prace

Istota rachunkowości

5/5 - (2 votes)

Na wynik działalności jednostki gospodarczej oddziaływuje szereg czynników zależnych i niezależnych od danej jednostki, odzwierciedlanych przez poniesione koszty i zrealizowane przychody ze sprzedaży oraz wzajemne relacje pomiędzy tymi podstawowymi dla funkcjonowania jednostki kategoriami ekonomicznymi. Dlatego podlegają one wieloaspektowej ewidencji, kontroli i ocenie, tak, aby zarządzający daną jednostką w imieniu ich właścicieli, a także sami właściciele mogli być informowani na bieżąco o poziomie kosztów i przychodów, operatywnie zarządzać i trafnie oceniać przyszłość ekonomiczną jednostki.

Jednostka gospodarcza każdego typu realizując działalność gospodarczą wchodzi w umowne związki z kontrahentami, z którymi zawiera transakcje kupna-sprzedaży. W wyniku tych transakcji powstają rozrachunki w postaci należności i zobowiązań, które powinny być regulowane terminowo dla zachowania wiarygodności jednostki gospodarczej. Dlatego każda jednostka gospodarcza musi posiadać szczegółowe informacje o wysokości i terminach rozliczeń, a także na bieżąco śledzić czy jest wypłacalna.

Korzyści osiągane z działalności gospodarczej przypadają przede wszystkim jej właścicielom, jednakże w pierwszej kolejności część zysku ustawowo należy przekazać do budżetu. Skarb Państwa chce być informowany, czy jego udział w zysku jest ustalany rzetelnie. Oceny tej na podstawie ksiąg rachunkowych dokonują urzędnicy skarbowi.

Źródłem większości tych informacji ekonomicznych jest rachunkowość, bowiem celem jej prowadzenia jest dostarczanie bieżących informacji dla potrzeb zarządzania, a także ustalanie i informowanie o wyniku działalności i stanie majątkowym i finansowym jednostki gospodarczej na koniec każdego okresu sprawozdawczego, ewentualnie na każdy inny ważny moment np. zmiany prawnej, bądź likwidacji jednostki.

Dlatego RACHUNKOWOŚĆ trzeba zdefiniować jako system informacyjny danej jednostki gospodarczej. Dokonuje ona bowiem identyfikacji, pomiaru, zbierania i przetwarzania danych, analizy i oceny zjawisk i procesów gospodarczych oraz przekazuje informacje finansowe różnym użytkownikom.

Innymi słowy rachunkowość stanowi oparty na dokumentach, zamknięty i bilansujący się system ewidencji gospodarczej. Ujmuje ona w sposób systematyczny i ciągły, przebieg oraz skutki procesów gospodarczych występujących w jednostce gospodarczej tj. procesów zaopatrzenia, produkcji, zbytu i finansowania. Rachunkowość posługuje się miernikiem pieniężnym i w pieniądzu wyraża przebieg zjawisk gospodarczych.

Zatem rachunkowość zajmuje się liczbowym ujęciem i interpretacją – dla celów poznawczych i decyzyjnych – zjawisk i procesów zachodzących w jednostkach gospodarczych.

Omawiając pojęcie rachunkowości należy również zwrócić uwagę na zakres rachunkowości i jej elementy składowe:

  1. Księgowość to podstawowy element rachunkowości. Stanowi ona jej część rejestracyjną (ewidencyjną), której efektem jest odzwierciedlenie zmian w majątku i jego stanów, źródeł pochodzenia majątku oraz efektów działalności jednostki gospodarczej. Księgowość stanowi tym samym prowadzenie ksiąg rachunkowych. Mianem tym określa się również służbę organizacyjną jednostki gospodarczej zajmującą się prowadzeniem tychże ksiąg.
  2. Rachunek kosztów to następny element rachunkowości. Obejmuje on ewidencję, kalkulację, analizę i planowanie kosztów. Służy do oceny do oceny sytuacji w zakresie ponoszenia kosztów, ich kontroli i podejmowania decyzji gospodarczych. Dołączane do rachunku kosztów elementy planowania i zarządzania finansami powodują, iż ta część rachunkowości jest coraz częściej traktowana jako odrębny element rachunkowości.
  3. Sprawozdawczość finansowa jest elementem rachunkowości zintegrowanym z księgowością, a także rachunkiem kosztów. Jest ona zestawieniem informacji charakteryzujących stan majątkowy i sytuację finansową oraz efekty działalności jednostki gospodarczej sporządzonym na określony moment i w określonej formie. Zasadniczo sprawozdanie finansowe jest sporządzane na koniec roku obrotowego.

Rachunkowość w Polsce jest prowadzona według zasad wzorowanych na Międzynarodowych Standardach Rachunkowości i Dyrektywach EWG zawartych w ustawie z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości (Dz.U. nr 121, poz. 591).

W ustawie tej zawarto przepisy składające się na sposób prowadzenia rachunkowości, a mianowicie:

  • opis przyjętych zasad rachunkowości,
  • sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych,
  • zasady dokonywania inwentaryzacji,
  • wycenę aktywów i pasywów oraz ustalanie wyniku finansowego, i inne.

Zaliczki (VAT)

5/5 - (2 votes)

VAT, czyli podatek od towarów i usług, jest jednym z głównych źródeł dochodu budżetowego w Polsce. W przypadku niektórych podmiotów, przepisy ustawy o VAT zobowiązują do płacenia zaliczek na ten podatek.

Zaliczki na VAT, w praktyce, to płatność części kwoty podatku VAT, której dokonuje się przed terminem płatności podatku za dany okres rozliczeniowy. Mają na celu zwiększenie płynności budżetowej państwa poprzez regularne wpływy do budżetu.

Obowiązek zapłaty zaliczki na VAT dotyczy podatników rozliczających się kwartalnie, którzy przekroczyli w poprzednim roku podatkowym pewien próg obrotów. Według stanu na dzień mojej wiedzy (wrzesień 2021), ten próg wynosił 5 mln zł. Warto jednak zawsze sprawdzić aktualne przepisy, gdyż mogły ulec zmianie.

Podatnicy, którzy mają obowiązek płacenia zaliczek na VAT, muszą to zrobić do 25. dnia każdego miesiąca za dwa pierwsze miesiące kwartału, a więc do 25 lutego, 25 marca, 25 maja, 25 czerwca, 25 sierpnia, 25 września, 25 listopada i 25 grudnia.

Wysokość zaliczki na VAT wynosi nie mniej niż 1/3 kwoty podatku należnego za poprzedni kwartał, chyba że podatnik zdecyduje się na skorzystanie z uproszczonej metody obliczania zaliczki. W tym przypadku, wysokość zaliczki jest równe 1/3 kwoty podatku należnego za ten sam okres rozliczeniowy w poprzednim roku.

Zaliczki na VAT płaci się w taki sam sposób, jak podatek VAT – na odpowiednie konto urzędu skarbowego, z zastosowaniem właściwych symboli formularzy.

Przepisy dotyczące zaliczek na VAT są skomplikowane i wymagają dokładnej analizy. W przypadku wątpliwości zawsze warto skonsultować się z doświadczonym doradcą podatkowym lub księgowym.

Zaliczki VAT:

  1. Podlegają opodatkowaniu u otrzymującego zaliczkę; obowiązek podatkowy powstaje pod datą otrzymania zaliczki; fakturę VAT należy wystawić nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania zaliczki (art. 19 ust 11);
  2. U przekazującego zaliczkę prawo do obniżenia kwoty podatku – na zasadach ogólnych – jeżeli wiązały się z powstaniem obowiązku podatkowego, mimo iż nie jest spełniony obowiązek nabycia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel lub wykonania usługi (art. 86 ust 2).

Ujęcie w księgach otrzymującego:

Wskaźniki efektywności BGŻ S.A.

5/5 - (2 votes)

Wskaźniki efektywności BGŻ S.A. – wskaźnik zwrotu z aktywów netto (ROA) i wskaźnik zwrotu z kapitału netto (ROE) przedstawiono na wykresach.

Wykres 10. Wskaźnik efektywności ROA BGŻ S.A. w latach 1997 – 2001

Źródło: Opracowanie własne na podstawie Raportów rocznych BGŻ S.A. 1997 – 2001 oraz danych zawartych w raportach NBP Sytuacja finansowa banków z lat 1999 – 200

Wykres 11. Wskaźnik efektywności ROE BGŻ S.A. w latach 1997 – 2001

Źródło: Opracowanie własne na podstawie Raportów rocznych BGŻ S.A. z lat 1997 – 2001 oraz danych zawartych w raportach NBP z lat 1999 – 2001 Sytuacja finansowa banków

Z danych przedstawionych na wykresach wynika, że w roku 1997 wskaźnik rentowności ROA Banku był wyższy od przeciętnego dla sektora bankowego o 1,7 pp, ROE o 1,4 pp, natomiast w roku 1998 wskaźnik ROA wyższy był o 1,0 pp, ROE o 9,2pp. Wskaźnik ROA BGŻ S.A. wynosił w roku 1998 1,7%, połowa banków komercyjnych osiągnęła ROA wyższy niż 1,35%, a 25 banków powyżej 2%.W roku 1999 poziom ROA wyższy był od przeciętnego dla banków komercyjnych o 1,3 pp i wynosił 2,3%, podczas gdy połowa banków charakteryzowała się ROA nie większym niż 0,82%, natomiast ROA powyżej 2% osiągnęło 11 banków. Poziom ROE Banku wyższy był od przeciętnego dla banków komercyjnych o 21,4 pp. Zwrotem z kapitału wyższym od wskaźnika średniej rocznej inflacji (9,8%) wykazały się 43 banki komercyjne W latach 2000 – 2001 sytuacja zmieniła się – w roku 2000 poziom ROA Banku był niższy od przeciętnego w sektorze banków komercyjnych o 4,0 pp, w roku 2001 natomiast o 5,4 pp. W roku 2000 zaledwie 27 banków (wobec 43 przed rokiem) osiągnęło zwrot z kapitału wyższy od stopy inflacji (8,5%). W roku 2001 na skutek niskiej dynamiki wyniku finansowego obniżyły się wszystkie przeciętne wskaźniki efektywności banków komercyjnych.

Zasoby niematerialne i prawne

5/5 - (2 votes)

z pracy mgr

Ostatnim spotykanym w przedsiębiorstwie zasobem są zasoby niematerialne i prawne, które zaliczane są do majątku trwałego. W ustawie o rachunkowości, wartości niematerialne i prawne określa się jako nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych, prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności, dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki.[1] W szczególności odnosi się to do: autorskich praw majątkowych, licencji, koncesji; praw do wynalazków, firmy (rozumianej jako znaku towarowego), patentów oraz know-how. W ustawie wymienia się jeszcze nabytą wartość firmy oraz koszty zakończonych praco rozwojowych. Powyższe elementy zostały przedstawione na rysunku 3.

Rys. 3. Elementy wartości niematerialnych i prawnych

Źródło: Przedsiębiorstwo. Zasady działania, funkcjonowanie, rozwój. Red. Janusz Żurek. Gdańsk 2007, Fundacja Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego, s 84

Wartości niematerialne i prawne są nieodzownym elementem każdego przedsiębiorstwa i inwestowanie w nie powinno być jednym z jego podstawowych celów. Mają one szczególną rolę w ogólnym wzroście wartości przedsiębiorstwa, stanowią bowiem, z punktu widzenia oceny rynkowej, o sukcesie lub niepowodzeniu przedsiębiorstwa w przyszłości oraz świadczą o jego nowoczesności i kształtują pozycję konkurencyjną na rynku.

Coraz większa liczba przedsiębiorstw staje się świadoma znaczenia, jakie mają wartości niematerialne i prawne w odnoszeniu sukcesu. W szczególności prawa majątkowe, reputacja przedsiębiorstwa, dobra marka czy wiedza pracowników są niezwykle istotne i mają kluczowe znaczenie w realizacji podstawowego celu przedsiębiorstwa, tj. do zwiększania swojej wartości.

[1] Przedsiębiorstwo. Zasady działania, funkcjonowanie, rozwój. Red. J. Żurek. Gdańsk, 2007. Fundacja Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego. ISBN: 978-83-7531-04-05, s 83.

Plan zarządzania wspólnotą mieszkaniową. Ustalenie stopy dyskonta

5/5 - (2 votes)

Przed przystąpieniem do przedstawienia dwóch możliwych wariantów postępowania dla nieruchomości – zachowawczego i rozwojowego należy ustalić stopę dyskonta, która umożliwia porównanie wyniku gotówkowego brutto w kolejnych latach analizy. Wyraża ona koszt kapitału zaangażowanego w dane przedsięwzięcie oraz towarzyszące mu ryzyko. Jest to newralgiczny element w ocenie efektywności inwestycji, gdyż wyznaczenie stopy dyskonta jest obarczone subiektywizmem i możliwością popełnienia błędu, bowiem przyjmuje się jako podstawę obliczeń dane dnia dzisiejszego, a te w przyszłości mogą ulec zmianie.

Stopę dyskonta można obliczyć z zależności:

r = rb x ro

gdzie: rb – stopa zwrotu z inwestycji wolna od ryzyka

ro – ryzyko związane ze specyfiką danej inwestycji przy czym:

rb= {(1 + stopa nominalna oprocentowania depozytów bankowych) / (1 + stopa inflacji)} -1

Stopa nominalna oprocentowania depozytów bankowych powstaje jako średnia z różnych stóp przyjmowanych przesz banki; dla celów analizy przyjmuje się następujące podstawowe stopy bankowe:

  • stopa lokat terminowych na poziomie 4,65%
  • oprocentowanie bonów skarbowych na poziomie 4,25%
  • stopa kredytów bankowych na poziomie 7,75%
  • stopa redyskonta weksli na poziomie 5,25%
  • kredyt lombardowy na poziomie 6,25%

(4,65% + 4,25% + 7,75% + 5,25% + 6,25% ) / 5 = 5,63%

Stopa inflacji wynosi 1,4% w porównaniu z rokiem ubiegłym.

Ustalenie stopy zwrotu z inwestycji wolnej od ryzyka: rb = {( 1 + 0,056) / (1 + 0,014)} – 1 = 0,041

Ustalenie stopy ryzyka związanej ze specyfiką danej inwestycji – ro ro = rr x ri

gdzie: rr – ryzyko inwestowania ri – ryzyko indywidualne

Wagi dla ryzyka inwestowania w zależności od użytego przybierają następujące wartości:

1,2; 1,5; 2,0

(1,2 – ryzyko najmniejsze, 2,0 – inwestycja obarczona dużym ryzykiem)

Wagi dla ryzyka indywidualnego związanego z przedsięwzięciem określa inwestor:

1,1; 1,3; 1,5

Przyjmuje się dla poniższej inwestycji najmniejsze wartości wag: ro = 1,2 x 1,1 = 1,32

Z powyższych obliczeń wynika, że: r = 0,041 x 1,32 = 0,054

Przyjmuje się stopę dyskontową w wysokości 5%.