Systematyczna desensytyzacja i technika implozywna

5/5 - (1 vote)

Systematyczna desensytyzacja jest stosowana najczęściej wobec pacjentów dotkniętych objawami fobii. Stosowana jest w celu zmiany niepożądanych reakcji pacjenta na specyficzne obiekty bądź sytuacje. Desensytyzacja prowadzi do zaniku reakcji unikania wobec obiektów lub sytuacji, które wywołały irracjonalny lęk.

Metoda ta polega na tym, że u pacjenta pozostającego w stanie głębokiej relaksacji wywołuje się kolejno wyobrażenia szeregu bodźców i sytuacji wzbudzają­cych u niego lęk.

Pacjenta należy nauczyć wchodzić w stan relaksacji zazwyczaj stopniowo, poprzez rozluźnianie różnych grup mięśni. Jednocześnie pacjent razem z terapeutą opracowuje listę wyobrażonych scen budzących coraz większy lęk.

Sesja terapeutyczna polega na wyobrażeniu sobie przez pacjenta poszcze­gólnych scen w warunkach głębokiej relaksacji. Rozpoczyna się od sytuacji i bodźca najmniej lękotwórczego i powtarza tak długo, aż lęk przestaje towarzyszyć wyobraże­niom. Następnie ćwiczy się podobnie drugą z kolei sytuację, potem trzecią, dopóki nawet najsilniejszy bodziec nie przestanie wywoływać uczucia lęku.18

Sesje terapeutyczne trwają dopóki wszystkie pozycje z listy, będą mogły być wyobrażone, nie budząc niepokoju. Sesje trwają około trzydziestu minut i odbywają się z częstotliwością od dwóch do trzech razy w tygodniu. Cała terapia może trwać kilka tygodni lub nawet miesięcy.

Systematyczna desensytyzacja obejmuje trzy etapy:

  • wyćwiczenie relaksacji mięśni;
  • zestawienie hierarchii bodźców i sytuacji lękotwórczych;
  • właściwa desensytyzacja: łączenie wyobrażenia sytuacji wywołujących lęk z relaksacją.

Stosując tą technikę, doprowadza się do wytworzenia hamowania warunko­wego w stosunku do zaburzonego zachowania. Następuje przewarunkowanie – reakcje nieprzystosowawcze zostają zastąpione przez zachowania pożądane. Proces hamo­wania uzyskiwany jest w sytuacji, w której jednocześnie występują u pacjenta tendencje do dwóch niezgodnych reakcji. Wywołanie reakcji fizjologiczne, przeciw­sta­wnej w stosunku do lęku, tłumi reakcję lękową.19

Ostatnio coraz bardziej popularna staje się desensytyzacja „in vivo”, tj. stopnio­we przyzwyczajenie się do nieprzyjemnych bodźców, występujących bezpośrednio w naturalnych warunkach, a nie tylko w wyobraźni. Część badaczy opowiada się za stanowiskiem, iż dłuższa desensytyzacja na realne bodźce jest bardziej skuteczna od polegania jedynie na wyobraźni. Zdarza się jednak, że niektórzy pacjenci przeżywają bardzo silny lęk na myśl o konfrontacji z realną sytuacją, iż nie sposób ich nakłonić do wykorzystania tej metody.

Technika implozywna polega na modyfikacji zachowań przez pozbawienie wzmocnień za zachowania niepożądane. Polega ona na wyobrażeniu sobie sytuacji wzbudzających lęk lub przebywania w niej przez dłuższy czas bez podejmowania prób ucieczki.

Pacjent na polecenie terapeuty wyobraża sobie sytuacje lękowe i przeżywa związane z nimi uczucia. „Sesje zaczyna się od bodźców o najmniejszej wartości lękotwórczej. Podczas sesji, gdy pacjent wyobraża sobie sytuacje lękowe, terapeuta pobudza jego wyobraźnię, aby utrzymać u niego względnie wysoki poziom lęku. Wraz z końcem sesji lęk pacjenta zaczyna słabnąć. W ten sposób zostaje wygaszona u pacjenta reakcja unikania bodźców, jakie dotychczas wywoływały u niego lęk.”20

Stosując tę technikę doprowadza się do wygaszenia niepożądanej reakcji na skutek braku jej wzmocnienia.

18 S. Kratochvil, Psychoterapia. Warszawa 1984, PWN, s.274

19 S. Kratochvil, Psychoterapia. Warszawa 1984, PWN, s.273

20 L. Grzesiuk, Psychoterapia. Warszawa 2002, PWN, s.200

 

Koncepcja D. M. Clarka

5/5 - (1 vote)

Koncepcja D. M. Clarka dotyczy rozwoju i terapii zaburzeń lękowych w postaci napadów paniki. Podstawą teoretyczną tej koncepcji jest przekonanie autora, iż zespół paniki wynika z błędnej interpretacji doznań cielesnych.

Pacjent z zespołem paniki mylnie odczytuje swoje zwykłe reakcje lękowe, takie jak przyspieszona akcja serca, brak tchu czy zawroty głowy, jako oznaki zbliżającego się niebezpieczeństwa. Palpitacje serca są rozumiane jako zapowiedź zawału; zawroty głowy są traktowane jako objaw utraty zmysłów lub utraty kontroli. Mylna interpre­tacja doznań cielesnych powoduje nasilenie się objawów wegetatywnych, co prowadzi z kolei do nasilenia się lęku i pobudzenia emocjonalnego.

„Zgodnie z przyjętą procedurą leczenia, pacjenci w poradni oddychają intensy­wnie do plastikowej torebki (doprowadzają do hiperwentylacji). Na początku prowadzi to do natychmiastowego ataku paniki z powodu trudności w złapaniu tchu. Później, pacjenta uczy się dostrzegania faktu, że doznania cielesne, które zazwyczaj wywołują u niego panikę, są wynikiem nadmiernie intensywnego oddychania. Gdy dochodzi do paniki poza poradnią, chory rozumie już, że cierpi z powodu hiperwentylacji wywo­łanej stresem. Uczy się wtedy nowej atrybucji swoich doznań, przypisując je teraz działaniu stresu, a nie zagrażającej mu katastrofie.”16

Celem tej terapii jest nauczenie pacjenta prawidłowego rozumienia występu­jących objawów wegetatywnych, restrukturalizacja katastroficznych myśli dotyczą­cych przeżywanych dolegliwości, a także modyfikacja emocjonalnej, poznawczej i behawioralnej sfery działania jednostki.

16 D. L. Rosenhan, M. E. P. Seligman, Psychopatologia. Warszawa 1994, PTP, s.271

 

Terapia poznawcza A. Becka

5/5 - (1 vote)

Terapia poznawcza A. Becka została opracowana z myślą o leczeniu depresji, jednakże znalazła zastosowanie także w leczeniu zaburzeń lękowych, zaburzeń odży­wiania i otyłości, zaburzeń zachowania u dzieci i nadużywaniu substancji psycho­aktywnych.

Autor doszukuje się przyczyn depresji i zaburzeń lękowych w interakcji czynni­ków genetycznych, psychologicznych i środowiskowych. Czynnikiem genetycznym może być m. in. specyficzny przebieg procesów neurochemicznych, zaś do czynników środowiskowych autor zalicza najczęściej oddziaływania wychowawcze, determi­nujące zachowania jednostki i jej nastawienia wobec siebie, innych ludzi i zdarzeń życiowych.

W tym modelu zaburzeń lękowych procesy poznawcze nie są uznawane za przyczynę powstania dezadaptacyjnych zachowań. „Właściwości procesów pozna­wczych decydują natomiast o tym, czy naturalne, wbudowane genetycznie w psychi­czny aparat regulacji każdego organizmu żywego, mechanizmy adaptacyjne spełnią przypisaną im biologiczną funkcję, czy też staną się ich wynaturzeniem, obracając się przeciwko człowiekowi.”12

Zarówno dla depresji, jak i dla zaburzeń lękowych, autor wyodrębnił odmienne hyperaktywne schematy poznawcze, obejmujące ocenę sytuacji zewnętrznej, stosunek do własnej osoby oraz przyszłości. Myślenie osób z zaburzeniami lękowymi charakteryzuje:

  • selektywna abstrakcja – osoba wybiórczo koncentruje się tylko na określonych aspektach rzeczywistości w oderwaniu od innych;
  • nadgeneralizacja – jednostkowe wydarzenia stanowią podstawę do sformu­ło­wania wniosków o dużym zasięgu ogólności;
  • nadawanie faktom przesadnego znaczenia bądź minimalizowanie ich – polega to na ocenianiu pewnych zjawisk, zdarzeń, właściwości w sposób spolaryzowany, np. osoba przesadnie ocenia pewne trudności i nie docenia własnych możliwości poradzenia sobie z nimi;
  • personalizacja – czyli tendencja do wiązania zdarzeń zewnętrznych z osobą, podczas gdy nie ma podstaw do tworzenia takich zależności;
  • katastrofizacja – przesadne ujmowanie jakiegoś zdarzenia w kategoriach katastrofy;
  • arbitralne wnioskowanie – wysuwanie konkluzji nie wynikającej z przesłanek.13

Terapia poznawcza nie próbuje zmieniać przekonań metodą perswazji. Pacjenci są zachęcani do gromadzenia informacji na własny temat i wspólnie z terapeutą identyfikują przekonania i oczekiwania i nadają im formę hipotez. Doświadczenia podważające prawdziwość hipotez zapewniają pacjentowi poczucie sukcesu zmieniają destruktywny sposób myślenia. W przypadku zaburzeń lękowych terapia koncentruje się na identyfikowaniu automatycznych myśli, budzących lęk doznaniach somaty­cznych oraz na uczeniu pacjenta korygowania błędów logicznych w tych automa­tycznych myślach. Pacjent cierpiący np., na zespół uogólnionego lęku uczony jest korygowania skłonności do zbytniego przeceniania zagrożenia i niedoceniania swoich umiejętności radzenia sobie w rozmaitych sytuacjach. Akcentuje się także rolę pozytywnego związku emocjonalnego między terapeutą a pacjentem, zaś takie cechy terapeuty jak: tolerancja, akceptacja pacjenta, empatia czy elastyczność w zachowa­niach komunikacyjnych, usprawniają proces terapii.14

12 L. Grzesiuk, Psychoterapia, Warszawa 2002, PWN, s. 45

13 L. Grzesiuk, Psychoterapia. Warszawa 2002, PWN, s.46

14 R. C. Carson, J. N. Butcher, S. Mineka, Psychologia zaburzeń. Gdańsk 2003, GWP, s.267

 

Uświadomienie potrzeby

5/5 - (1 vote)

Proces postępowania konsumenta na rynku rozpoczyna się w momencie, gdy uświadamia on sobie określoną potrzebę. „Uświadomienie potrzeby oznacza dostrzeżenie takiej różnicy pomiędzy idealnym a aktualnym stanem rzeczy, która jest w stanie uruchomić proces podejmowania decyzji o zakupie”.99

Samo uruchomienie tego procesu nie musi jednak doprowadzić do zakupu konkretnego produktu. Pomiędzy sytuacją idealną (pożądaną), w której konsument chciałby się znaleźć, a aktualną (istniejącą), w której się znajduje prawie zawsze istnieje różnica. Nie każda jednak różnica jest na tyle istotna, że wywołuje określone działania.

Podstawowymi źródłami uświadomienia określonej potrzeby są:100

  • brak produktu (fizyczny brak produktu u konsumenta z reguły inicjuje cały proces),
  • uzyskanie informacji o nowym produkcie (dość często uświadomienie istnienia nowego produktu pociąga za sobą zmianę dotychczasowych nawyków),
  • ujawnienie się nowych potrzeb (wywołane najczęściej dostrzeżeniem określonego produktu u innych np. u znajomych),
  • pojawienie się nowych możliwości finansowych (zmiana sytuacji materialnej powoduje często inne spojrzenie na dotychczas użytkowane produkty),
  • zmiana oczekiwań w stosunku do produktu (oczekiwania formułowane przez konsumentów są pochodną m. in. struktury rodziny, posiadanego statusu, zakresu oddziaływania reklamy, zmiany w tych czynnikach pociągają za sobą zmiany potrzeb i oczekiwań).

W literaturze przedmiotu podejmuje się próby szczegółowej konkretyzacji potrzeb i ich odpowiedniej systematyki. Pojawiło się wiele klasyfikacji. Nie sposób zaprezentować ich wszystkich, przedstawię więc tylko kilka przykładów.

E. Taylor uważał, że o kształtowaniu i różnicowaniu się potrzeb ludzkich decydują:101

  • fizyczne potrzeby ciała,
  • duchowe właściwości człowieka,
  • fakt współżycia społecznego.

Zaspokojenie tych potrzeb może być dokonywane za pomocą różnych produktów i usług (Tabela 3.1)

Tabela 3.1. Potrzeby i motyw a środki zaspokajania potrzeb.

Potrzeby Niektóre motywy, pragnienia, wartości Przykładowe środki (instrumenty) zaspokajania potrzeb
Potrzeby fizjologiczne zdrowie

tężyzna fizyczna

uroda

seks

bezpieczeństwo

pragnienie

głód

mobilność

sen

witaminy, lekarstwa

hantle, obuwie sportowe

kosmetyki, salony piękności

pisma erotyczne, „różowe kino”

pasy bezpieczeństwa, systemy alarmowe

napoje chłodzące

żywność

samochody, samoloty

sypialnie, proszki nasenne

Potrzeby emocjonalne miłość

przyjaźń

zadowolenie

humor

agresja

kwiaty

kluby

muzyka

dowcipy, komedie filmowe

boks zawodowy

Potrzeby intelektualne ciekawość

rozwiązywanie

zagadek

wykształcenie

twórczość

turystyka

gry, krzyżówki, zagadki detektywistyczne

szkoły, telewizyjne programy edukacyjne

sztuka, narzędzia

Potrzeby duchowe spokój

poczucie wspólnoty

patriotyzm

obrządek

medytacje

kościół, organizacje charytatywne

flaga, partie polityczne

święta Bożego Narodzenia, obrączki ślubne

Źródło: L. Garbarski, Zrozumieć nabywcę, PWE, Warszawa 1994, s. 44

Uświadomienie potrzeby następuje w obliczu braku zadowolenia z istniejącego stanu rzeczy. Siłą popychającą konsumentów do osiągnięcia pożądanego stanu są motywy postępowania, podczas gdy potrzeby kreują ogólną tendencję do reakcji, określają konkretne zachowanie. Proces uświadamiania potrzeb przez konsumenta jest więc procesem motywacyjnym, tzn. procesem, w ramach którego dany zespół czynników uruchamia celowe działanie. Uświadomienie potrzeby często następuje na skutek różnych czynników sytuacyjnych, np. zmiana sytuacji rodzinnej, materialnej, statusu, jak też na skutek określonych oddziaływań marketingowych firm.


99   L. Garbarski, I. Rutkowski, W. Wrzosek, op. cit., s. 127

100  ibidem,  s. 127

101 G. Światowy, op. cit., s. 27-33

Prawidłowości psychologiczne w zachowaniach konsumpcyjnych zmierzających do zaspokojenia indywidualnych potrzeb

5/5 - (4 votes)

Rezultaty ludzkich działań, zmierzających do zaspokojenia indywidualnych potrzeb, nie mogą być traktowane jako odzwierciedlenie lub egzemplifikacja interesu społecznego (wspólnego). Stwierdzenie to dotyczy również wszelkich odkrytych dotychczas prawidłowości w zachowaniach rynkowych i konsumpcyjnych. Prawidłowości ekonomiczne decydują o możliwości dokonania zakupu, natomiast prawidłowości psychologiczne determinują chęć zakupu, są uwarunkowane przez czynniki ekonomiczne. Dopiero możliwości i chęć zakupu przejawiają się w zachowaniach ekonomicznych nabywcy na rynku i w procesie konsumpcji.

Psychologiczne reguły postępowania konsumenta wynikają z jego cech osobowości oraz długości, szerokości, drożności kanałów komunikacji rynkowej. Należą do nich:

            Efekt halo – polega na organizowaniu percepcji rzeczywistości wokół jednego czynnika oceniającego. Jeżeli jakiś towar usługa posiada upragnioną przez konsumenta zaletę w odpowiednio silnym natężeniu, wówczas cały produkt oceniany jest pozytywnie bez względu na inne cechy. Charakterystycznym przykładem jest tu zjawisko tzw. niemego sprzedawcy, czyli opakowania.

Błąd logiczny – wynika z przyjmowania własnych kryteriów oceny za ogólnie przyjęte i akceptowane w społeczeństwie. Grupa konsumentów nie lubiących danych produktów na rynku, a jest z góry skazana na frustrację i stres. Rozumowanie obciążone błędem logicznym stworzyło podstawy do sformułowania prawa Webstera. Mówi ono, że każda sprawa ma dwie strony z wyjątkiem sytuacji, gdy rozstrzygający jest osobiście zaangażowany. W tym przypadku istnieje tylko jedna strona.

Błąd paralaksy – inaczej nazywany zjawiskiem złudzenia perspektywicznego, polega na tym, że ocena produktu usługi zależy od sytuacji ekonomiczno-społecznej konsumenta.

Ocena atrybutów fizycznych – w odniesieniu do danego towaru dokonywana jest z punktu widzenia osądów społecznych, które uznawane są za prawidłowe i obowiązujące Polega to na przypisywaniu pewnych cech produktom w zależności od ich wyglądu lub innych właściwości fizycznych. Zdarza się, że sam akt konsumpcji, a szczególnie wartość użytkowa produktu oraz poziom satysfakcji z zakupu nie idą w parze z uprzednią oceną, dokonaną na podstawie oceny jego atrybutów fizycznych. Wówczas, jeżeli kryteria oceny zakorzenione są tak głęboko, iż stanowią pewien stereotyp, konsumenci działają zgodnie z prawem Mayera – fakty, które nie potwierdzają przyjętej teorii są odrzucane. W rezultacie wszelkie informacje zbierane z otoczenia naginane są do szablonu własnych poglądów i opinii.

Prawo efektu Thorndike’a – mówi o optymistycznej tendencji pamięci, w wyniku, której zapamiętuje się przede wszystkim bodźce pozytywne. Dlatego tak istotne z punktu widzenia strategii marketingowej jest, aby konsument odnosił pozytywne wrażenie nawet wtedy, gdy nabył towar nie najwyższej jakości lub wręcz niepełnowartościowy.

Prawo Gumpertona – mówi, że prawdopodobieństwo pożądanego wyniku działania jest odwrotnie proporcjonalne do stopnia jego pożądania. Transportując to prawo na warunki decyzji rynkowych otrzymamy następującą prawidłowość: im upragnione będą jakieś dobra lub usługi, tym mniejsze będzie prawdopodobieństwo znalezienia na rynku towarów lub usług spełniających wymagania stawiane im przez konsumenta.

Efekt zespolenia Leibensteina – wynika z paradoksu ludzkiej natury, w której potrzeba konformizmu społecznego, czyli przynależności grupowej, walczy z potrzebą indywidualizmu i odrębności. W każdym człowieku drzemią dwie osoby – pan G. Smith i pan S. Smith, którzy reprezentują kolejno: interes grupowy oraz własny, egoistyczny. Przynależność i identyfikacja grupowa wspomaga znakomicie kooperację i komunikację jednostki z najbliższym środowiskiem. Nadmierna spójność z grupą zagraża osobowości i samoidentyfikacji. Jeżeli liczba podobnych osób lub opinii staje się zbyt duża, wówczas pojawiają się tendencje secesyjne – nieunikniony staje się podział na mniejsze zbiorowości i poszukiwanie odmienności. Pojawia się wówczas efekt snobistyczny Leibensteina. Jego istota sprowadza się do zachwiania równowagi pomiędzy konformizmem i indywidualizmem na rzecz tego ostatniego.

Efekt kwaśnych winogron Elstera – polega na zjawisku obniżenia subiektywnej wartości towaru w sytuacji, gdy dane dobro staje się nieosiągalne. Jego niedostępność powoduje sytuację dysonansu poznawczego, który może być zlikwidowany wyłącznie tzw. atrybucją zewnętrzną, czyli np. stwierdzeniem, że niedostępność dobra wynika z niedostatecznej podaży, choć w rzeczywistości tak nie jest. Spowodowany jest frustracją, ze dostępność danego dobra została zlikwidowana.

Efekt zakazanego owocu Elstera – to prawidłowość wzrostu preferencji w stosunku do dobra, które dotychczas było dostępne, a obecnie staje się nieosiągalne. Alternatywa wyboru, która nie będzie już dostępna, zyskuje na wartości. Jeżeli usunięto jakąś możliwość wyboru, wówczas jest to odbierane przez konsumenta jak zagrożenie swobody decyzji i kontroli wewnętrznej. Człowiek reaguje na takie zagrożenie dowartościowując utraconą alternatywę.

Efekt umyślnego planowania właściwości Freya – jego istotą są rozmyślne, świadome, przystosowawcze zmiany struktury preferencji poprzez dowartościowanie stale dostępnych i nabywanych dóbr.

Efekt uposażenia Thalera – odnosi się do subiektywnego odczuwania zmian we własnym dobrobycie i obecnie bogactwa i mówi, że okoliczności zmuszają ludzi raczej do obrony tego, co już posiadają, niż do zwiększania stanu posiadania.

Efekt dysonansu poznawczego Festingera -mówi on, że każda decyzja konsumenta niesie za sobą uczucie niedosytu. W pierwszej chwili po dokonaniu zakupu nabywca ma wrażenie dysonansu, wydaje mu się, że mógł zrobić lepszy użytek z wydanych pieniędzy. Efekt ten nie dotyczy wyłącznie sfery konsumpcji i jego istota polega na odczuciu dysonansu dopiero jakiś czas po podjęciu decyzji.

Prawo samo wspierania – daje się zaobserwować np. podczas wyprzedaży, przetargów i aukcji. Pojawiają się wtedy nabywcy skłonni zapłacić więcej niż pozostali.

Prawo samo potwierdzenia – opiera się na nim związek towarów z kolorami. Palacze oczekują np., że papierosy mentolowe powinny być pakowane w pudełka koloru zielonego. Biały, jasnoniebieski, srebrny przypisane są do wyrobów mleczarskich itp.

Prawo konkurencji konsumenckiej – wyraża się w następującym sformułowaniu: pożądanie zakupu wybranego dobra przez indywidualnego konsumenta jest wprost proporcjonalne do liczby nabywców demonstrujących chęć zakupienia tego samego wyrobu w analogicznym czasie.

Ludzie starają się zrozumieć środowisko, w którym funkcjonują, zachowanie innych członków społeczności oraz własne reakcje i działania. Usiłują szukać przyczyn zjawisk, które ich otaczają. Rezultaty poszukiwań wkalkulowane są w decyzje i wpływają na zachowania konsumpcyjne. Psychologia koncentruje się na badaniu zachowania jednostek i grup ludzkich we wszystkich możliwych okolicznościach, a marketing znalazł praktyczne zastosowanie teorii psychologicznych do zachowań konsumpcyjnych.