Wykłady

wykłady z rachunkowości

Usługi zagraniczne

5/5 - (3 votes)

Miejsce świadczenia usług:

I. zasada generalna – miejscem opodatkowania usługi jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności lub miejsce zamieszkania;

II. wyjątki od zasady generalnej:

  1. wyznaczone „sztywno” w przepisach – dla których miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania:
  • usługi na nieruchomościach – miejscem świadczenia jest miejsce położenia nieruchomości,
  • usługi transportowe – miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie odbywa się transport z uwzględnieniem pokonanych odległości (za wyjątkiem usługi wewnątrzwspólnotowej usługi transportu towarów),
  • usługi w dziedzinie – kultury, sztuki, sportu, nauki, edukacji, rozrywki – miejscem świadczenia jest kraj faktycznego wykonania usługi,
  • usługi tzw. niematerialne (katalog zawarty w art. 27 ust.4) – m.in. sprzedaży praw i udzielania licencji, cesji praw autorskich, patentów i innych praw, reklamy, bankowe, finansowe, ubezpieczeniowe, wynajmu, dzierżawy, usługi rachunkowo-księgowe, prawnicze itp.
  1. określono „podwójne” kryteria ustalania miejsca świadczenia – wybór jest niejako zależny od woli stron i może być przez strony kształtowany w celu uproszczenia zasad rozliczania VAT; są to m.in. usługi:
  • wewnątrzwspólnotowe usługi transportu towarów – zasadniczo miejscem świadczenia jest kraj rozpoczęcia transportu, jednakże gdy nabywca usługi podał dla tej czynności świadczącemu usługę numer, pod którym jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium państwa, gdzie rozpoczął się transport – miejscem świadczenia usługi jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało nabywcy ten numer,
  • usługi wyceny majątku rzeczowego ruchomego i usługi na ruchomym majątku rzeczowym – opodatkowane zasadniczo w kraju ich wykonania; jednakże w przypadku, gdy nabywca usługi podał dla tej czynności świadczącemu usługę numer, pod którym jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium państwa członkowskiego, faktycznego wykonania usługi, miejscem świadczenia usługi jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało nabywcy ten numer, pod warunkiem, że towary po wykonaniu usługi zostaną wywiezione z terytorium państwa członkowskiego, na którym usługi zostały faktycznie wykonane.

przysługuje prawo do odliczenia VAT

przy nabywaniu towarów i usług związanych

z wykonaniem usługi

Ujęcie w księgach świadczącego (dostawcy) – usługi opodatkowane u świadczącego

Ujęcie w księgach świadczącego (dostawcy) – usługi opodatkowane u nabywcy

Import usług – rozumie się przez to świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca (podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT UE).

Ujęcie w księgach importu usług – przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego:

Import towarów

5/5 - (2 votes)

Import towarów – przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju.

Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7).

Podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 29 ust. 13).

Prawo od obniżenia kwoty podatku należnego powstaje wg zasad określonych do faktur krajowych potwierdzających dostawę towarów i usług.

Dokumenty:

  • przyjęcie nabytego składnika (np. PZ, OT).
  • faktura obca (wystawiona przez dostawcę w walucie obcej),
  • dokument celny (SAD).

Ujęcie w księgach importu towarów – przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego:

Zaliczki (VAT)

5/5 - (2 votes)

VAT, czyli podatek od towarów i usług, jest jednym z głównych źródeł dochodu budżetowego w Polsce. W przypadku niektórych podmiotów, przepisy ustawy o VAT zobowiązują do płacenia zaliczek na ten podatek.

Zaliczki na VAT, w praktyce, to płatność części kwoty podatku VAT, której dokonuje się przed terminem płatności podatku za dany okres rozliczeniowy. Mają na celu zwiększenie płynności budżetowej państwa poprzez regularne wpływy do budżetu.

Obowiązek zapłaty zaliczki na VAT dotyczy podatników rozliczających się kwartalnie, którzy przekroczyli w poprzednim roku podatkowym pewien próg obrotów. Według stanu na dzień mojej wiedzy (wrzesień 2021), ten próg wynosił 5 mln zł. Warto jednak zawsze sprawdzić aktualne przepisy, gdyż mogły ulec zmianie.

Podatnicy, którzy mają obowiązek płacenia zaliczek na VAT, muszą to zrobić do 25. dnia każdego miesiąca za dwa pierwsze miesiące kwartału, a więc do 25 lutego, 25 marca, 25 maja, 25 czerwca, 25 sierpnia, 25 września, 25 listopada i 25 grudnia.

Wysokość zaliczki na VAT wynosi nie mniej niż 1/3 kwoty podatku należnego za poprzedni kwartał, chyba że podatnik zdecyduje się na skorzystanie z uproszczonej metody obliczania zaliczki. W tym przypadku, wysokość zaliczki jest równe 1/3 kwoty podatku należnego za ten sam okres rozliczeniowy w poprzednim roku.

Zaliczki na VAT płaci się w taki sam sposób, jak podatek VAT – na odpowiednie konto urzędu skarbowego, z zastosowaniem właściwych symboli formularzy.

Przepisy dotyczące zaliczek na VAT są skomplikowane i wymagają dokładnej analizy. W przypadku wątpliwości zawsze warto skonsultować się z doświadczonym doradcą podatkowym lub księgowym.

Zaliczki VAT:

  1. Podlegają opodatkowaniu u otrzymującego zaliczkę; obowiązek podatkowy powstaje pod datą otrzymania zaliczki; fakturę VAT należy wystawić nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania zaliczki (art. 19 ust 11);
  2. U przekazującego zaliczkę prawo do obniżenia kwoty podatku – na zasadach ogólnych – jeżeli wiązały się z powstaniem obowiązku podatkowego, mimo iż nie jest spełniony obowiązek nabycia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel lub wykonania usługi (art. 86 ust 2).

Ujęcie w księgach otrzymującego:

Analiza łańcucha wartości

5/5 - (2 votes)

Analiza łańcucha wartości jest doskonalą metodą do badania poszczególnych ogniw łańcucha przez rozbicie wybranego ogniwa lub rodzaju działania na mniejsze elementy – budowa drzewka(dendrytów), aż do wydzielenia elementarnych czynności w tym ogniwie(działaniu) głównie celem kontroli kosztów (kontroling). Po zbudowaniu drzewka następuje agregacja elementarnych zjawisk zgodnie z ustalonym porządkiem(drzewko) i według odpowiednio ważonych kryteriów (por. wielowymiarowa analiza porównawcza w [87 s. 197]).

Łańcuch wartości można uważać za pewnego rodzaju drogę tworzenia sukcesu w firmie, a wskaźniki(sprawności, sukcesu) odnoszące koszty (zyski) poszczególnych etapów tej drogi w stosunku do końcowej wartości wytworzonej (obrotu) firmy można uważać zachłonność (produktywność) tego odcinka łańcucha. Oznaczenie, czy udział tego kosztu jest uzasadniony jest odpowiedzią na pytanie – czy należy coś zmienić na tym odcinku czy nie. Działanie odwrotne może polegać na określeniu produktywności, czyli udziału danego odcinka (etapu) przedsiębiorstwa w zyskach(obrocie). Zatem w pierwszym przypadku patrzy się na to, ile firmę kosztuje dany odcinek i czy te koszty są uzasadnione, natomiast w drugim, analizuje się,czy wkład jaki wnosi dany odcinek do przychodu firmy nie może być wyższy (jest dostatecznie wysoki). Obydwie koncepcje prowadzą do idei ośrodków odpowiedzialności -ośrodek zysku, inwestycyjny, kosztów. Funkcję taką powierza się modnemu ostatnio w Europie kierunkowi zarządzania – kontrolingowi.

W zależności od stosowanej w zakładzie koncepcji ewidencji kosztów i przychodów można dokonać podziału przedsiębiorstwa na ośrodki odpowiedzialności. Muszą być one przyporządkowane poszczególnym ośrodkom, które są za nie odpowiedzialne. Według Drury’ego wyróżnia się trzy typy ośrodków odpowiedzialności (centrów kosztów):

  • Ośrodki kosztów. W ośrodkach tych kadra kierownicza odpowiedzialna jest jedynie za wysokość poniesionych kosztów.
  • Ośrodki zysku. Kadra kierownicza odpowiedzialna jest za poniesione koszty i osiągnięte przychody, a zatem i zysk.
  • Ośrodki inwestycyjne. Oprócz odpowiedzialności za koszty, przychody i zyski, kadra kierownicza odpowiada także za inwestycje kapitałowe.

Ośrodkami odpowiedzialności mogą być zakłady, wydziały, działy, oddziały, itd. W ośrodkach tych mogą być wyodrębniane jeszcze mniejsze ośrodki np. w wydziale,jako centrum kosztów, mogą występować ośrodki odpowiedzialności równestanowiskom pracy.

Ze względu na to, że nie wszystkie koszty i przychody związane z poszczególnymi ośrodkami odpowiedzialności mogą być przedmiotem kontroli, powinny one być jeszcze podzielone na koszty kontrolowane i koszty niekontrolowane. Do kosztów kontrolowanych zalicza się koszty, których wysokość może być kontrolowana przez kierownika odpowiedzialnego za ich powstawanie i poziom. Natomiast kosztami niekontrolowanymi są koszty, na które kierujący ośrodkiem odpowiedzialności nie ma żadnego wpływu. Na przykład, jeśli kierownik działu zaopatrzenia decyduje o tym ile, od kogo i za jaką cenę nabyć materiały, to możemy powiedzieć, że wydatki poniesione na ich zakup są przez niego kontrolowane. Ale nie będzie on miał już wpływu na wysokość wynagrodzeń kierowców przewożących zakupione materiały. Koszt ten nie jest przez niego kontrolowany, bowiem ustala go ktoś inny.

Sprawozdanie z kosztów i przychodów poszczególnych centrów kosztów powinno więc zawierać ich podział na kontrolowane i niekontrolowane oraz wykazywać odchylenia od przyjętego planu.

Centrum zysku jest najważniejszym ogniwem przy zdecentralizowanym zarządzaniu organizacją, które ujmuje się w literaturze jako miniaturowe przedsiębiorstwo wydzielone z organizacji, które jest odpowiedzialne za wyniki finansowe, a więc za przychody, koszty i dochody. W centrach zysków przejawiają się wszelkie zalety delegowania uprawnień na niższe szczeble zarządzania, takie jak :

  • usatysfakcjonowanie kierowników centrum zysków z faktu, że wyniki finansowe organizacji wynikają z podjętych przez nich decyzji,
  • precyzyjne kryteria oceny tych wyników pracy kierownictwa, na które ma ono bezpośredni wpływ,
  • skuteczniejsze motywowanie kierowników przy większej autonomii władzy,
  • uwolnienie kierownictwa wyższych szczebli od podejmowania decyzji operacyjnych, co daje możliwości zwrócenia większej uwagi na określeniu i zapewnieniu globalnej strategii organizacji.

Utworzenie efektywnie funkcjonujących centrów zysku wymaga jednak spełnienia pewnych istotnych warunków wstępnych [137 s. 224] :

  • przedsiębiorstwo musi posiadać wiarygodny systemsprawozdawczy,
  • krótkookresowy rachunek, co najmniej w układziewg grup produktów, który umożliwia stosunkowo dokładne obliczenie przychodu zesprzedaży oraz kosztów stałych i zmiennych,
  • każde centrum zysku musi mieć możliwośćoddzielnego rozliczania kosztów i przychodów ze sprzedaży,
  • istnieje pełna gotowość ze strony dyrekcjiprzedsiębiorstwa do przekazania kierownikom centrów zysku nie tylkoodpowiedzialności, ale też koniecznych uprawnień,
  • pracownicy na stanowiskach kierowniczych musząposiadać odpowiednie kwalifikacje i wiadomości z zakresu zarządzania iekonomiki przedsiębiorstwa oraz wykazywać się konsekwentną dążnością do celu,inicjatywą, kreatywnością, gotowością do podejmowania ryzyka,
  • każde centrum zysku należy traktować jako oddzielną jednostkę organizacyjną ponoszącą pełną odpowiedzialność  za całokształt działalności i wyniki.

Centra zysku można tworzyć przyjmując następujące kryteria [136] :

  • grupy produktów,
  • obszary sprzedaży,
  • grupy klientów,
  • kanały dystrybucji.

Miarą efektywności kierownika centrum zysku są wygospodarowane marże pokrycia kosztów, które służą do zredukowania ryzyka strat równego wysokości kosztów stałych, które są niezbędne do wykonania produkcji pozwalającej zrealizować założony poziom obrotów. W przypadku, gdy kierownik osiągnął swoje cele, na zakończenie roku gospodarczego powinien otrzymać dodatkową premię.

Utworzenie centrów zysków w przedsiębiorstwach okazało się dobrą metodą usprawnienia funkcjonowania, zarówno dużych, jak i małych przedsiębiorstw. Korzyści wynikające z ich zorganizowania to [137 s. 244]:

  • lepszy system informacji,
  • silniejsze dążenie do osiągnięcia zysku,
  • przejście od sposobu myślenia nastawionego na obrót do myślenia nastawionego na zysk,
  • lepsza znajomość problematyki kosztów,
  • redukcję kosztów wytwarzania i zarządzania,
  • szybsze reagowanie na słabe punkty przedsiębiorstwa,
  • dotrzymanie terminów i skrócenie cyklu realizacji zamówień,
  • obniżenie poziomu zapasów i przyśpieszenie ich rotacji,
  • pewniejsze kierowanie dzięki dokładniejszym informacjom,
  • szybsze podejmowanie decyzji,
  • bardziej precyzyjna ocena wyników, system płacuzależniony od osiągniętego zysku.

Organizacja obiegu dowodów księgowych

5/5 - (1 vote)
Od niej zależy kompletne i terminowe dostarczanie do działu księgowości, gdzie są podstawą czynności ewidencyjno – rozliczeniowych.

Obieg dokumentów rozpoczyna się od momentu ich wystawienia albo wpływu do firmy, a kończy w momencie zaksięgowania i przekazania do archiwizacji. W tym czasie dokument przechodzi przez różne ogniwa w firmie, które mogą dokonywać na nich różnych czynności.

Niewłaściwa organizacja obiegu dokumentów może powodować zakłócenia w pracy wielu ogniw w przedsiębiorstwie.

Dążąc do optymalnego obiegu dokumentów księgowych należy:

  • określić rodzaje dokumentów stosowanych w przedsiębiorstwie, eliminując dokumenty dublujące się i zbędne oraz zapewniające ich maksymalną wartość w myśl zasady, że dana operacja powinna mieć jedno źródło informacji, z którego będą korzystać różni użytkownicy
  • ustalić niezbędna liczbę kopii, uwzględniając zasadę maksymalnego wykorzystania jednego dokumentu przez różnych użytkowników
  • ujednolicić układ dla rozbudowanych dokumentów
  • ograniczyć do minimum liczbę dokumentów zaliczanych do druków ścisłego zarachowania i ścisłej kontroli, których obieg jest zwolniony ze względu na rozbudowane procesy kontroli
  • wprowadzić odpowiedni system symboli kodów co ułatwia wypełnianie dokumentów i identyfikację określonych operacji gospodarczych lub ich elementów
  • ustalić rodzaj, zakres i typ kontroli
  • doprowadzić do skrócenia drogi i czasu obiegu dokumentów przez:
  • wyznaczenia minimalnego czasu pozostawiania dokumentów w określonych ogniwach
  • eliminację zbędnych ogniw
  • jednorazowy przepływ
  • określenie terminów przekazywania dokumentów między komórkami
  • kontrolowanie terminowości przepływu dokumentów przez ogniwa pośrednie i terminowości wpływów do działu rachunkowości

W celu usprawnienia wystawiania obiegu i kontroli dokumentów księgowych w jednostce gospodarczej stosuje się instrukcję dokumentów. Instrukcja składa się z części:

  • ogólnej
  • szczegółowej – dotyczy poszczególnych dokumentów i ich obiegu

Elementy instrukcji:

  • informacje wstępne
  • dokumentacja ksiąg – zasięg
  • zasady przyjmowania, wystawiania i kontroli
  • zasady obiegu dokumentów wg rodzajów operacji

Zawartość:

  • interpretacja skutków, symboli
  • zakres instrukcji
  • wykaz komórek i stanowisk zaangażowanych w obieg dokumentów
  • określenie kompetencji do akceptacji określonych dowodów i zawartych w nich dyspozycji

Instrukcja wystawiona w obiegu i kontroli dokumentów ksiąg w formie zarządzenia kierownika jednostki powinna dotrzeć do wszystkich komórek organizacyjnych, które są związanie z ich obiegiem.

Od wywiązywania się przez nie z ustaleń zawartych w instrukcji co do przyjmowania, wystawiania dowodów, dokonywania adnotacji, obliczeń, kontroli zależy ich jakość.