prace

Model Konferencja Grupy Rodzinnej

5/5 - (3 votes)

Model Konferencja Grupy Rodzinnej

Źródło: J. Przeperski, Konferencja Grupy Rodzinne. Skrypt dla osób uczestniczących w szkoleniu na koordynatorów KGR, Materiał przygotowany na zlecenie Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Krakowie i sfinansowany ze środków Samorządu Województwa Małopolskiego, Toruń 2006 r., s.5.

Wstępne zakwalifikowanie przez osobę zgłaszającą rodziny do KGR

Jak sama nazwa wskazuje ten etap jest etapem wstępnym. Osoba pracująca z rodziną zapoznaje rodzinę z założeniami metody. Celem tego etapu jest uzyskanie pozwolenia rodziny na zgłoszenie i przedstawienie jej koordynatorowi. Zgodę wyrażają osoby, których bezpośrednio dotyczy sytuacja problemowa. Zgłoszenia może dokonać np. pracownik socjalny czy pedagog szkolny.

Zgoda rodziny podstawowej na udział w Konferencji Grupy Rodzinnej

Na tym etapie dochodzi do spotkania rodziny z koordynatorem, którego głównym zadaniem jest dokładne zapoznanie rodziny z tą metodą. Tutaj rodzina podejmuje w pełni świadomą decyzję uczestnictwa w KGR. Rodzina musi mieć świadomość, że ona sama jest decydentem i wykonawcą podjętych ustaleń.

Zgłoszenie przez osobę zgłaszającą rodziny do Centrum Konferencji Grupy Rodzinnej

Osoba zgłaszająca wypełnia formularz zgłoszenia rodziny do KGR i przekazuje go do centrum Konferencji Grupy Rodzinnej (wzór formularza Załącznik nr 1).

Kwalifikacja Rodziny do KGR przez Centrum KGR i wyznaczenie osoby koordynatora

Centrum KGR sprawdza poprawność wypełnionego formularza zgłoszeniowego i w sytuacji braków lub niejasności prosi osobę zgłaszającą o uzupełnienie. W przypadku pozytywnej weryfikacji rodzinie jest przydzielany koordynator z listy przeszkolonych osób.

Przygotowanie KGR

To najważniejszy i najdłuższy etap konferencji. Przygotowaniem konferencji zajmuje się rodzina przy pomocy koordynatora. Koordynator jest osobą niezależną, nie związaną w żaden sposób z rodziną ani z systemem pomocy społecznej.Zwiększa to zaufanie rodziny wobec jego osoby, zmniejsza ryzyko występowania postawy roszczeniowej względem systemu pomocy społecznej, a tym samym daje rodzinie możliwość wzięcia pełnej odpowiedzialności za zaistniałą sytuację.

„Poczucie neutralności koordynatora powinno także dotyczyć jego zaangażowania w procesie rozwiązywania problemu przez rodzinę”[1]. Głównym zadaniem koordynatora jest zachęcanie rodziny do uczestniczenia w konferencji i stworzenia planu działania, który posłuży do rozwiązania sytuacji problemowej.

Koordynator przygotowuje, obok rodziny, osobę zgłaszającą do przedstawienia sytuacji rodziny podczas konferencji oraz specjalistów. Etap ten wymaga dopracowania wielu szczegółów, np. ustalenia miejsca, terminu konferencji, rodzaju posiłków, zadbania o opiekę dla dzieci.

Konferencja Grupy Rodzinnej

Konferencja Grupy Rodzinnej składa się z trzech zasadniczych części.:

a)      dzielenie się informacjami,

b)      prywatny czas dla rodziny (tworzenie planu),

c)      zaakceptowanie (bądź nie) planu.

Realizacja planu

Każda osoba biorąca udział w konferencji realizuje te punkty planu, do których się zobowiązała. Od realizacji planu zależy pomyślność rozwiązania sytuacji problemowej.

Kontrola realizacji planu

Na tym etapie koordynator wycofuje się i rodzina jest przekazana osobie zgłaszającej rodzinę do KGR (najczęściej pracownik systemu pomocy społecznej) – ona to po trzech miesiącach kontroluje realizację planu i jeśli wszystko przebiega pomyślnie kończy pracę z rodziną.

Monitoring – Centrum Konferencji Grupy Rodzinnej

Centrum Konferencji Grupy Rodzinnej[2] monitoruje cały przebieg konferencji – od momentu zgłoszenia rodziny, przez przygotowanie aż do kontroli realizacji planu. Na każdym etapie konferencji służy pomocą, a po jej zakończeniu przygotowuje sprawozdanie.

Powyżej zamieściłam model Konferencji Grupy Rodzinnej zaprezentowany przez Jarosława Przeperskiego – inicjatora wprowadzenia Konferencji Grupy Rodzinnej w Polsce. Model ten charakteryzuje się sztywnymi zasadami i regułami, ok. których nie ma odstępstw. Model jest schematyczny. Główną rolę przejmuje Centrum KGR, które monitoruje całe przedsięwzięcie. Zamysłem autora jest iż, koordynatorzy KGR nie powinni być pracownikami instytucji pomocowych, lecz osobami nie związanymi z systemem pomocy społecznej.

[1] J. Przeperski, Konferencja Grupy Rodzinnej. Skrypt…,, s. 6-7 oraz por. M. Zykubek, Konferencja Grupy Rodzinnej jako jedna z form pomocy rodzinie w kryzysie, Materiały szkoleniowe przygotowane na zlecenie Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Krakowie. Szkolenie nt. Konferencja Grupy Rodzinnej odbywało się w Krakowie w dniach 27-28.09.2007 r.

[2] Krajowe Centrum Konferencji Grupy Rodzinnej od stycznia 2008 r. funkcjonuje jako projekt Fundacji „Nadzieja dla Rodzin” w Toruniu. Krajowe Centrum KGR jest organizacją działającą na rzecz wspierania rodzin doświadczających trudnych sytuacji życiowych. Źródło; Internet: http://www.kgr.org.pl/kim_jestesmy.html.

Konferencja Grupy Rodzinnej (KGR)

5/5 - (2 votes)

Konferencja Grupy Rodzinnej (KGR) jest coraz bardziej popularną metodą, która skierowana jest głównie do pomocy rodzinie znajdującej się w sytuacji kryzysowej. Metoda to pochodzi z Nowej Zelandii. Rocznie przeprowadza się tam około 5 000 konferencji. „W prawodawstwie nowozelandzkim istnieje zapis stanowiący, że każda rodzina ma prawo do samodzielnego zmierzenia się z problemem stosując metodę Konferencji Grupy Rodzinnej jeszcze przed podjęciem działań sądu rodzinnego”[1]. Metoda ta jest stosowana zazwyczaj w przypadku przemocy lub zaniedbywania dzieci. Społeczność Maorysów, która zamieszkuje ten kraj, w sytuacji problemowej zwoływała całą rodzinę celem ustalenia sposobów rozwiązania problemu. Zazwyczaj narady takie były skuteczne. Pracownicy socjalni pracujący w Nowej Zelandii nie rekrutują się z plemienia Maorysów (są europejczykami, w Nowej Zelandii nazywani Pakeha – termin ten używany jest wśród Maorysów od roku 1820, wielokrotnie próbowano wytłumaczyć pochodzenie tego słowa jednak żadne tłumaczenie nie zostało przyjęte przez naukę[2]).

Badania na całym świecie (np. Belgia, USA, Australia) pokazują, iż metoda ta wyzwala siłę jaka tkwi w rodzinach, której rodzina zupełnie nie jest świadoma.

Dbając w swojej pracy zawodowej nade wszystko o rodzinę, wspierając ją w najrozmaitszych problemach, dokładam wszelkich starań, by rodzina, którą dziś tak łatwo można porzucić, zostawić, pozostała cała w swej strukturze. Dlatego też pragnę przedstawić pomysł, ideę, jaką jest Konferencja Grupy Rodzinnej. Idea ta nie uratuje polskich rodzin, ale jeśli daje szansę na poprawę więzi w rodzinie, branie odpowiedzialności członków rodziny za jej byt choć w kilku przypadkach, to warto podjąć trud przygotowania i wdrażania tej metody.

„Główną ideą tej formy pracy jest założenie, że w każdej rodzinie można znaleźć „zdrowy element”, że rodzina potrafi się zmobilizować w przypadku zagrożenia, oraz że członkom dalszej rodziny niejednokrotnie zależy na losie dzieci swoich krewnych, lecz nie mają na ten temat dostatecznych informacji i nie wiedzą, że mogą coś w tym zmienić”[3].

Konferencja[4] jest naradą, spotkaniem, zebraniem, posiedzeniem grona osób, zazwyczaj przedstawicieli instytucji, organizacji społecznych, politycznych, naukowych itp. Celem konferencji jest omówienie ważnych, określonych zagadnień, podjęcie uchwał, konkretnych kroków, które mają doprowadzić do udzielenia wsparcia w rozwiązaniu problemu bądź jego całkowitego rozwiązania.

W Konferencji Grupy Rodzinnej uczestniczy rodzina oraz specjaliści (osoba zgłaszająca, koordynator oraz fachowcy od konkretnego problemu, który występuje w rodzinie)[5].

Konferencja Grupy Rodzinnej (KGR) jest zebraniem, naradą i spotkaniem jak największej liczby członków rodziny celem rozwiązania ściśle określonego problemu rodziny. Przy czym do rodziny zalicza się także osoby, które są związane emocjonalnie, bliskie rodzinie, zazwyczaj sama rodzina traktuje ich jak swoich członków[6]. Bardzo często rodziny czują się odpowiedzialne za swoich członków i to one najczęściej im pomagają. Konferencja Grupy Rodzinnej wykorzystuje tę naturalną skłonność rodziny. Konferencja Grupy Rodzinnej jest szansą w sytuacji kryzysu w rodzinie daną rodzinie do podjęcia samodzielnej konfrontacji z problemem, zazwyczaj przed podjęciem działań ze strony pomocy społecznej czy wymiaru sprawiedliwości. KGR charakteryzuje się niezłomną wiarą w siły, możliwości i potencjał dobra członków rodziny[7]. Wyuczona bezradność, bierność, wycofanie, brak odpowiedzialności jest zmorą wielu polskich rodzin. Zdarza się, że rodzina pierwszy raz konfrontuje się z faktem i doświadcza tego, uświadamia sobie, że sama jest odpowiedzialna za swój los. Powtórzę to jeszcze raz: fundamentem, „kamieniem węgielnym” Konferencji Grupy Rodzinnej jest stawianie na odpowiedzialność i samodzielność rodziny.

„Coraz częściej zauważamy, że nie wystarcza już kontrola i sankcje dla funkcjonowania i zachowania pożądanego kształtu rodziny. Niezbędna staje się świadoma działalność, pobudzająca zmiany w rodzinie w określonym kierunku (np. przystosowanie rodziny do określonego systemu wartości)”[8].

Dla powodzenia całego przedsięwzięcia najważniejszymi osobami są: pracownik pomocy społecznej i koordynator.

Wyniki pracy metodą Konferencja Grupy Rodzinnej w krajach, gdzie została wprowadzona, są dość obiecujące. Warto organizować KGR, ponieważ jedyne co możemy stracić to czas, ale zawsze możemy wrócić do tradycyjnych metod pracy z rodziną. Natomiast zyskać możemy wiele – dokładną diagnozę rodziny, rozwiązanie problemu za pomocą zasobów tkwiących w rodzinie oraz trwałą poprawę sytuacji[9]. Najlepiej byłoby stosować metodę Konferencji Grupy Rodzinnej profilaktycznie, a nie interwencyjnie, gdyż w ten sposób stwarzamy zdecydowanie lepsze warunki do jej przygotowania i przebiegu.

——–

[1] J. Przeperski, Praca z rodziną z zastosowaniem metody Konferencji Grupy rodzinnej, w: es.O.es, nr 2/2006, Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie, s. 3.

[2] J. Metge, Maorysi z Nowej Zelandii, przekład: M. Przymanowska, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1971 r., s. 53.

[3] M. Zykubek, Konferencja Grupy Rodzinnej jako jedna z form pomocy rodzinie w kryzysie, Materiały szkoleniowe przygotowane na zlecenie Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Krakowie. Szkolenie nt. Konferencja Grupy Rodzinnej odbywało się w Krakowie w dniach 27-28.09.20007 r

[4] Red. E. Sobol, Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, s. 582 oraz red. E. Sobol, Mały słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 347.

[5] K. Mimiec, Pomoc rodzinie dotkniętej przemocą z wykorzystaniem metody Konferencja Grupy Rodzinnej, w: es.O.es, nr 2/2007, Regionalny ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie, s.18.

[6] J. Przeperski, Praca z rodziną z zastosowaniem metody Konferencji Grupy rodzinnej, w: es.O.es, nr 2/2006, Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie, s.1.

[7] J. Przeperski, Konferencja Grupy Rodzinnej. Skrypt dla osób uczestniczących w szkoleniu na koordynatorów KGR, Materiał przygotowany na zlecenie Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Krakowie, Toruń 2006, s. 4.

[8] W. Tarnowiecki, Polityka społeczna, Gdańsk 2001, s.14.

[9] M. Zykubek, Konferencja Grupy Rodzinnej jako jedna z form pomocy rodzinie w kryzysie, Materiały szkoleniowe przygotowane na zlecenie Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Krakowie. Szkolenie nt. Konferencja Grupy Rodzinnej odbywało się w Krakowie w dniach 27-28.09.20007 r.

Podmioty kontrolne polityki społecznej

5/5 - (2 votes)

Najwyższa Izba Kontroli (NIK)

Według Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Najwyższa Izba Kontroli podlega Sejmowi, a Prezes NIK powoływany jest, za zgodą Senatu, przez Sejm na sześcioletnią kadencję. Jest naczelnym organem kontroli państwowej i działa na zasadzie kolegialności. NIK ”kontroluje działalność organów administracji rządowej, Narodowego Banku Polskiego, państwowych osób prawnych i innych państwowych jednostek organizacyjnych. Może również kontrolować działalność organów samorządu terytorialnego, samorządowych osób prawnych i innych samorządowych jednostek organizacyjnych oraz działalność innych jednostek organizacyjnych i podmiotów gospodarczych (przedsiębiorców) w zakresie, w jakim wykorzystują one majątek lub środki państwowe lub komunalne oraz wywiązują się z zobowiązań finansowych na rzecz państwa (Art. 1 i 2)”[1].

Rzecznik Praw Obywatelskich

Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO) jest konstytucyjnym, niezależnym i niezawisłym organem ochrony prawnej. Jest powoływany przez Sejm za zgodą Senatu na okres pięciu lat. Zadaniem Rzecznika jest stanie na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji i innych aktach prawnych[2].

Rzecznik Praw Dziecka

Państwowa Inspekcja Pracy

Państwowa Inspekcja Pracy podlega Sejmowi a bezpośredni nadzór sprawuje Rada Ochrony Pracy. Jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, zwłaszcza przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, wynagrodzenia za pracę, czasu pracy, urlopów, legalności zatrudnienia, do podejmowania działań, które zapobiegają i eliminują zagrożenia w środowisku pracy, opiniowanie projektów aktów prawnych z zakresu prawa pracy[1].

Państwowa Inspekcja Sanitarna

Państwowa Inspekcja Sanitarna realizuje zadania z zakresu zdrowia publicznego poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieny środowiska (w rozumieniu środowiska naturalnego, miejsca pracy, wypoczynku etc.) i żywnością celem ochrony przed szkodliwym wpływem środowiska oraz zapobiegania chorób[2].

Podmioty sądownicze

Sądy stoją na straży przepisów prawnych, rozstrzygają sprawy indywidualne i podlegają Sądowi Najwyższemu lub Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, natomiast Trybunał Konstytucyjny i Trybunał Stanu pozostają oddzielnie tworząc jakby odrębny instrument władzy sądowniczej[3].

Trybunał Konstytucyjny

Trybunał Konstytucyjny należy traktować jako podmiot sądowniczy. TK składa się z piętnastu sędziów, którzy są wybierani przez Sejm. Kadencja trwa dziewięć lat[4]. Charakteryzuje się niezależnością od władzy ustawodawczej i wykonawczej. Priorytetowym zadaniem Trybunału jest hierarchiczna kontrola zgodności norm prawnych, która polega na rozstrzyganiu czy powstałe lub obowiązujące akty prawne są zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Wszystkie akty prawne powinny być zgodne z Konstytucją, która jest fundamentalnym punktem odniesienia. Jeśli Trybunał stwierdza niezgodność aktów prawnych z obowiązującym prawem, wyklucza je z systemu obowiązującego prawa.

Sądy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych[5]

Sprawy dotyczące stosunku pracy rozstrzygają sądy pracy tworzone w sądach rejonowych (sądy pierwszej instancji) jako wydziały pod nazwami: wydział pracy bądź wydział pracy i ubezpieczeń społecznych. Natomiast sądy pracy drugiej instancji funkcjonują jako wydziały w sądach okręgowych pod nazwami: wydział pracy, wydział ubezpieczeń społecznych lub wydział pracy i ubezpieczeń społecznych.

Sądy Rodzinno-Opiekuńcze

Sądy rodzinno-opiekuńcze prowadzą sprawy procesowe i nieprocesowe. Do pierwszej grupy spraw zaliczamy sprawy:

  • o rozwód,
  • o ustalenie ojcostwa,
  • o alimenty.

Do spraw nieprocesowych należy zaliczyć wszelkie sprawy dotyczące przysposobienia, wydania zarządzeń opiekuńczych, ustanowienia kuratora, wykonywania, ograniczenia, pozbawienia czy przywrócenia władzy rodzicielskiej, zakazania osobistej styczności z dzieckiem oraz odebrania dziecka[6].

—

[1] Ustawa z dnia 23.12.1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (stan aktualny na dzień 08.04.2008 r.)

[2] Por. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 r. – Art. 208-212 (aktualny stan na dzień 08.04.2008 r.).

[1] Ustawa z dnia 13.04.2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, Rozdział 1-2 (aktualny stan na dzień 08.04.2008 r.).

[2] Ustawa z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – Art. 1 (stan aktualny na dzień 23.04.2008 r.).

[3] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 r. – Art. 173, (aktualny stan na dzień 08.04.2008 r.).

[4] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 r. (Art. 194) oraz Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 01.08.1997 r. z późn. zm. – Rozdział I, (aktualny stan na dzień 08.04.2008 r.).

[6] Ustawa Kodeks rodzinny i opiekuńczy z dnia 25.02.1964 r. (stan aktualny na dzień 09.04.2008 r.).

Podmioty ustawodawcze polityki społecznej

5/5 - (2 votes)

Sejm i Senat są naczelnymi organami władzy ustawodawczej, które decydują o kształcie ustawodawstwa socjalnego. Inicjatywa ustawodawcza przysługuje posłom, Senatowi, Prezydentowi i Radzie Ministrów. Marszałek Sejmu przekazuje Senatowi ustawę uchwaloną przez Sejm. Senat z kolei ma trzydzieści dni na przyjęcie, odrzucenie lub poprawienie. Poprawki bądź uchwałę odrzucającą ustawę Senatu Sejm musi przegłosować. Natomiast ustawę przyjętą przez sejm i Senat prezydent powinien podpisać w ciągu 30 dni. Jednak Prezydent ma konstytucyjne prawo odmowy podpisania ustawy i powtórnego skierowania jej wraz z umotywowanym wnioskiem do Sejmu w celu ponownego rozpatrzenia. Po powtórnym uchwaleniu ustawy (większością 2/3 głosów) Prezydent ma dwie możliwości:

  • po pierwsze może w ciągu siedmiu dni podpisać i zarządzić ogłoszenie ustawy,
  • po drugie może wystąpić do trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie zgodności ustawy z Konstytucją RP. W sytuacji, gdy Trybunał uzna ustawę za zgodna z Konstytucją Prezydent nie może odmówić podpisania ustawy.

Droga legislacyjna ustaw jest wydłużana przez prace w Komisjach Sejmowych. Zanim ustawa będzie gotowa do głosowania na posiedzeniu, musi być wcześniej kilkakrotnie przeprowadzana przez właściwą Komisję Sejmową i przejść dwa lub trzy czytania[1].

Podmioty ustawodawcze polityki społecznej to instytucje, organizacje i jednostki odpowiedzialne za tworzenie, wdrażanie oraz monitorowanie przepisów i działań mających na celu poprawę jakości życia obywateli, a zwłaszcza tych, którzy znajdują się w trudnej sytuacji społecznej. Polityka społeczna jest obszarem, w którym angażują się zarówno podmioty publiczne, jak i prywatne, mające na celu rozwiązanie problemów społecznych, takich jak ubóstwo, bezrobocie, nierówności społeczne, a także zapewnienie wsparcia grupom szczególnie narażonym na wykluczenie społeczne. Do głównych podmiotów ustawodawczych polityki społecznej można zaliczyć:

Pierwszym i kluczowym podmiotem w systemie polityki społecznej jest państwo, które pełni rolę głównego inicjatora działań legislacyjnych w tym obszarze. Państwo jest odpowiedzialne za tworzenie ustaw, rozporządzeń i innych aktów prawnych regulujących kwestie polityki społecznej. W Polsce głównym organem odpowiedzialnym za uchwalanie ustaw jest Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, który w ramach swoich kompetencji podejmuje decyzje dotyczące szerokiego zakresu polityki społecznej, od systemu ubezpieczeń społecznych, przez prawo pracy, aż po przepisy dotyczące ochrony zdrowia, edukacji, pomocy społecznej czy polityki mieszkaniowej. Ustawy uchwalone przez Sejm są następnie weryfikowane i mogą być podpisywane przez Prezydenta, który pełni rolę głowy państwa.

Również istotną rolę w tworzeniu prawa w zakresie polityki społecznej pełni Rada Ministrów, która, w porozumieniu z parlamentem, przygotowuje projekty ustaw i strategii politycznych. W skład Rady Ministrów wchodzą ministrowie, którzy odpowiadają za różne dziedziny polityki społecznej, na przykład Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej (w przeszłości), a także Ministerstwo Zdrowia czy Ministerstwo Edukacji i Nauki. Ministrowie ci są odpowiedzialni za inicjowanie działań legislacyjnych, przygotowywanie projektów aktów prawnych oraz wdrażanie polityki społecznej na poziomie wykonawczym.

Oprócz organów państwowych, w tworzenie polityki społecznej angażują się także inne podmioty, takie jak samorządy terytorialne (gminy, powiaty, województwa), które mają swoje kompetencje w zakresie polityki społecznej na poziomie lokalnym. Samorządy odpowiadają za wdrażanie wielu programów społecznych, zwłaszcza tych, które dotyczą opieki społecznej, pomocy rodzinom, dzieciom, osobom starszym, a także realizują programy aktywizacji zawodowej i przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu. Samorządy mogą także prowadzić lokalne instytucje pomocowe, takie jak domy pomocy społecznej czy ośrodki wsparcia dla osób niepełnosprawnych.

Innym ważnym podmiotem ustawodawczym w polityce społecznej są organizacje pozarządowe (NGO), które odgrywają rolę doradczą, monitoringową oraz lobbyingową w procesie tworzenia prawa. Organizacje te, działające na rzecz różnych grup społecznych, w tym osób starszych, dzieci, osób niepełnosprawnych, bezrobotnych, osób borykających się z uzależnieniami, a także mniejszości etnicznych, mają duży wpływ na kształtowanie polityki społecznej, zgłaszając potrzeby społeczne oraz proponując konkretne rozwiązania. Organizacje pozarządowe często współpracują z administracją rządową oraz samorządową w zakresie realizacji programów społecznych.

Na poziomie europejskim istotną rolę odgrywa Unia Europejska, która poprzez swoje instytucje, w tym Parlament Europejski oraz Radę Unii Europejskiej, wpływa na kształtowanie polityki społecznej w państwach członkowskich. Chociaż polityka społeczna pozostaje w gestii państw członkowskich, Unia Europejska wyznacza ogólne kierunki i standardy w zakresie ochrony socjalnej, zatrudnienia, równości szans, edukacji czy ochrony zdrowia, które państwa członkowskie powinny implementować do swojego systemu legislacyjnego. Ponadto, instytucje unijne, takie jak Komisja Europejska, często inicjują nowe projekty, programy i fundusze, które mają na celu poprawę warunków życia obywateli w krajach Unii, szczególnie tych znajdujących się w niekorzystnej sytuacji społecznej.

Warto także wspomnieć o instytucjach międzynarodowych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) oraz jej agendy, np. Międzynarodowa Organizacja Pracy (ILO), które poprzez swoje normy, raporty i rekomendacje wpływają na globalne standardy polityki społecznej, w tym na kwestie związane z zatrudnieniem, walką z ubóstwem czy ochroną praw człowieka. Takie organizacje często włączają się w działania ustawodawcze i monitorujące na poziomie krajowym, promując działania, które poprawiają sytuację grup społecznie wykluczonych.

Podmioty ustawodawcze polityki społecznej są liczne i zróżnicowane, obejmując zarówno władze państwowe, samorządowe, jak i organizacje pozarządowe, instytucje międzynarodowe oraz Unię Europejską. Wszystkie te podmioty współdziałają w tworzeniu i realizacji polityki społecznej, mającej na celu poprawę jakości życia obywateli i minimalizowanie społecznych nierówności.

[1] Julian Auleytner, Polityka społeczna. Teoria a praktyka, Wyższa Szkoła Pedagogiczna Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Warszawa 1997, s. 260-261.

Etapy Konferencji Grupy Rodzinnej

5/5 - (2 votes)

Na przebieg Konferencji Grupy Rodzinnej składa się pięć etapów[1]:

a)      Dzielenie się informacjami. Osoba zgłaszająca przedstawia dokładnie sytuację rodziny, w której się ona znalazła, odpowiada na wszelkie pytanie, rozwiewa wątpliwości uczestników konferencji. Przedstawia także możliwości wsparcia i pomocy jakie oferuje rodzinie system pomocy społecznej oraz specjaliści danej dziedziny, której dotyczy problem (np. specjalista ds. uzależnień, przemocy domowej etc.). w tym etapie konferencji uczestniczą: rodzina, koordynator, osoba zgłaszająca (najczęściej pracownik socjalny), specjaliści.

b)      Prywatny czas dla rodziny. Na tym etapie rodzina pozostaje sama, ustala szczegółowy plan działania, szuka optymalnych rozwiązań.

c)      Zaakceptowanie (bądź nie) planu stworzonego przez rodzinę. Na tym etapie pracownik socjalny włącza się do pracy i pomaga ustalić sposoby wprowadzenia planu w życie. Trzeba tutaj pamiętać, że plan ma być bezpieczny dla dzieci i rodziny, w przeciwnym przypadku nie można go przyjąć.

d)     Realizacja planu. Każdy uczestnik konferencji otrzymuje od koordynatora plan działania jaki ustaliła i podpisała rodzina. Plan jest „formą zobowiązania wobec jego postanowień”[2].

e)      Kontrola realizacji planu. Po odbyciu konferencji rodzina wraca niejako do osoby, która pracowała z nią przed konferencją. Rodzina wyznacza spośród swoich członków osobę, która będzie regularnie informowała pracownika socjalnego o postępach w realizacji planu, a w razie potrzeby zwróci się do niego o pomoc. Koordynator kończy swoja rolę.

Zasadniczo metoda Konferencja Grupy Rodzinnej może być zastosowana w każdym przypadku. Najczęściej stosuje się ją, gdy:

  • w rodzinie występują poważne problemy zdrowotne (np. rodzice, dzieci, osoby starsze, wymagające opieki),
  • rodzice mają ograniczoną władzę rodzicielską lub są uzależnieni (np. od środków psychoaktywnych, alkoholu etc.),
  • dzieci doświadczają przemocy (psychicznej, fizycznej, seksualnej), sprawiają trudności opiekuńczo-wychowawcze (np. trudności z nauką, z realizacja obowiązku szkolnego, z zachowaniem),
  • dzieci są młodocianymi rodzicami lub przebywają w placówkach (np. opiekuńczo-wychowawczych),

Konieczna w tej metodzie jest ostrożność i wyczucie w nazwaniu głównego problemu rodziny.

Metoda Konferencja Grupy Rodzinnej przekonuje do siebie coraz szersze grono osób. Dość poważnie dobrze zakorzeniła się już w systemie pomocy społecznej naszego województwa.

——–

[1] K. Mimiec, Pomoc rodzinie dotkniętej przemocą z wykorzystaniem metody Konferencja Grupy Rodzinnej, w: es.O.es nr 2/2007, Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie, s.19. Jarosław Przeperski wyróżnia trzy podstawowe etapy KGR. Są to: przygotowanie KGR, spotkanie rodziny na konferencji oraz realizacja planu i monitorowanie wypełniania ustaleń konferencyjnych.

[2] K. Mimiec, dz. cyt., s.19.