Wskaźnik płynności finansowej III stopnia

5/5 - (1 vote)

Wskaźnik płynności finansowej III stopnia umożliwia ocenę, czy występujące w przedsiębiorstwie zobowiązania mogą być spłacone dzięki upłynnieniu środków obrotowych. Wskaźnik ten obrazuje także skalę ryzyka finansowego, które wystąpiłoby w razie trudności kredytowania zobowiązań w dotychczasowej skali. Toteż trzeci stopień płynności traktuje się w przedsiębiorstwie jako wskaźnik bezpieczeństwa w zakresie płynności środków.[1] Wskaźnik III stopnia płynności powinien oscylować w granicach 2,0 czyli 200 % . Wzorcowa wielkość tego wskaźnika zakłada, że z uwagi na rozbieżności w czasie pomiędzy terminami spłaty zobowiązań a wpływami uzyskanymi z działalności, środki obrotowe powinny z odpowiednim nadmiarem pokrywać bieżące zobowiązania. W praktyce wymagane jest, aby majątek obrotowy ogółem był dwukrotnie wyższy od zobowiązań bieżących.[2]

Jeżeli wskaźnik wynosi mniej niż 1,5 to informuje przedsiębiorstwo o konieczności przeprowadzenia analizy majątku obrotowego i oceny przyczyn obniżenia jego wysokości. Wskaźnik niższy od 1,0 wskazuje, że środki obrotowe w całości sfinansowane są krótkoterminowymi zobowiązaniami, a także część tych zobowiązań finansuje majątek trwały, którego to nie można tak szybko zamienić na gotówkę. Niski poziom wskaźnika może oznaczać, że przedsiębiorstwo nie posiada wystarczających środków do spłaty bieżących zobowiązań.

Wskaźnik płynności III, przyjmujący wielkość powyżej 2,0, wskazuje na nadmierną płynność, co może niekorzystnie wpływać na rentowność przedsiębiorstwa. Gdy wskaźnik bieżącej płynności jest zbyt wysoki (powyżej 3,0), świadczy to o nieefektywnym działaniu, które może wynikać z posiadania zbyt dużej wielkości środków pieniężnych nigdzie nie zainwestowanych. Optymalny poziom wskaźnika bieżącej płynności finansowej zależy od specyficznych warunków działania firmy, a m. in. od cyklu inkasa należności i regulowania zobowiązań (w szczególności od udzielania kredytu odbiorcom oraz dysponowania kredytami bankowymi i handlowymi).[3]


[1] W. Bień, op. cit., s. 51.

[2] T. Waśniewski, W. Skoczylas, op. cit., s. 207.

[3] W. Bień, op. cit., s. 50.

Syntetyczne zestawienie wskaźników płynności finansowej

5/5 - (1 vote)

Wskaźnik płynności finansowej drugiego stopnia, nazywany także wskaźnikiem szybkiej płynności, jest jednym z kluczowych wskaźników finansowych stosowanych do oceny zdolności firmy do pokrycia swoich krótkoterminowych zobowiązań za pomocą najbardziej płynnych aktywów.

Wskaźnik ten jest obliczany jako stosunek sumy pieniędzy gotówkowych, równoważników pieniężnych i należności krótkoterminowych do zobowiązań krótkoterminowych. W przeciwieństwie do wskaźnika płynności finansowej pierwszego stopnia, wskaźnik ten nie uwzględnia zapasów w obliczeniach, ponieważ zapasy mogą być trudne do szybkiego sprzedaży w celu pokrycia zobowiązań.

Formuła do obliczenia wskaźnika płynności finansowej drugiego stopnia jest następująca:

Wskaźnik płynności finansowej II stopnia = (Pieniądze + Równoważniki pieniężne + Należności krótkoterminowe) / Zobowiązania krótkoterminowe

Ten wskaźnik jest użyteczny dla wierzycieli i inwestorów, aby ocenić ryzyko związane z krótkoterminową stabilnością finansową firmy. Wysoki wskaźnik płynności finansowej drugiego stopnia wskazuje, że firma ma wystarczająco dużo najbardziej płynnych aktywów, aby pokryć swoje krótkoterminowe zobowiązania, co sugeruje niższe ryzyko finansowe.

Jednak, jak w przypadku wszystkich wskaźników finansowych, wskaźnik płynności finansowej drugiego stopnia powinien być interpretowany w kontekście. Różne branże mają różne standardy co do tego, co jest uważane za „dobre” wskaźniki płynności, a różne firmy mogą mieć różne strategie zarządzania płynnością. Dlatego zawsze jest ważne, aby porównywać wskaźniki firmy z jej konkurentami i ze standardami branżowymi, a także badać trendy w czasie.

Tabela 4. Syntetyczne zestawienie wskaźników płynności finansowej.

Podstawowe wskaźniki płynności   finansowej

L.p.

NAZWA

POSTAĆ

1.

wskaźnik płynności finansowej

środki   pieniężne

zobowiązania   bieżące

2.

wskaźnik płynności finansowej

płynne   środki obrotowe

zobowiązania   bieżące

3.

wskaźnik płynności finansowej

środki   obrotowe bieżące ogółem zobowiązania ogólne

Wskaźniki pomocnicze stosowane   w analizie kapitału obrotowego

1.

kapitał obrotowy w dniach obrotu

kapitał   obrotowy x 360 dni

sprzedaż   netto

2.

wskaźnik cyklu zapasów w dniach

przeciętny   stan zapasów

sprzedaż   netto: 360 dni

3.

wskaźnik cyklu należności

przeciętny   stan należności

sprzedaż   netto: 360 dni

4.

okres płacenia zobowiązań w dniach

średni   stan zobowiązań x 360 dni sprzedaż   netto

5.

cykl środków pieniężnych

obrót   zapasami w dniach + okres ściągania należności – okres płacenia zobowiązań

[źródło: opracowanie własne na podstawie M. Sierpińska, T. Jachna, Ocena przedsiębiorstwa według standardów światowych, Warszawa 1993]

Wskaźnik obrotu należnościami

5/5 - (1 vote)

Wskaźnik obrotu należnościami określa przeciętną liczbę dni, w ciągu których następuje spływ należności od odbiorców. Wskaźnik ten informuje kierownictwo firmy, w jakim stopniu kredytuje ona swoich odbiorców i jak długo środki pieniężne są zamrożone w należnościach.[1]

Wskaźnik obrotu należnościami w dniach zależy od rodzaju działalności przedsiębiorstwa. Na jego poziom ma wpływ zarówno struktura czasowa, jak i podmiotowa należności, którą trzeba zbadać, by bliżej wyjaśnić kształtowanie się tego wskaźnika. Może się bowiem okazać, że większość przeterminowanych należności jest skoncentrowana u jednego (kilku) odbiorców lub na jednym segmencie rynku. Zbyt długi cykl należności w dniach świadczy o nieskutecznej polityce ściągania należności.

Zbyt wysoki wskaźnik jest dla firmy niekorzystny, gdyż stanowi obciążenie własnego kapitału. Wysoki poziom wskaźnika zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia należności nieściągalnych.[2]

Natomiast bardzo krótki okres ściągania należności bywa rezultatem wyjątkowo surowej polityki finansowej przedsiębiorstwa, która może prowadzić do hamowania sprzedaży. Generalnie jednak można stwierdzić, że w danym okresie mniejsza wartość wskaźnika świadczy o korzystniejszej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Należy równocześnie dodać, że kształtowanie się wskaźników cyklu należności oraz ich zmiany w czasie są szczególnie ważne dla tych firm, u których kredyt dla odbiorcy jest istotnym narzędziem konkurencji. Wydłużanie terminów inkasowania należności zwiększa zapotrzebowanie na kapitał obrotowy w przedsiębiorstwie.[3]

Okres płacenia zobowiązań w dniach wskazuje, jaki jest średni czas regulowania zobowiązań w przedsiębiorstwie. Im czas ten, jest dłuższy, tym mniejsze są potrzeby w zakresie kapitału obrotowego. Porównując go z warunkami sprzedaży oferowanymi odbiorcom możliwe jest określenie, czy firma zdolna będzie do zapłacenia swoich zobowiązań, kiedy nadejdzie termin ich płatności.


[1] M. Sierpińska, T. Jachna, op. cit., s. 84.

[2] Finanse firmy, praca zbiorowa pod redakcją J. Kowalczyka, Warszawa 1998, s. 28.

[3] M. Sierpińska, T. Jachna, op. cit., s. 84.

Dowody składowe

5/5 - (1 vote)

Przez dowód składowy rozumiemy zbywalny przez indos, wydany przez dom składowy, ściśle sformalizowany dokument, odłączony od księgi składowej, składający się z dwóch połączonych ze sobą, lecz dających się rozdzielić części, z których jedna: rewers – stwierdza posiadanie rzeczy złożonych na skład (składowy dowód posiadania), druga zaś: warrant – ustanowienie zastawu na rzeczach złożonych na skład (składowy dowód zastawniczy).

Dowód składowy zaliczany jest do papierów wartościowych. Jest także papierem na zlecenie – jest przenoszony w drodze indosu.

Kategoria papierów wartościowych, a więc dokumentów inkorporujących w sobie prawo do rzeczy (praw do niej), nazywanych towarowymi, jest wynikiem wyodrębnienia ich szczególnej cechy, jaką jest określenie w nich prawa do rozporządzania towarami. Ponadto cechami towarowego papieru wartościowego są:

  1. jego zasadnicza zdolność do przenoszenia za pomocą indosu;
  2. piecza wystawcy tych papierów nad towarem, które „reprezentują” one w obrocie;
  3. fakt wyrażenia jego wartości nie w jednostkach pieniężnych, lecz na podstawie innych wyznaczników pośrednio wskazujących na określoną sumę pieniędzy (np. wartości trzech ton żyta, która się zmienia);
  4. samodzielność (jednostronność) wynikających z nich zobowiązań

Funkcje dowodu składowego:

Dowód składowy – jako towarowy papier wartościowy – ukształtowany został do spełniania konkretnych celów gospodarczych. Dowód składowy spełnia w obrocie prawnym między innymi funkcje:

  1. Kredytową – jest instrumentem prawnym służącym do łatwego pozyskiwania środków finansowych. Funkcja ta przejawia się przede wszystkim w możliwości uzyskania kredytu towarowego, polegającego na odłożeniu w czasie terminu płatności w zamian za wystawienie i puszczenie w obieg dowodu. Podstawą takiego kredytowania jest umowa składu zawarta z domem składowym i wystawienie dowodu składowego. Dowód składowy jest także wygodnym środkiem zyskania kredytu bankowego.
  2. Gwarancyjną – zabezpiecza zarówno prawa podmiotu uprawnionego, jak i zobowiązanego. Dowód składowy zabezpiecza zapłatę inkorporowanej w nim wierzytelności zarówno przez osoby zobowiązane na nim podpisane, jak i przede wszystkim przez fizycznie zidentyfikowany towar, będący przedmiotem umowy składu, który może być przez dom składowy sprzedany bez potrzeby uruchamiania długotrwałej i kosztownej procedury sądowej.
  3. Obiegową – jest narzędziem prostego przenoszenia praw do określonych towarów za pomocą specjalnie ukształtowanej cesji wekslowej – indosu na nie określoną bliżej liczbę podmiotów. Podstawą tego obrotu są: posiadanie przez dowód charakteru papieru wartościowego oraz instytucja indosu.
  4. Płatniczą – jest surogatem pieniądza, służącym do regulowania zobowiązań za pomocą wręczenia papieru wartościowego.
  5. Refinansową – polegającą na możności złożenia dowodu do banku w celu jego redyskonta – wykupienia, za sumę pomniejszoną o stosowną prowizję, przed terminem płatności. Uprawniony ma wówczas możliwość uzyskania gotówki przed terminem upływu okresu składu.
  6. Inwestycyjną – jest atrakcyjną formą lokowania kapitału. Jest przy tym papierem „bezpiecznym” dla inwestora, pozwalającym na zaspokojenie roszczeń albo z towaru złożonego w przedsiębiorstwie składowym albo bezpośrednio od zobowiązanego.
  7. Legitymacyjną – wskazuje na podmiot uprawniony i zobowiązany danego stosunku prawnego.

Forma dowodu składowego

Dowód składowy jest dokumentem sformalizowanym co do swojej treści i formy zewnętrznej. Składa się on z dwóch części:

  • rewersu oraz
  • warrantu.

Obie części dowodu składowego powinny się wzajemnie na siebie powoływać i zawierać identyczne dane, takie jak:

  1. Firmę (nazwę) domu składowego, numer identyfikacyjny REGON lub PESEL, datę złożenia rzeczy na skład, datę wystawienia i podpisy osób uprawnionych do reprezentowania domu składowego.
  2. Numer dokumentu, zgodny z kolejnym numerem księgi składowej. Dowód składowy choćby wykazywał wszelkie cechy wymagane przez ustawę, a nie był kolejnym wycinkiem księgi składowej, nie może być uważany za papier wartościowy. Co najwyżej można go traktować jak zwykłe poświadczenie odbioru rzeczy na skład.
  3. Imię i nazwisko (firmę, nazwę, numer identyfikacyjny REGON) składającego oraz jego adres.
  4. Oznaczenie ilości, jakości i kraju pochodzenia, a w razie potrzeby także szczególnych cech rzeczy złożonych na skład. Warunek ten jest istotny zwłaszcza przy rzeczach zamiennych oraz przy towarach łatwo się psujących. Domowi składowemu powinno zależeć na jak najprecyzyjniejszym i najbardziej zbliżonym do stanu faktycznego określeniu istotnych cech towarów, gdyż na nim spoczywa m. in. obowiązek zachowania ich w co najmniej stanie nie pogorszonym.
  5. Wzmiankę o tym, czy rzeczy złożone na skład (towary) zostały ubezpieczone, na jaką kwotę, na jaki okres i u jakiego ubezpieczyciela.
  6. Oznaczenie terminu odbioru ze składu towarów w razie określenia go w umowie.
  7. Wzmiankę o tym, czy i w jakiej wysokości z rzeczami złożonymi na skład są związane cła, podatki oraz inne opłaty.
  8. Oznaczenie (wymienienie) banku domicylowego – banku, w którym wpłaca się kwoty przypadające na rzecz posiadacza dowodu składowego lub jego części.

Poglądy doktryny na temat ważności dowodu składowego, jako papieru wartościowego na zlecenie, w razie braku któregokolwiek z wymienionych wyżej elementów jego treści są rozbieżne.

Organizacja rachunkowości w firmie

5/5 - (2 votes)

Rachunkowość – system informacji ekonomicznej, którego głównym celem jest tworzenie i przekazywanie użytkownikom (odbiorcom) informacji o stanach i zdarzeniach gospodarczych.

Zasadnicze atrybuty wyróżniające rachunkowość spośród innych systemów organizacji:

  • Jednostkowy charakter oznacza prowadzenie jej dla wyodrębnionych jednostek gospodarczych
  • Zastosowanie wartościowego miernika dla wyrażenia stanów i zdarzeń gospodarczych
  • Wykorzystanie metody bilansowej jako nadrzędnej metody rachunkowości
  • Posługiwanie się specyficznym narzędziem ewidencyjnym o nazwie „konto”
  • Funkcjonowanie kont w sposób zdeterminowany stopniem ich ogólności (zasada podwójnego zapisu w przypadku kont syntetycznych oraz zasada zapisu powtarzanego w przypadku kont analitycznych)
  • Prowadzenie ewidencji w sposób ciągły, z podziałem na okresy sprawozdawcze i lata obrotowe
  • Weryfikacja zgodności zapisów rachunkowych z rzeczywistością za pomocą inwentaryzacji.

Wymienione atrybuty sprawiają, iż informacje pochodzące z rachunkowości charakteryzują się wiarygodnością i rzetelnością.

Mają one moc dowodową, dzięki czemu mogą stanowić podstawy do realnej oceny stanu majątkowego, sytuacji finansowej i wyniku finansowego jednostki gospodarczej.

Informacje dostarczane przez rachunkowość powstają w rezultacie procesu informacyjnego.

Sprawne opracowanie informacji dostarczonych przez rachunkowość wymaga właściwej organizacji procesu informacyjnego i całego systemu rachunkowości.

Organizacja – sposób w jaki coś jest urządzane, zorganizowane, sposób w jaki coś działa, funkcjonuje.

Organizować – nadawać czemuś reguły, zasady, wprowadzać pewien porządek.

Organizacja rachunkowości – zespół sposobów umożliwiających uporządkowane powiązanie różnych czynności i urządzeń niezbędnych do realizacji procesu informacyjnego w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rachunkowości w jednostce gospodarczej z uwzględnieniem jej specyficznych cech, możliwości technicznych, kadrowych oraz przy racjonalnym zaangażowaniu środków i nakładów pracy.

Zakres organizacji w rachunkowości:

  • Organizacja procesu informacyjnego w systemie rachunkowości
  • Organizacja działu rachunkowości

Na organizację procesu informacji składa się organizacja następujących elementów:

  • Dokumentacji księgowej (rodzaje dokumentów, wystawianie, obieg, kontrola, przechowywanie)
  • Ewidencji księgowej (plan kont, forma, technika księgowa)
  • Inwentaryzacji i kontroli wewnętrznej
  • Sprawozdawczości (rodzaje, zasady sporządzania, badanie, zatwierdzanie)

Do zakresu organizacji działu rachunkowości można zaliczyć:

  • Lokalizację działu rachunkowości w strukturze jednostki gospodarczej
  • Wewnętrzną strukturę działu rachunkowości
  • Podział pracy w dziale rachunkowości
  • Wyposażenie techniczne tego działu
  • Dobór i przygotowanie personelu.

Między poszczególnymi obszarami i elementami organizacji rachunkowości istnieją z jednej strony powiązania, a z drugiej strony określone uwarunkowania, np. wybór wyposażenia technicznego działu rachunkowości ma wpływ na organizację pracy w tym dziale i wymagania względem personelu, a także na rozwiązania dotyczące dokumentacji, ewidencji księgowej, inwentaryzacji, sprawozdawczości. Jednocześnie dotychczasowy model ewidencji w jednostce gospodarczej, jej struktura organizacyjna, kwalifikacje personelu mogą wpływać na wybór określonych rozwiązań technicznych.

Podstawowe zadania organizacji rachunkowości – powiązanie poszczególnych elementów, aby system rachunkowości sprawnie funkcjonował, tj. gwarantował właściwe spełnianie przez rachunkowość jej podstawowych funkcji, czyli funkcji informacyjnej oraz powiązanie z nią funkcji szczegółowych, tzn. funkcji ewidencji, funkcji kontrolnej, sprawozdawczej, statystycznej, dowodowej, optymalizacyjnej, motywacyjnej, planistycznej i analitycznej.

Organizacja rachunkowości powinna sprzyjać racjonalnemu wykorzystywaniu posiadanych sił i środków do uzyskania wiarygodnych i terminowych informacji w pożądanych przekrojach informacyjnych, zarówno w zakresie rachunkowości finansowej, jak i zarządczej.