Internet w liczbach – zasięg i tempo rozwoju sieci

Rate this post

Internet w liczbach.

Pod koniec XX wieku, gdy sieć Internet zaczynała być popularnym medium wymiany informacji, dostępu i współdzielenia wiedzy, coraz większym problemem stawało się zapewnienie zadowalającego poziomu dostępu do znajdujących się w niej zasobów. Wcześniej, gdy był on głównie elementem naukowego i akademickiego forum dystrybucji wiedzy, dostęp ten realizowany był na podstawie infrastruktury zbudowanej w ośrodkach naukowo-badawczych, uczelniach, a nieco później także w ośrodkach rządowych. Można powiedzieć, że to właśnie ten etap zadecydował o obecnym charakterze Internetu.22

Tempo „opanowywania” świata przez Internet jest bardzo dynamiczne. Geografia Internetu przestaje składać się jedynie z „węzłów” państw najbogatszych. Jak pokazuje tabela przyrost użytkowników Internetu w okresie od 2000 roku do roku 2007 był największy w Afryce, a choć udział użytkowników sieci tego właśnie regionu w populacji całego świata jest jeszcze marginalny, to sama intensywność zjawiska jest imponująca.

Statystyka użytkowników Internetu na świecie

Region świata

Wielkość

populacji

w roku 2007

Stosunek

wielkości

populacji

regionu

(w ujęciu %)

do populacji

całego świata

Liczba użytkowników

Internetu w roku 2007

Stosunek

liczby

użytkowników

Internetu (w ujęciu %) do wielkości

populacji

regionu

Stosunek

liczby

użytkowników

Internetu (w ujęciu %) do wielkości

populacji całego świata

Procentowy

wzrost

liczby

użytkowników

Internetu

od roku 2000

do 2007

Afryka

933 448.292

14,2%

33 334,80

3,6%

3,0%

638,4%

Azja

3 712 527,624

56,5%

398 709,07

10,7%

35,8%

248,8%

Europa

809 624,686

12,3%

314 792,23

38,9%

28,3%

199,5%

Bliski Wschód

193 452,727

2,9%

19 424.70

10,0%

1.7%

491,4%

Ameryka Północna

334 538,018

5.1%

233 188,09

69.7%

20,9%

115,7%

Ameryka Południowa

556 606,627

8,5%

96 386,01

17,3%

8,7%

433,4%

Australia i Oceania

34 468,443

0,5%

18 439,54

53,5%

1,7%

142,0%

Świat

6 574 666,417

100,0%

1 114 274,43

16.9%

100,0%

208,7%

Tabela 1. Statystyka użytkowników Internetu na świecie

Żródło: Opracowanie własne na podstawie: Internet World Stats, World Internet Users and Population Stats, http://www.internetworldstats.com/stats.htm stan na dzień:

28.01.2009

Jak interpretować historyczne dane o rozwoju Internetu

Tabela statystyczna utrwala stan wiedzy z określonego momentu. Nie jest fotografią całej sieci, lecz wynikiem przyjętej definicji, zakresu badania i metody zbierania danych. Czytając historyczne zestawienie, najpierw trzeba więc rozpoznać, co właściwie policzono. Liczba użytkowników może oznaczać osoby korzystające regularnie, wszystkich, którzy zetknęli się z siecią w danym okresie, abonentów usługi albo członków gospodarstw domowych mających dostęp. Te kategorie opisują odmienne zjawiska i nie powinny być traktowane zamiennie.

Najpierw licznik i mianownik

Wartość bezwzględna pokazuje skalę, ale dopiero odniesienie jej do właściwej populacji pozwala mówić o rozpowszechnieniu. Wskaźnik penetracji jest udziałem określonej grupy użytkowników w przyjętej zbiorowości. Mianownikiem może być cała ludność, osoby w danym wieku, gospodarstwa domowe lub przedsiębiorstwa. Dwa zestawienia używające tej samej etykiety mogą przynieść różne wyniki, jeśli jedno obejmuje wszystkich mieszkańców, a drugie tylko populację badaną. Przed porównaniem krajów albo okresów należy zatem sprawdzić nie tylko procent, lecz także podstawę jego obliczenia.

Znaczenie ma również jednostka obserwacji. Dostęp gospodarstwa domowego nie mówi, ilu jego członków faktycznie korzystało z Internetu. Konto u operatora nie musi odpowiadać jednej osobie, a pojedynczy użytkownik mógł łączyć się w domu, pracy i miejscu nauki. Z kolei liczba hostów czy zarejestrowanych domen opisuje rozwój infrastruktury i zasobów, nie wielkość publiczności. Każdy wskaźnik odpowiada na inne pytanie.

Penetracja i tempo wzrostu to dwie perspektywy

Penetracja informuje, jak duża część wybranej zbiorowości osiągnęła dany stan. Tempo wzrostu opisuje zmianę w czasie. Rynek o małej bazie początkowej może wykazywać bardzo szybką dynamikę, choć nadal pozostaje niewielki w ujęciu bezwzględnym. Rynek bardziej dojrzały może rosnąć wolniej, a jednocześnie oferować znacznie większą grupę odbiorców. Sam wysoki przyrost procentowy nie dowodzi więc, że dane miejsce natychmiast staje się najważniejszym obszarem działalności.

Przy odczytywaniu dynamiki trzeba ustalić długość okresu oraz sposób liczenia. Zmiana między dwoma punktami nie mówi, czy rozwój był równomierny. Nie można też bez dodatkowych danych utożsamiać wzrostu rok do roku ze średnim tempem obejmującym kilka lat. Jeśli tabela podaje prognozę, należy oddzielić ją od pomiaru historycznego. Prognoza przedstawia scenariusz oparty na założeniach, a nie fakt, który już nastąpił.

Porównywalność wymaga wspólnej definicji

Wyniki pochodzące z różnych źródeł bywają kuszące do zestawienia, lecz mogą być metodologicznie niezgodne. Różnice mogą wynikać z terminu badania, zakresu wieku, sposobu zadawania pytań, próby, dostępności danych lub odmiennego rozumienia korzystania z sieci. W początkowej fazie rozwoju Internetu dodatkową trudnością była szybka zmiana zjawiska. Dane zebrane w odstępie kilku miesięcy mogły już opisywać inny etap rynku.

Przed wyciągnięciem wniosków warto wykonać krótką kontrolę:

  • odczytać tytuł, jednostkę, datę i obszar geograficzny tabeli;
  • ustalić definicję użytkownika, dostępu lub abonenta;
  • sprawdzić, czy wartości są pomiarami, szacunkami czy prognozami;
  • rozpoznać źródło oraz metodę badania, jeśli zostały podane;
  • porównać okresy i grupy tylko wtedy, gdy ich zakresy są zgodne;
  • zwrócić uwagę na braki danych, zaokrąglenia i możliwe zmiany metodologii.

Brak szczegółowej noty metodologicznej nie przekreśla wartości zestawienia jako świadectwa epoki, lecz ogranicza precyzję wniosków. W takiej sytuacji bezpieczniej mówić o ogólnym kierunku rozwoju niż budować dokładny ranking. Należy także unikać dopisywania pozornej dokładności przez obliczenia oparte na wielkościach, które nie mają wspólnego zakresu.

Geografia nie jest jedynym wymiarem rynku

Dane krajowe mogą ukrywać duże różnice między miastem a obszarem słabiej zurbanizowanym, grupami dochodowymi, wiekiem użytkowników lub dostępem w pracy i domu. Zasięg techniczny nie oznacza automatycznie przystępnej ceny, odpowiednich umiejętności ani regularnego używania. W reklamie liczy się ponadto nie tylko możliwość połączenia, ale też to, czy odbiorcy korzystają z usług odpowiadających formie kampanii.

Historyczne połączenia miały ograniczenia wpływające na zachowanie użytkowników. Koszt czasu spędzonego w sieci, prędkość transmisji oraz miejsce dostępu mogły sprzyjać krótszym wizytom i ostrożniejszemu pobieraniu rozbudowanych materiałów. Tabela ogólnej liczby internautów nie pokazuje tych warunków. Dlatego nie wystarcza do oceny, czy ciężka graficznie reklama albo skomplikowany formularz były praktycznym rozwiązaniem.

Od statystyki do decyzji biznesowej

Dla przedsiębiorstwa zestawienie powinno być początkiem analizy, a nie automatycznym uzasadnieniem inwestycji. Liczba użytkowników opisuje potencjalny zasięg, lecz grupa docelowa może stanowić tylko część tej zbiorowości. Trzeba połączyć dane o skali z wiedzą o potrzebach odbiorców, ich sposobie korzystania z sieci, możliwościach zakupu oraz dostępności produktu. Inny sens ma kampania budująca świadomość marki, inny obsługa obecnych klientów, a jeszcze inny bezpośrednia sprzedaż.

Wysoka dynamika może wskazywać na rynek wymagający obserwacji i eksperymentów. Wysoka penetracja może uzasadniać szerszą obecność, ale nadal nie przesądza o skuteczności konkretnego przekazu. Rozsądna interpretacja prowadzi do hipotezy, którą firma sprawdza w ograniczonej skali: wybiera cel, grupę, komunikat i miernik rezultatu. Następnie porównuje efekt z kosztem oraz z alternatywnymi kanałami promocji.

Nie należy też przenosić dawnych wartości bezpośrednio na współczesność. Ich znaczenie polega na pokazaniu, jak autor pracy oceniał etap rozwoju rynku i jakie oczekiwania wiązał z jego przyszłością. Zestawienie można czytać jako dokument procesu komercjalizacji: rosnący zasięg wzmacniał uzasadnienie obecności firm, lecz decyzje nadal zależały od jakości dostępu, struktury odbiorców i celu działania.

Najbardziej odpowiedzialny wniosek zachowuje proporcję między tym, co tabela pokazuje, a tym, czego w niej nie ma. Dane mogą potwierdzić kierunek zmiany, wskazać różnice skali i pomóc wybrać obszar dalszego badania. Nie mogą samodzielnie dowieść rentowności kampanii ani zachowania konkretnej grupy klientów. Oddzielenie opisu, interpretacji i decyzji sprawia, że historyczna statystyka pozostaje użyteczna bez nadawania jej większej pewności, niż rzeczywiście oferuje.

Dobrą praktyką jest zapisanie obok wniosku jego ograniczeń. Jeśli źródło nie wyjaśnia definicji, trzeba zaznaczyć tę niepewność zamiast wybierać najwygodniejsze znaczenie. Jeśli wartości dotyczą różnych okresów, porównanie powinno mieć charakter orientacyjny. Takie zastrzeżenia nie osłabiają analizy, lecz wskazują warunki jej ważności. Ułatwiają też późniejszą weryfikację, gdy pojawi się pełniejszy materiał. Decydent otrzymuje wtedy nie tylko atrakcyjny obraz wzrostu, ale również informację, jakie dodatkowe rozpoznanie jest potrzebne przed przeznaczeniem środków na reklamę, rozwój serwisu lub sprzedaż prowadzoną przez sieć.

Przypisy

  1. J. Papińska – Kacperek (red.), Społeczeństwo informacyjne, MIKOM, Warszawa 2008, s. 94 ↩

Powstanie Internetu i rozwój usług sieciowych

5/5 - (1 vote)

Historia reklamy w Internecie

Powstanie Internetu

Internet jest światową siecią komputerową łączącą miliony komputerów za pośrednictwem linii telefonicznych, światłowodów, łączy satelitarnych, a także telefonów komórkowych[1]

Powstanie Internetu związane było z pojawieniem się możliwości łączenia komputerów w sieć. Sieć komputerową stanowią już dwa komputery, które mogą się komunikować ze sobą. Sieć komputerowa może znajdować się w jednym budynku. Może też być rozproszona po całym świecie. Internet łączy ze sobą instytucje rządowe, ośrodki akademickie, szkoły, biblioteki, przedsiębiorstwa oraz indywidualnych użytkowników. Internet nie jest zarządzany centralnie. Wszystkie elementy są zorganizowane niezależnie od siebie i dzielą się na kolejne „podsieci”, które z kolei mogą się składać z różnych komputerów. Każda dołączona „podsieć” staje się właścicielem cząstki Internetu i rządzi się swoimi zasadami. Od nas także zależy, czy chcemy udostępnić zasoby naszego komputera innym użytkownikom Internetu. Internet, jest więc jedną ogromną siecią składającą się z tysięcy fizycznych sieci lokalnych.[2]

Internet stanowi szybki kanał dostępu do informacji i jej wymiany pomiędzy ludźmi z całego świata. Aby móc pracować z Internetem należy:[3]

  • posiadać łącze (np. linię telefoniczną),
  • komputer,
  • modem lub kartę sieciową,
  • oprogramowanie,
  • konto Internetowe (zakłada je operator sieci, tzw. Internet Provider).

Prywatny użytkownik z reguły łączy się z Internetem (via operator) przez modem. Mniejszym firmom powinien wystarczyć modem i połączenie typu „dial-up” (czyli telefoniczne). Większe instytucje mogą zastanowić się nad wyborem linii dzierżawionej i stałego połączenia czy zamontowaniem własnego serwera.

Na koszt pracy w Internecie składają się: rejestracja modemu w TP S.A., opłacenie konta w firmie, która nam je założy i poprzez którą będziemy się łączyli z Internetem oraz koszty rozmów telefonicznych z naszej firmy do firmy, w której mamy konto. Jeżeli firma-operator jest w tym samym mieście lub strefie (ten sam numer kierunkowy) to płacimy za rozmowę miejscową.[4]

Z punktu widzenia biznesu, do najważniejszych funkcji sieci można zaliczyć komunikowanie się (wewnętrzne i zewnętrzne), zarządzanie informacjami, prowadzenie serwisu bezpośredniego, poszukiwanie kooperantów i nowych pracowników, a przede wszystkim realizację kampanii promocyjnych, reklamowych, strategii public relations oraz sprzedaży.[5]

Według przeprowadzonych w październiku 1999 roku przez Naukową i Akademicką Sieć Komputerową (NASK) badań[6], najczęściej wykorzystywanymi usługami Internetowymi są:

  1. e-mail (94% użytkowników) – poczta elektroniczna – jest sieciowym odpowiednikiem poczty tradycyjnej. Umożliwia szybkie i tanie przesyłanie korespondencji między użytkownikami, przesyłanie faksów, dostarczanie informacji iwiadomości, np. o kursach akcji, walut. Usługi typu BCS (business communications services) pozwalają na dostęp do sieci rozległych , wideokonferencje, wspólne korzystanie z dokumentów i elektroniczna wymiana danych (EDI – electronic data intercharge).[7]
  2. WWW (89%) – world wide web – jest to technologia, która zaoferowała zwyczajnym użytkownikom przyjazny sposób przeglądania większości dokumentów umieszczonych w sieci. Dzięki WWW Internet stał się rozproszoną multimedialną (grafika + animacja + dźwięk + tekst) bazą danych.

Prawdziwą atrakcją dla marketingu w Internecie jest globalny zasięg WWW. Każdy serwis w języku angielskim jest dostępny dla użytkowników z całego świata. Liczy się tutaj atrakcyjność stron pajęczyny, a nie wielkość firmy, która je prowadzi.[8]

Jak widać Internet stanowi bardzo atrakcyjne narzędzie umożliwiające nie tylko zdobywanie informacji, ale także ciekawe promowanie własnej firmy (i to na całym świecie).

Początki tej ogromnej sieci sięgają roku 1969. Inicjatorem przedsięwzięcia była organizacja amerykańska o nazwie DARPA (Defence Advanced Research Projects Agency), która uznała, że dla jej celów militarnych należy zapewnić możliwość wymiany informacji pomiędzy naukowcami i badaczami z różnych rejonów geograficznych kraju. Powstała pierwsza sieć składająca się z czterech komputerów, nazwana najpierw DARPANET, później ARPANET[9]. W roku 1972 komputerów w sieci było zaledwie 37, ale niewielkiemu poszerzeniu zaczęła ulegać struktura wykorzystania sieci. Poza wymianą informacji militarnych użytkownicy zaczęli przesyłać pocztę elektroniczną niekoniecznie o znaczeniu wagi państwowej. W roku 1983 ARPANET osiągnął takie rozmiary, że niezbędne stało się oddzielenie militarnego składnika sieci od całej reszty. Powstał MILNET- służący jedynie celom wojskowym. W rok później inna organizacja rządowa, National Science Foundation, założyła NSFNET. Powodem było rozwiązanie problemu połączenia pięciu centrów superkomputerowych i udostępnienie trzymanych tam informacji instytucjom edukacyjnym.

Taki schemat działania obowiązywał aż do 1987 roku, w którym, z powodu dużej liczby użytkowników, rozpoczęło się porządkowanie sieci NSFNET. Udostępniono przy tym sieć dla użytkowników związanych z edukacją, naukowców, badaczy, urzędników rządowych i organizacji międzynarodowych – pod jednym warunkiem: nikt nie mógł zagrażać bezpieczeństwu Stanów Zjednoczonych.

Internet w obecnej postaci pojawił się w roku 1990. Od tego momentu każdy kto chciał i miał możliwość podłączenia się, mógł stać się uczestnikiem sieci. Od 1985 do 1999 roku liczba korzystających wzrosła z 5 tys. osób do ok.50 milionów. Serwerów było w roku 1998 ok. 200 tys., a dziennie przybywa ich od 200 do 1000 (rekordem jest 1500 serwerów w ciągu jednego dnia). Obecnie nikt już nie pamięta militarnych początków sieci, która służy kulturowemu zbliżeniu się ludzi i narodów.

Możliwości wykorzystania Internetu (tzw. usługi) są bardzo różnorodne. Wśród nich można wyróżnić kilka najważniejszych:

  • WWW (World Wide Web) – określana też mianem światowej pajęczyny. Umożliwia ona czytanie tekstów (i nie tylko) czyli tzw. stron internetowych znajdujących się na różnych komputerach;
  • Poczta elektroniczna (tzw. e-mail) – należy do najstarszych usług internetowych. Polega na przesyłaniu informacji (listów) w postaci elektronicznej między użytkownikami sieci. Działa prawie tak samo jak zwyczajna poczta. Nie trzeba jednak szukać koperty, naklejać znaczka i biec na pocztę. Dodatkowo do naszych listów można dołączać zdjęcia, muzykę, a nawet krótkie filmy;
  • Grupy dyskusyjne (USENET) – usługa ta umożliwia przesyłanie poczty nie do indywidualnej osoby, ale do całej grupy użytkowników zainteresowanych określonym zagadnieniem. Daje to możliwość prowadzenia otwartej dyskusji na dany temat. W ramach grup dyskusyjnych możemy zwrócić się do innych internautów o pomoc w rozwiązaniu nurtujących nas problemów;
  • IRC (Internet Relay Chat) – czyli internetowe pogaduszki. Usługa ta, zwana również internetową kawiarenką, umożliwia rozmowę na bieżąco z kilkoma użytkownikami Internetu jednocześnie;
  • FTP (File Transfer Protocol) – usługa ta umożliwia przesyłanie całych programów (plików) z jednego komputera na drugi. Komputer z którego pobierane są pliki, nosi nazwę serwera FTP.

Sieć, usługi i historyczny kontekst dostępu

Przedstawione wymagania sprzętowe oraz sposoby naliczania opłat opisują warunki charakterystyczne dla wczesnego upowszechniania sieci. Nie stanowią listy urządzeń i formalności koniecznych przy każdym współczesnym połączeniu. Ich znaczenie dla reklamy polega na pokazaniu ograniczeń odbiorcy: czasu oczekiwania, kosztu sesji i trudności pobierania większych plików. Projekt strony wymagał uwzględnienia tego, że każda dodatkowa grafika obciążała nie tylko serwer, lecz także użytkownika. Z tej perspektywy zrozumiałe staje się zainteresowanie niewielkimi formatami i możliwie prostą drogą dotarcia do informacji.

Geneza Internetu wymaga przy tym odróżnienia kilku powiązanych historii. Opracowanie Internet Society wskazuje, że rozpowszechnione twierdzenie o zaprojektowaniu ARPANET specjalnie jako sieci odpornej na wojnę nuklearną jest uproszczeniem wynikającym z pomieszania odrębnych projektów badawczych. Rozwój łączenia sieci wiązał się natomiast między innymi z potrzebą odpornego przekazywania danych między różnymi systemami. Historia infrastruktury nie sprowadza się więc do jednego celu wojskowego ani jednego momentu wynalezienia wszystkich jej usług.[10]

Dla zrozumienia reklamy ważne jest także rozróżnienie samej sieci od sposobu, w jaki odbiorca z niej korzysta. Poczta, przesyłanie plików i strony WWW realizują odmienne zadania. Popularność jednej usługi nie gwarantuje automatycznie zainteresowania reklamą w innej. Osoba korzystająca z poczty w pracy może mieć zupełnie inne oczekiwania podczas przeglądania katalogu produktów. Zestawienie usług pomaga zatem zadawać pytanie o sytuację kontaktu z przekazem, a nie tylko o techniczną możliwość dostarczenia go do komputera.

Przywołane wskaźniki rozpowszechnienia poszczególnych usług odnoszą się do określonych badań i lat. Ich wartość polega na odtworzeniu ówczesnych nawyków, a nie na opisywaniu dzisiejszej publiczności. W analizie marketingowej należy zawsze zachować informację, czy wskaźnik dotyczy osób, gospodarstw domowych, kont czy urządzeń. Wzrost liczby komputerów podłączonych do sieci nie przekłada się wprost na taką samą liczbę niezależnych odbiorców. Utrzymanie tych rozróżnień chroni przed nadawaniem dawnym statystykom znaczenia, którego nie obejmował ich pomiar.

Przypisy

  1. Czajkowski M., Internet w Windows 95/98, Gliwice 1999. ↩
  2. A.Charkiewicz, Internet-podręcznik dla studentów i nie tylko, Wyd. Translator S.C., W-wa 1998, s.14-15. ↩
  3. Oprac. własne na podstawie informacji uzyskanych w firmie „BROSS Computers” ↩
  4. K. Łabanowski, Dołączanie do sieci, Enter Nr specjalny, wiosna 1999, s.11. ↩
  5. T. Smoleń, Marketing w Internecie, Marketing w Praktyce, Nr 9/10 1999, s.5. ↩
  6. Źródło: Internet, Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa, ↩
  7. S.Gonzales, E-mail do wynajęcia, PC Magazine Po Polsku, Nr 7(29) 1998, s.81. ↩
  8. P.Gamdzyk, Sieć do połowu pieniędzy, Businessman Magazine, Nr 8(65) 1999, Raport specjalny, s.117. ↩
  9. K.Łabanowski, Wpuszczeni w Internet, Enter Nr Specjalny, Wiosna 1999, s.6. ↩
  10. Barry M. Leiner i in., A Brief History of the Internet, Internet Society, 1997, część dotycząca genezy ARPANET i rozwoju połączeń między sieciami. ↩