Zasady funkcjonowania polskich przewoźników w aspekcie wynegocjowanych warunków w rozdziale: transport

5/5 - (2 votes)

Ogólne informacje na temat gałęzi transportu

10 czerwca 2002r., zgodnie z przyjętym przez Rząd harmonogramem – zamknięte zostały negocjacje w obszarze polityka transportowa.

W wyniku zakończonych negocjacji Polska osiągnęła sukces uzyskują okresy przejściowe w najważniejszych obszarach: w transporcie kolejowym i w kwestii dostępności polskiej sieci drogowej dla najcięższych pojazdów. Jednocześnie nasz kraj ustąpił wobec żądania wprowadzenia okresu przejściowego dla dostępności rynków przewozów towarowych w transporcie drogowym dokonywanych w ramach tzw. kabotażu w państwach członkowskich UE, zachowując jednak także ochronę własnego rynku kabotażowego przez ten czas wobec konkurencji ze strony przewoźników państw członkowskich UE, a także nowo przyjmowanych państw obecnie kandydujących do UE.

Transport drogowy

Polska zgodziła się na nieuniknione zastosowanie okresu przejściowego dla polskich przewoźników samochodowych na wykonywanie przewozów kabotażowych towarów wewnątrz państw członkowskich UE na zasadzie wzajemności zamknięcia tego rynku na okres przejściowy także dla przyszłych nowych państw UE. Okres przejściowy (został zaproponowany i przyjęty wszystkim kandydatom do UE z Europy Środkowo-wschodniej) wynosić będzie trzy lata, licząc od daty członkostwa w UE i może być przedłużony o kolejne dwa lata. Jednakże wynikiem przyjętego rozwiązania nie jest nie jest ograniczenie możliwości dokonywania przez polskich przewoźników drogowych przewozów kabotażowych pomiędzy państwami członkowskimi UE (prawo UE nie traktuje tego rodzaju przewozów jako kabotażu wewnątrz wspólnotowego), a ponadto przyjęte rozwiązania rozciągają się także na nowe państwa członkowskie, dzięki czemu polski rynek przewozowy będzie chroniony przed konkurencją ze strony tańszych przewoźników, np. z państw bałtyckich.

Infrastruktura drogowa

Uzyskaliśmy najdłuższy (do końca 2010r.) z okresów przejściowych zastosowanych wobec negocjujących państw w kwestii dostępu naszej sieci drogowej dla najcięższych pojazdów. Dopuszczalny w dyrektywie UE (96/53) maksymalny nacisk na oś pojazdu wynosi 11,5 tony, tymczasem polska sieć drogowa z trudem wytrzymuje dopuszczalne w Polsce maksymalne naciski w wielkości 10 ton na pojedynczą oś pojazdu. Przyjęte przez UE warunki okresu przejściowego obejmują udostępnienie od momentu członkostwa ściśle określonych tras przejazdów obejmujących podstawowe szlaki komunikacyjne wschód-zachód i północ-południe umożliwiające przejazd dla międzynarodowych przewoźników drogowych przez nasz kraj, obejmujące sieć o długości około 4300 km (spośród około 18000 km dróg krajowych). Jednocześnie na sieci tej, stanowiącej w przyszłości rozszerzenie transeuropejskiej drogowej sieci transportowej UE na terenie Polski skoncentrowane będą w wynegocjowanym okresie przejściowym inwestycje infrastrukturalne przy znaczącym wsparciu finansowym UE.

Wynegocjowane z UE rozwiązanie dotyczące przejazdu najcięższych pojazdów ciężarowych przez Polskę obejmuje zgodę UE na pobieranie dodatkowej opłaty do końca roku 2008 za przejazdy odcinkami nie dostosowanymi w ramach tej sieci do obowiązujących w UE nacisków na oś. Rozwiązania te dotyczyć jednak będą na zasadach równoprawności także polskich przewoźników (z dokonanych analiz wynika, że nie dysponują oni jednak takim taborem ze względu na niższe progi naciskowe obowiązujące w Polsce – tak więc nie zostaną znacząco dotknięci przez przyjęte środki). Począwszy od początku roku 2009 opłaty za przejazd po odcinkach dróg niedostosowanych nie będą pobierane, jednak przez dwa kolejne lata obowiązywać będą w Polsce ograniczenia co do poruszania się ponad gabarytowych pojazdów (przekraczających 10 ton nacisku na oś) po wyznaczonej sieci drogowej.

Okres przejściowy wykorzystany będzie na rozwinięcie programu modernizacji i przebudowy polskiej sieci drogowej, uwzględniając także pełne wykorzystanie środków wspólnotowych pochodzących z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności.

Transport kolejowy

Polska uzyskała 3 letni okres przejściowy związany z ograniczeniem dostępu dla wspólnotowych przedsiębiorstw kolejowych do polskiego rynku, o taki właśnie okres występowaliśmy w związku z potrzebą zapewnienia warunków dla dokończenia procesów przekształceniowych w obszarze krajowego kolejnictwa i uzyskaniem zdolności konkurencyjnej przez polskich przewoźników. W wyniku zakończonych negocjacji – Unia Europejska zaakceptowała przyznanie Polsce okresu przejściowego do końca 2006 roku (to jest przez trzy lata od przewidzianej daty akcesji Polski do UE, określanej na 2004 rok). Wynegocjowany okres przejściowy obejmuje ograniczony dostęp dla licencjonowanych przewoźników kolejowych z UE do Transeuropejskiej Sieci Towarowej (w skrócie: TEREN, obejmującej główne szlaki kolejowe służące międzynarodowym przewozom kolejowym) pozostawiając co najmniej 80% wykorzystania przy ogólnej rocznej zdolności przepustowej polskim przedsiębiorstwom kolejowym. Pełen dostęp do całej sieci TEREN na terenie Polski dla wszystkich wspólnotowych przedsiębiorstw kolejowych zostanie przyznany dopiero po zakończeniu okresu przejściowego, to jest od początku 2007 roku.

Wynegocjowany przez Polskę okres przejściowy pozwoli na dokończenie przemian związanych z restrukturyzacją i procesami przekształceń własnościowych narodowego przewoźnika PKP S.A. oraz na stopniowe przystosowanie polskich przewoźników kolejowych do zaistnienia w warunkach ostrej konkurencji w momencie pełnej liberalizacji przewozów towarowych w UE, przewidzianej z początkiem 2008 roku. W wyniku kompromisu z UE – przyjęte w negocjacjach rozwiązanie przyjmuje, że Polska przyzna międzynarodowym ugrupowaniom kolejowym (jakie – zgodnie z prawem wspólnotowym mogłyby powstać tylko z udziałem przewoźnika polskiego) oraz przedsiębiorstwom kolejowym wykonującym międzynarodowe przewozy kombinowane dostęp do polskiej sieci kolejowej w celu dokonywania przewozów międzynarodowych i tranzytu – opartych na równoprawnych zasadach wraz z datą członkostwa w UE.

Transport lotniczy

Polska uzyskała w negocjacjach z UE warunki pozwalające na przyjęcie całości zobowiązań i uprawnień wynikających z przyjęcia wspólnotowego prawa lotniczego wraz z datą członkostwa Polski w UE. Oznacza to, że z datą członkostwa w UE stworzone zostaną przez Polskę pełne warunki prawne i instytucjonalne dla stosowania rozwiązań przewidzianych Rozporządzeniami Rady UE, których zapisy wprowadzają zasadę wzajemności między państwami członkowskimi. Jednocześnie Polska zapewniła UE, że dostosowanie prawne i instytucjonalne do wymogów wspólnotowych osiągnięte zostanie wraz z wejściem w życie ustawy Prawo lotnicze, której projekt znajduje się obecnie w końcowej fazie procedury legislacyjnej w Parlamencie. Planuje się wejście w życie ustawy wraz z aktami wykonawczymi do dnia 31.12.2002r. Osiągnięty w obszarze lotnictwa wynik negocjacyjny daje polskim przewoźnikom lotniczym korzystne warunki do przygotowania się do czekającej ich zaostrzonej konkurencji na rynku UE po dacie członkostwa.

Wyznaczanie minimalnej liczby autobusów

5/5 - (3 votes)

Autobusy jak każde urządzenia mogą w sposób losowy ulegać uszkodzeniom. Utrata zdatności nie jest, więc zdeterminowane i mamy doczynienia z procesem losowym. Parametrem deterministycznym obok prawdopodobieństwa uszkodzenia autobusu jest resurs pojazdu oraz zapotrzebowanie na autobusy. Resurs rozumiany jest jako wartość pracy przewozowej (liczonej w przejechanych km) autobusu po wykonaniu, której kierowany jest on na przegląd stanu technicznego.

Utraty zdatności autobusów, okresowe przeglądy stanu technicznego wynikające z wartości resursów oraz konieczność zachowania ciągłości zaspokojenia zapotrzebowania powodują, że decydenci w przedsiębiorstwie stoją przed problemem określenia minimalnej liczby eksploatowanego taboru, aby móc na zadawalającym poziomie zaspokoić zapotrzebowanie komunikacyjne. Dla określenia racjonalnej, wymaganej liczby taboru wprowadza się współczynnik istotności zachowania ciągłości realizacji prac przewozowych, który dopuszcza wystąpienie utraty ciągłości realizacji prac przewozowych.

Minimalna liczba eksploatowanych autobusów jest ważnym czynnikiem określającym konkurencyjność przedsiębiorstwa na rynku. Większa ich liczba w stosunku do wymagań stawianych, o których wspomniano wyżej powoduje, iż przedsiębiorstwo ponosi nadmiarowe koszty. Wyznaczanie minimalnej liczby autobusów zawiera, zatem czynnik ekonomiczny, który został uwzględniony w jednej z metod rozwiązania problemu.

Wstęp

Przeobrażenia, jakie zachodzą w Polsce od roku 1989 roku widoczne są w prawie wszystkich elementach gospodarki. Wdrażany system rynkowy powoduje wzrost konkurencyjności podmiotów gospodarczych a transport tak jak i inne działy gospodarki nie stanowi wyjątku. Przedsiębiorstwa, firmy transportowe muszą ciągle poprawiać efekty finansowe, aby utrzymać się na rynku i by nie stanowiły balastu finansowego dla społeczeństwa.

W otwartej gospodarce rynkowej istotnym i nieodzownym elementem jest konkurencja. Na rynku konkurencja pozwala na obniżenie cen, podnoszenie jakości. Podnoszenie konkurencyjności przedsiębiorstwa transportowego wiąże się z podniesieniem jakości usług oferowanych co związane jest z usprawnianiem całego systemu eksploatacji autobusów. Mechanizm taki powoduje więc selekcje i eliminuje z rynku firmy o niskiej skuteczności [12]. Przedsiębiorstwa muszą dostosowywać swoje działania do wymagań rynku, na którym działają. W związku z tym właściciele przedsiębiorstw, aby nimi efektywnie zarządzać, muszą odpowiadać sobie ciągle na szereg pytań. Jednym z takich pytań jest: Czy posiadam wystarczająca liczbę środków transportu do realizacji przewozów transportowych? Czy nie posiadam zbyt dużej liczby środków transportu? Czy rozmiar posiadanej floty środków transportu jest optymalny do zadań które realizuje?

Problem zarządzania środkami transportowymi, wyznaczenia optymalnej ich liczby jest szeroko poruszany w literaturze polskiej m.in. [6, 7, 8, 9, 13] jak i zagranicznej, m.in. w [10, 11]. W wielu przedstawianych problemach wyznaczania optymalnej liczby pojazdów, rozmiaru floty transportowej oraz podejściach do rozwiązania tych problemów m.in. w [6, 7, 8] autorzy prac rozpatrywali modele deterministyczne, które mogły być określone analitycznie jak i rozwiązane w ten sam sposób. Założenia (ograniczenia) jakie przyjęli autorzy różnią się od założeń niniejszej pracy. W opisywanym w tej pracy podejściu do problemu, podstawową różnicą jest wprowadzenie parametrów stochastycznych w postaci poziomu istotności zachowania ciągłości pracy przewozowej związanego z występowaniem awarii i uszkodzeń [1] autobusów w czasie wykonywania pracy przewozowej. Wprowadzony poziom istotności zwany, także prawdopodobieństwem, występuje w tym modelu w postaci empirycznej i założonej. Wartość prawdopodobieństwa zachowania ciągłości jest określona na początku a prawdopodobieństwo empiryczne zachowania ciągłości wyznaczane jest na podstawie przeprowadzonej symulacji. Symulacja takiego systemu powala na dokładniejsze przyjrzenie się czynnikom występującym w rzeczywistym systemie eksploatacji autobusów [5].

Aby przystąpić do rozważań wyliczania minimalnej liczby autobusów eksploatowanych należy rozpatrzyć jak zbudowany jest system eksploatacji.

LITERATURA

  1. Ważyńska-Fiok K.: Podstawy teorii eksploatacji i niezawodności systemów transportowych. WPW. Warszawa 1993.
  2. Okulewicz Józef: Badanie symulacyjne utrzymania parku samochodów w przedsiębiorstwie transportowym. Rozprawa doktorska. Warszawa 1985
  3. Piasecki Stanisław: Analiza systemowa transportu: Transport XXI Wieku. Warszawa 2004
  4. Woch Janusz: Statystyka procesów transportowych. Gliwice 2001
  5. Napierała Wojciech, Choromański Włodzimierz: Wyznaczanie minimalnej liczby autobusów eksploatowanych w celu zapewnienia ciągłości realizacji prac transportowych. Transport XXI Wieku, Warszawa 2004
  6. Piasecki S.: Optymalizacja systemów obsługi technicznej. WNT, Warszawa 1972
  7. Piasecki S.: Optymalizacja systemów przewozowych. WKŁ, Warszawa 1973
  8. Pyza Dariusz: Metoda wyboru optymalnej struktury organizacyjno-technologicznej systemu obsługi technicznej. Transport XXI Wieku, Warszawa 2004
  9. Napierała W., Choromański W.: Suboptymalizacja liczby środków transportu w ciągłym systemie transportowym. Transcomp, Zakopane 2005.
  10. George J. Beaujon, Mark A. Turnquist: A Model for Fleet Sizing and Vehicle Allocation. Transportation science. Vol. 25
  11. Gertsbach, Yu . Gurecvich: Constructing an Optimal Fleet for a Transportation Schedule Transportation science. Vol. 11
  12. Wyszomirski Olgierd: Gospodarowanie w komunikacji miejskiej, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego 2002
  13. Żak J.: Modelowanie i optymalizacja wielokryterialna funkcjonowania systemów transportowych. Rozprawa habilitacyjna. 2005

Włodzimierz Choromański, Wojciech Napierała, Wyznaczanie minimalnej liczby autobusów, 1st INTERNATIONAL CONFERENCE OF LOGISTICS INTLOG 2006

 

Dystrybucja krajowa

5/5 - (2 votes)

Dystrybucja oznacza zorientowaną na osiąganie zysku działalności obejmującą planowanie, organizowanie i kontrolę sposobu rozmieszczania gotowych produktów na rynku i oferowanie ich do sprzedaży[1].

Dystrybucją w ARBECIE zajmuje się biuro handlowe, które dzieli się na dział handlowy i dział sprzedaży. W skład działu handlowego wchodzą handlowcy i kierownik handlowy. Przedstawiciele handlowi ARBETU działają w wybranych rejonach Polski, ściśle określonych przez firmę.

Obszary działania poszczególnych oddziałów ARBETu:

  • siedziba ARBETU w Koszalinie obejmuje obszar północno – zachodniej Polski,
  • oddział znajdujący się w Golubiu – Dobrzyniu zajmuje się dystrybucją w północno – zachodniej Polsce,
  • oddział Gostyń obejmuje tereny południowo – zachodniej Polski,
  • filia ARBETU w Jaśle zajmuje się dystrybucją styropianu na terenach południowo – zachodnich naszego kraju.

Do zadań handlowców należy między innymi opieka nad stałymi klientami i pozyskiwanie nowych odbiorców na terenie im przypisanym. Handlowcy ARBETU są odpowiedzialni za politykę sprzedaży wyrobów poprzez sieć firm i hurtowni, głównie materiałów budowlanych. ARBET sprzedaję swoje wyroby na terenie całego kraju i ma ponad pięciuset odbiorców.

W skład działu sprzedaży wchodzą osoby, które zajmują się bezpośrednio obsługą zamówień. Do zadań tych pracowników należy min. przyjmowanie zamówień (głównie telefoniczne zamówienia), wypisywanie zamówień, uzgodnień z pionem produkcji co do przygotowania towarów oraz organizacja transportu.

Jeżeli potencjalny odbiorca będzie chciał zamówić styropian z oddziału, który nie obejmuje tego terenu, zostanie on poinformowany i prze kierowany do oddziału, który obejmuje ten rejon i taniej zrealizuje zamówienie, ze względu na niższe koszty transportu.


[1] Z. Spyra, Kanały dystrybucji – kształtowanie relacji, Warszawa 2006, s. 18.

Charakterystyka modeli międzynarodowych struktur organizacyjnych KTN

5/5 - (2 votes)

Tab. 1. Charakterystyka modeli międzynarodowych struktur organizacyjnych KTN według koncepcji Ch.A.Bartletta i S.Ghoshala

Model struktury Strategie korporacyjne i bazowe Zasoby, decyzje Powiązania, przepływy Zróżnicowanie struktury
Wielonarodowy Wielonarodowa

Zróżnicowanie geograficzne

Zdecentralizowane Jednokierunkowe

Zasoby, zaopatrzenia

Geograficzne (regiony, kraje)
Międzynarodowy Międzynarodowa

Zróżnicowana produktowo

Częściowo scentralizowane lub zdecentralizowane Głównie jednokierunkowe

Zasoby, informacje, towary

Dywizjonalna

Branżowo (produktowo)-geograficznie (krajowe)

Globalny Globalna

Kosztowa

Scentralizowane w optymalnych miejscach i w centrali Jednokierunkowe

Zasoby, informacje, towary

Globalne,

Grupy produktów-kraje

Transnarodowy Transnarodowa

Kosztowa i zróżnicowana produktowo – geograficznie

Scentralizowanie i jednocześnie zdecentralizowanie Wielokierunkowe (sieciowe)

Zasoby, informacje

Macierzowe

Grupy produktów-regiony

Model struktury Kontrola, koordynacja Integracja działań Podejście do operacji zagranicznych Kultura organizacyjna
Wielonarodowy Osobista

Mała

Mała Federacje niezależnych filii Mało ważna
Międzynarodowy Formalna

Złożona

Średnia Dopełnienie, rozszerzenie, przedłużenie działań centrali Dość ważna
Globalny Różnorodna, stała

Ścisła, złożona

Duża Filie jako kanały dostaw na obce rynki Ważna
Transnarodowy Różnorodna, stała

Ścisła, złożona

Bardzo duża Wkład filii zagranicznych do zintegrowanego systemu KTN Bardzo ważna

Źródło: Zorska A., Ku globalizacji?, PWE, Warszawa 1998, s. 174

Logistyka międzynarodowa

5/5 - (2 votes)

Logistyka międzynarodowa to dział logistyki, który zajmuje się planowaniem, organizacją i kontrolą przepływu produktów i usług w skali globalnej. Obejmuje ona wiele działań, które mają na celu zapewnienie prawidłowego przemieszczania się produktów i usług między różnymi krajami, regionami lub kontynentami.

Logistyka międzynarodowa jest bardzo ważna dla przedsiębiorstw, które prowadzą działalność na arenie międzynarodowej. Wymaga ona dokładnego planowania i organizacji, a także znajomości różnych przepisów i procedur związanych z transportem międzynarodowym. Wymaga również znajomości różnych języków i kultur, co umożliwia skuteczne porozumienie się z partnerami zagranicznymi.

Jednym z kluczowych elementów logistyki międzynarodowej jest transport międzynarodowy. Transport ten obejmuje różne rodzaje transportu, takie jak transport morski, lotniczy, kolejowy lub drogowy. Wybór rodzaju transportu zależy od wielu czynników, takich jak rodzaj produktów, odległość i koszty transportu. W logistyce międzynarodowej, często stosuje się intermodalny transport, który łączy różne rodzaje transportu, aby zminimalizować koszty i czas dostawy.

Innym ważnym elementem logistyki międzynarodowej jest magazynowanie i dystrybucja. Magazyny międzynarodowe są często wykorzystywane jako miejsce składowania produktów, które mają być przetransportowane za granicę. Działania związane z magazynowaniem obejmują również kontrolę zapasów i nadzór nad procesem dystrybucji produktów.

Kwestie związane z cłami i podatkami również są ważnym elementem logistyki międzynarodowej. Przedsiębiorstwa muszą być świadome różnych przepisów i procedur związanych z przywozem i wywozem produktów między krajami. Z tego powodu, przedsiębiorstwa zwykle zatrudniają specjalistów ds. cła i podatków, którzy mogą zapewnić właściwe doradztwo i obsługę związane z tymi kwestiami.

Logistyka międzynarodowa:

  1. Międzynarodowe przepływy materialne wymagają wielokrotnego niekiedy przekraczania granic państwowych przez partie materiałów:
  • opłaty celne,
  • poważne opóźnienia,
  • zahamowania (zmian stawek celnych),
  • niepewność dostawców.
  1. Przebieg komponentów „dookoła świata”:
  • zabezpieczenia towaru,
  • terminowość,
  • kontrola.
  1. Istnieje relacja substytucji między nakładami na logistykę, a nakładami na produkcję, obsługę , sprzedaż:
  • zastąpienie skomplikowanej logistyki  odpowiednim rozmieszczeniem procesów produkcyjnych („wirtualne fabryki”).

Logistyka międzynarodowa jest kluczowym elementem dla przedsiębiorstw prowadzących działalność na arenie międzynarodowej. Wymaga ona dokładnego planowania, organizacji i kontroli przepływu produktów i usług, w tym transportu międzynarodowego, magazynowania i dystrybucji, a także działań związanych z cłami i podatkami. Skuteczne zarządzanie logistyką międzynarodową pozwala przedsiębiorstwom na zwiększenie swojej pozycji na rynku, minimalizowanie kosztów i zwiększenie zadowolenia klientów. Firmy, które potrafią skutecznie zarządzać logistyką międzynarodową, są w stanie skutecznie dostarczać produkty i usługi na rynki zagraniczne, minimalizując ryzyko niedoborów i nadmiaru zapasów, a także pozyskiwać nowych klientów z różnych części świata.

Jednym z wyzwań w logistyce międzynarodowej jest różnorodność przepisów i procedur w różnych krajach. Dlatego też, przedsiębiorstwa muszą zatrudniać specjalistów w dziedzinie logistyki międzynarodowej, którzy posiadają wiedzę i doświadczenie w zakresie planowania, organizacji i kontroli przepływu produktów i usług w skali globalnej.

W dzisiejszych czasach, gdy światowy rynek staje się coraz bardziej konkurencyjny, skuteczne zarządzanie logistyką międzynarodową jest kluczowe dla sukcesu przedsiębiorstwa. Firmy, które potrafią zoptymalizować procesy związane z transportem, magazynowaniem, dystrybucją i kwestiami celnymi, mają szansę na osiągnięcie sukcesu na rynku globalnym i zwiększenie swojej pozycji na arenie międzynarodowej.