W pierwszym przypadku ze względu na rosnący liniowo trend kosztów nie możemy ich porównywać w czasie (jak w klasycznym modelu) można traktować jako wielkości stałe. Należy zastosować tu metodę dyskonta dla oszacowania przyszłych wartości obecnych kosztów. Dlatego też należy pomnożyć wzór Harrisa przez czynnik korygujący. Otrzymamy wówczas:
(3.2)
gdzie:
Q’ – wielkość optymalnej dostawy w warunkach inflacji,
i – stopa inflacji,
r – stopa rocznego jednostkowego kosztu utrzymania zapasu.
W sytuacji inflacyjnej, gdy ceny sprzedaży ustalone są zgodnie z przyrostem inflacji, kupując większą partię dostawy (np. Q1 po cenie Cz,1) zyskujemy to, że nasz dochód będzie pomniejszony o niższą wartość niż w przypadku, gdy kupujemy tę samą ilość Q1 i nabywamy w dwóch partiach Q1,1 i Q1,2 po cenach Cz,1 i Cz,2 przy czym Cz,2> Cz,1 na skutek inflacji.
Natomiast w przypadku, gdy ceny sprzedaży ustalane są jednorazowo, odpowiednio do ceny zakupu, korzystna jest polityka odwrotna niż w poprzednim przypadku. Mniejsze, nabywane po coraz niższych cenach partie powodują szybsze zużywanie nowej, droższej partii, a tym samym wyższą podstawę do naliczenia marży (f – stopa marży). Wówczas optymalną, ze względu na maksymalizację zysku, partię dostawy wyznaczamy na podstawie wzoru: