212 (aktualny stan na dzień 08.04.2008 r.).

[1] Ustawa z dnia 13.04.2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, Rozdział 1-2 (aktualny stan na dzień 08.04.2008 r.).

[2] Ustawa z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – Art. 1 (stan aktualny na dzień 23.04.2008 r.).

[3] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 r. – Art. 173, (aktualny stan na dzień 08.04.2008 r.).

[4] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 r. (Art. 194) oraz Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 01.08.1997 r. z późn. zm. – Rozdział I, (aktualny stan na dzień 08.04.2008 r.).

[6] Ustawa Kodeks rodzinny i opiekuńczy z dnia 25.02.1964 r. (stan aktualny na dzień 09.04.2008 r.).

Podmioty ustawodawcze polityki społecznej

5/5 - (2 votes)

Sejm i Senat są naczelnymi organami władzy ustawodawczej, które decydują o kształcie ustawodawstwa socjalnego. Inicjatywa ustawodawcza przysługuje posłom, Senatowi, Prezydentowi i Radzie Ministrów. Marszałek Sejmu przekazuje Senatowi ustawę uchwaloną przez Sejm. Senat z kolei ma trzydzieści dni na przyjęcie, odrzucenie lub poprawienie. Poprawki bądź uchwałę odrzucającą ustawę Senatu Sejm musi przegłosować. Natomiast ustawę przyjętą przez sejm i Senat prezydent powinien podpisać w ciągu 30 dni. Jednak Prezydent ma konstytucyjne prawo odmowy podpisania ustawy i powtórnego skierowania jej wraz z umotywowanym wnioskiem do Sejmu w celu ponownego rozpatrzenia. Po powtórnym uchwaleniu ustawy (większością 2/3 głosów) Prezydent ma dwie możliwości:

  • po pierwsze może w ciągu siedmiu dni podpisać i zarządzić ogłoszenie ustawy,
  • po drugie może wystąpić do trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie zgodności ustawy z Konstytucją RP. W sytuacji, gdy Trybunał uzna ustawę za zgodna z Konstytucją Prezydent nie może odmówić podpisania ustawy.

Droga legislacyjna ustaw jest wydłużana przez prace w Komisjach Sejmowych. Zanim ustawa będzie gotowa do głosowania na posiedzeniu, musi być wcześniej kilkakrotnie przeprowadzana przez właściwą Komisję Sejmową i przejść dwa lub trzy czytania[1].

Podmioty ustawodawcze polityki społecznej to instytucje, organizacje i jednostki odpowiedzialne za tworzenie, wdrażanie oraz monitorowanie przepisów i działań mających na celu poprawę jakości życia obywateli, a zwłaszcza tych, którzy znajdują się w trudnej sytuacji społecznej. Polityka społeczna jest obszarem, w którym angażują się zarówno podmioty publiczne, jak i prywatne, mające na celu rozwiązanie problemów społecznych, takich jak ubóstwo, bezrobocie, nierówności społeczne, a także zapewnienie wsparcia grupom szczególnie narażonym na wykluczenie społeczne. Do głównych podmiotów ustawodawczych polityki społecznej można zaliczyć:

Pierwszym i kluczowym podmiotem w systemie polityki społecznej jest państwo, które pełni rolę głównego inicjatora działań legislacyjnych w tym obszarze. Państwo jest odpowiedzialne za tworzenie ustaw, rozporządzeń i innych aktów prawnych regulujących kwestie polityki społecznej. W Polsce głównym organem odpowiedzialnym za uchwalanie ustaw jest Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, który w ramach swoich kompetencji podejmuje decyzje dotyczące szerokiego zakresu polityki społecznej, od systemu ubezpieczeń społecznych, przez prawo pracy, aż po przepisy dotyczące ochrony zdrowia, edukacji, pomocy społecznej czy polityki mieszkaniowej. Ustawy uchwalone przez Sejm są następnie weryfikowane i mogą być podpisywane przez Prezydenta, który pełni rolę głowy państwa.

Również istotną rolę w tworzeniu prawa w zakresie polityki społecznej pełni Rada Ministrów, która, w porozumieniu z parlamentem, przygotowuje projekty ustaw i strategii politycznych. W skład Rady Ministrów wchodzą ministrowie, którzy odpowiadają za różne dziedziny polityki społecznej, na przykład Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej (w przeszłości), a także Ministerstwo Zdrowia czy Ministerstwo Edukacji i Nauki. Ministrowie ci są odpowiedzialni za inicjowanie działań legislacyjnych, przygotowywanie projektów aktów prawnych oraz wdrażanie polityki społecznej na poziomie wykonawczym.

Oprócz organów państwowych, w tworzenie polityki społecznej angażują się także inne podmioty, takie jak samorządy terytorialne (gminy, powiaty, województwa), które mają swoje kompetencje w zakresie polityki społecznej na poziomie lokalnym. Samorządy odpowiadają za wdrażanie wielu programów społecznych, zwłaszcza tych, które dotyczą opieki społecznej, pomocy rodzinom, dzieciom, osobom starszym, a także realizują programy aktywizacji zawodowej i przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu. Samorządy mogą także prowadzić lokalne instytucje pomocowe, takie jak domy pomocy społecznej czy ośrodki wsparcia dla osób niepełnosprawnych.

Innym ważnym podmiotem ustawodawczym w polityce społecznej są organizacje pozarządowe (NGO), które odgrywają rolę doradczą, monitoringową oraz lobbyingową w procesie tworzenia prawa. Organizacje te, działające na rzecz różnych grup społecznych, w tym osób starszych, dzieci, osób niepełnosprawnych, bezrobotnych, osób borykających się z uzależnieniami, a także mniejszości etnicznych, mają duży wpływ na kształtowanie polityki społecznej, zgłaszając potrzeby społeczne oraz proponując konkretne rozwiązania. Organizacje pozarządowe często współpracują z administracją rządową oraz samorządową w zakresie realizacji programów społecznych.

Na poziomie europejskim istotną rolę odgrywa Unia Europejska, która poprzez swoje instytucje, w tym Parlament Europejski oraz Radę Unii Europejskiej, wpływa na kształtowanie polityki społecznej w państwach członkowskich. Chociaż polityka społeczna pozostaje w gestii państw członkowskich, Unia Europejska wyznacza ogólne kierunki i standardy w zakresie ochrony socjalnej, zatrudnienia, równości szans, edukacji czy ochrony zdrowia, które państwa członkowskie powinny implementować do swojego systemu legislacyjnego. Ponadto, instytucje unijne, takie jak Komisja Europejska, często inicjują nowe projekty, programy i fundusze, które mają na celu poprawę warunków życia obywateli w krajach Unii, szczególnie tych znajdujących się w niekorzystnej sytuacji społecznej.

Warto także wspomnieć o instytucjach międzynarodowych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) oraz jej agendy, np. Międzynarodowa Organizacja Pracy (ILO), które poprzez swoje normy, raporty i rekomendacje wpływają na globalne standardy polityki społecznej, w tym na kwestie związane z zatrudnieniem, walką z ubóstwem czy ochroną praw człowieka. Takie organizacje często włączają się w działania ustawodawcze i monitorujące na poziomie krajowym, promując działania, które poprawiają sytuację grup społecznie wykluczonych.

Podmioty ustawodawcze polityki społecznej są liczne i zróżnicowane, obejmując zarówno władze państwowe, samorządowe, jak i organizacje pozarządowe, instytucje międzynarodowe oraz Unię Europejską. Wszystkie te podmioty współdziałają w tworzeniu i realizacji polityki społecznej, mającej na celu poprawę jakości życia obywateli i minimalizowanie społecznych nierówności.

[1] Julian Auleytner, Polityka społeczna. Teoria a praktyka, Wyższa Szkoła Pedagogiczna Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Warszawa 1997, s. 260-261.

Etapy Konferencji Grupy Rodzinnej

5/5 - (2 votes)

Na przebieg Konferencji Grupy Rodzinnej składa się pięć etapów[1]:

a)      Dzielenie się informacjami. Osoba zgłaszająca przedstawia dokładnie sytuację rodziny, w której się ona znalazła, odpowiada na wszelkie pytanie, rozwiewa wątpliwości uczestników konferencji. Przedstawia także możliwości wsparcia i pomocy jakie oferuje rodzinie system pomocy społecznej oraz specjaliści danej dziedziny, której dotyczy problem (np. specjalista ds. uzależnień, przemocy domowej etc.). w tym etapie konferencji uczestniczą: rodzina, koordynator, osoba zgłaszająca (najczęściej pracownik socjalny), specjaliści.

b)      Prywatny czas dla rodziny. Na tym etapie rodzina pozostaje sama, ustala szczegółowy plan działania, szuka optymalnych rozwiązań.

c)      Zaakceptowanie (bądź nie) planu stworzonego przez rodzinę. Na tym etapie pracownik socjalny włącza się do pracy i pomaga ustalić sposoby wprowadzenia planu w życie. Trzeba tutaj pamiętać, że plan ma być bezpieczny dla dzieci i rodziny, w przeciwnym przypadku nie można go przyjąć.

d)     Realizacja planu. Każdy uczestnik konferencji otrzymuje od koordynatora plan działania jaki ustaliła i podpisała rodzina. Plan jest „formą zobowiązania wobec jego postanowień”[2].

e)      Kontrola realizacji planu. Po odbyciu konferencji rodzina wraca niejako do osoby, która pracowała z nią przed konferencją. Rodzina wyznacza spośród swoich członków osobę, która będzie regularnie informowała pracownika socjalnego o postępach w realizacji planu, a w razie potrzeby zwróci się do niego o pomoc. Koordynator kończy swoja rolę.

Zasadniczo metoda Konferencja Grupy Rodzinnej może być zastosowana w każdym przypadku. Najczęściej stosuje się ją, gdy:

  • w rodzinie występują poważne problemy zdrowotne (np. rodzice, dzieci, osoby starsze, wymagające opieki),
  • rodzice mają ograniczoną władzę rodzicielską lub są uzależnieni (np. od środków psychoaktywnych, alkoholu etc.),
  • dzieci doświadczają przemocy (psychicznej, fizycznej, seksualnej), sprawiają trudności opiekuńczo-wychowawcze (np. trudności z nauką, z realizacja obowiązku szkolnego, z zachowaniem),
  • dzieci są młodocianymi rodzicami lub przebywają w placówkach (np. opiekuńczo-wychowawczych),

Konieczna w tej metodzie jest ostrożność i wyczucie w nazwaniu głównego problemu rodziny.

Metoda Konferencja Grupy Rodzinnej przekonuje do siebie coraz szersze grono osób. Dość poważnie dobrze zakorzeniła się już w systemie pomocy społecznej naszego województwa.

——–

[1] K. Mimiec, Pomoc rodzinie dotkniętej przemocą z wykorzystaniem metody Konferencja Grupy Rodzinnej, w: es.O.es nr 2/2007, Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie, s.19. Jarosław Przeperski wyróżnia trzy podstawowe etapy KGR. Są to: przygotowanie KGR, spotkanie rodziny na konferencji oraz realizacja planu i monitorowanie wypełniania ustaleń konferencyjnych.

[2] K. Mimiec, dz. cyt., s.19.

Podmioty wykonawcze polityki społecznej

5/5 - (2 votes)

Do podmiotów wykonawczych polityki społecznej w szczególności zaliczamy[1]:

Prezydent

Zgodnie z Konstytucją z roku 1997 Prezydent jest najwyższym przedstawicielem Rzeczpospolitej Polskiej i gwarantem ciągłości władzy państwowej.

Organem pomocniczym Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej jest jego kancelaria. Problematyka polityki społecznej w kadencji obecnego Prezydenta – Lecha Kaczyńskiego – jest umiejscowiona na szczeblu podsekretarza stanu. Funkcję podsekretarza do spraw społecznych od dn. 19.01.2006 r. pełni pani Ewa Junczyk-Ziomecka.

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Głównymi zadaniami, które realizuje Kancelaria Prezesa Rady Ministrów z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, są w szczególności (Art. 29):

a)      „kontrola realizacji zadań wskazanych przez Radę Ministrów i Prezesa Rady Ministrów oraz przedstawianie wniosków z przeprowadzonych kontroli i przedkładanie propozycji doskonalenia metod kontroli (…),

b)      wydawanie Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej i Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

c)      koordynacja współdziałania Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów z Sejmem, Senatem, Prezydentem i innymi organami państwowymi” [2].

Komitet Społeczno-Polityczny Rady Ministrów

Komitet Społeczno-Polityczny jest kolegialnym organem Rady Ministrów, którego celem jest koordynacja i zapewnienie sprawnej realizacji zadań Rządu w dziedzinie społeczno-politycznej. Zadania komitetu (m. in.):

  • „systematyczne rozpatrywanie stanu realizacji zadań z zakresu przestrzegania praw człowieka i obywatela,
  • analiza sytuacji społeczno-politycznej i stanu realizacji polityki społecznej w takich sprawach jak bezrobocie, oświata, nauka, bezpieczeństwo i ochrona warunków pracy, zdrowie i opieka społeczna”[3].

Minister Pracy i Polityki Społecznej

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej jest jednym z najważniejszych podmiotów realizujących państwową politykę społeczną. Ministerstwo to zostało utworzone z dniem 31 października 2005 r. na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów w wyniku połączenia Ministerstwa polityki społecznej z komórkami organizacyjnymi obsługującymi sprawy działu „praca”. W tymże resorcie koncentrują się problemy pracy oraz bezrobocia, sprawy wynagrodzeń, prawa pracy, zabezpieczenia społecznego, osób niepełnosprawnych, pomocy społecznej oraz negocjacji.

W skład Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wchodzą komórki organizacyjne obsługujące sprawy z działu administracji rządowej: „zabezpieczenie społeczne”, „praca” i „sprawy rodziny”[4].

Minister Edukacji Narodowej

            Ministerstwo zajmuje się bardzo istotnym obszarem polityki społecznej, którym jest polityka edukacyjna (oświata i wychowanie). Edukacja finansowana jest ze środków budżetowych

Podstawowe cele działania:

  • realizacja prawa do nauki – powszechny i równy dostęp do nauki,
  • wyrównywanie szans edukacyjnych dzieci i młodzieży,
  • promocja wykształcenia, np. przeobrażenia systemowe szkolnictwa wyższego,
  • profilaktyka uzależnień wśród dzieci i młodzieży,
  • wspieranie edukacji ustawicznej[5].

Minister Zdrowia

Minister zdrowia odpowiada za zdrowie społeczeństwa oraz za wdrażanie reformy zdrowia, która rozpoczęła się w 1999 r.

Organy podlegające ministrowi lub przez niego nadzorowanymi to:

  • Główny Inspektor Sanitarny,
  • Główny Inspektor Farmaceutyczny,

Inspektor do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych[6].

——-

[1] Ponadto: Minister Finansów, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Minister Sportu i Turystyki, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

[2] Ustawa z dnia 08.08.1996 r. o Radzie Ministrów z późniejszymi zmianami – tekst jednolity, (stan aktualny na dzień 08.04.2008 r.).

[3] Julian Auleytner, Polityka społeczna. Teoria a praktyka, Wyższa Szkoła Pedagogiczna Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Warszawa 1997, s. 265.

[4] Ustawa z dn. 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej – Dz. U. Nr 65, poz.437 z 2007 (tekst uwzględniający zmiany wynikające z Dz. U. nr 173, poz. 1218 z 2007).

[5] Zarządzenie nr 17 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20.09.2007 r. w sprawie regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Edukacji Narodowej (Dz. U. M.E.N. z 2007 r. nr 1, poz. 8).

[6] Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16.11.2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministerstwa Zdrowia, Dz. U. nr 216, poz. 1607.

Cele polityki społecznej

5/5 - (2 votes)

„Celami polityki społecznej jako działalności są:

a)      wyrównywanie warunków życia i pracy poprzez zaspokajanie potrzeb ludności w różnym wieku,

b)      tworzenie równego dostępu w korzystaniu z obywatelskich praw,

c)      usuwanie nierówności społecznych,

d)     asekurowanie przed ryzykiem życiowym”[1].

Oto najważniejsze cele, które są przypisywane polityce społecznej:

a)      zwalczanie niedomagań w dziedzinie procesu dystrybucji,

b)      wspieranie lub tłumienie pewnego systemu gospodarczego lub jego części,

c)      zwalczanie sprzeczności (antagonizmów) społecznych,

d)     wspieranie dobra wspólnego poprzez wpływ na stosunki klas społecznych należących do wspólnoty,

e)      zapewnienie trwałego osiągania celów społecznych,

f)       dążenie do równowagi między wymogami etycznymi i politycznymi,

g)      kształtowanie położenia różnych warstw społecznych (w szczególności potrzebujących ochrony),

h)      utrzymanie i wzmocnienie wewnętrznych, materialnych powiązań w społeczeństwie,

i)        integracja grup społecznych w społeczeństwie,

j)        regulowanie stosunków miedzy grupami społecznymi,

k)      wspieranie wolności i godności ludzi pracy,

l)        dążenie do porządku życia zbiorowego ludzi,

m)    ochrona grup społeczno-ekonomicznych, które w skutek swojej zależności ekonomicznej są szczególnie narażona na szkody, krzywdy, niebezpieczeństwa i kłopoty,

n)      zapobieganie i łagodzenie zaburzeń i konfliktów w przebiegu procesów społecznych,

o)      poprawa gospodarczej i społecznej pozycji większości osób,

p)      zapewnienie minimalnych standardów socjalnych,

q)      poprawa warunków pracy i bytu szerokich warstw ludności,

r)       eliminowanie źródeł powstawania i przeciwdziałanie patologii społecznej,

s)       zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego, zaspokojenie potrzeb wyższego rzędu, zapewnienie ładu społecznego[2].

Adresatami polityki społecznej są jednostki, rodziny lub grupy społeczne które:

a)      żyją w niekorzystnych warunkach ekonomicznych (ubóstwo materialne),

b)      zostają dotknięte niekorzystnymi procesami społecznymi, wynikającymi z masowych i dynamicznych zmian rozwojowych (np. deindustrializacja),

c)      nie zostały wyposażone w kapitał życiowy umożliwiający im normalną pozycja społeczną, odpowiedni poziom kwalifikacji, wejście na rynek pracy, założenie rodziny, co dodatkowo utrudnia dostosowanie się do zmieniających się warunków społecznych i ekonomicznych,

d)     nie posiadają dostępu do odpowiednich instytucji pozwalających na wyposażenie w kapitał życiowy, jego rozwój i pomnażanie, co ma miejsce w wyniku niedorozwoju tych instytucji z uwagi na brak priorytetów, brak środków publicznych, niską efektywność funkcjonowania,

e)      doświadczają przejawów dyskryminacji zarówno wskutek niedorozwoju własnego ustawodawstwa, jak i kulturowych uprzedzeń i stereotypów,

f)       posiadają cechy utrudniające korzystanie z powszechnych zasobów społecznych ze względu na zaistnienie niesprawności, uzależnienia, długotrwałej choroby lub innych cech indywidualnych,

g)      są przedmiotem niszczącego działania innych osób, przemocy, szantażu, indoktrynacji.

W zakres zainteresowań polityki społecznej wchodzą zagadnienia prawne, polityczne, socjologiczne, ekonomiczne w następujących obszarach:

  • polityka demograficzna (ludnościowa) i polityka rodzinna,
  • polityka edukacyjna (oświatowa),
  • polityka kulturalna,
  • polityka ochrony zdrowia,
  • polityka mieszkaniowa,
  • polityka migracyjna,
  • polityka zatrudnienia (przeciwdziałanie bezrobociu, kształtowanie płac i warunków bezpieczeństwa pracy),
  • polityka zabezpieczenia społecznego i pomocy społecznej,
  • polityka ochrony środowiska naturalnego,
  • polityka prewencji i zwalczania zjawisk patologii[3].

————

[1] K. Głąbicka, Polityka społeczna państwa polskiego u progu członkowstwa w Unii Europejskiej”, Wydawnictwo Instytutu Technologii Eksploatacji, Radom 2004, s.13

[2] Tamże, s.10

[3] E. Wnuk-Lipiński, Demokratyczna rekonstrukcja. Z socjologii radykalnej zmiany społecznej, Warszawa 1996, s.539-540