Analiza mikrootoczenia

5/5 - (1 vote)

Rozwojowe możliwości i atrakcyjność sektora są tym mniejsze, im silniejsza jest presja na sektor ze strony dostawców i nabywców, im większe są możliwości wejścia do danego sektora nowych producentów lub pojawienie się na rynku substytutów, a także im ostrzejsza jest walka konkurencyjna między producentami w obrębie danego sektora.

Za pomocą „analizy pięcioczynnikowej” M. E. Portera zostaną zbadane możliwości rozwojowe i atrakcyjność sektora słodyczy w Polsce.

Analizie zostały poddane następujące elementy:
• Rywalizacja między przedsiębiorstwami sektora,
• Groźba pojawienia się nowych konkurentów – produktów,
• Groźba pojawienia się substytutów,
• Siła przetargowa nabywców,
• Siła przetargowa dostawców.

Rysunek 3: Charakterystyka konkurencji w sektorze słodyczy w Polsce.

rysunek3

Groźba pojawienia się nowych konkurentów

Potencjalni konkurenci:

  1. Zagraniczni producenci słodyczy z Europy Zachodniej (średnia)
  2. Producenci słodyczy premium i ekologicznych (średnia)
  3. Producenci azjatyccy i tureccy (słaba)

Sektor

  1. Wedel
  2. Grupa X
  3. Wawel
  4. Ferrero Polska
  5. Pozostałe firmy – około 100 mniejszych producentów posiadających około 25% rynku

Siła oddziaływania głównych dostawców
(od 0 do 5)

Dostawcy:

  1. Dostawcy kakao i cukru – około 150 producentów i importerów (2)
  2. Producenci opakowań foliowych i kartonowych (1)
  3. Dostawcy mleka i dodatków smakowych (1)
  4. Dostawcy energii i gazu (1)

Siła oddziaływania głównych odbiorców
(od 0 do 5)

Sektor średnio rozproszony. Największą siłę oddziaływania posiadają sieci handlowe i hipermarkety.

Nabywcy:
• Klienci indywidualni,
• Hurtownie,
• Supermarkety i hipermarkety,
• Sklepy spożywcze,
• Kawiarnie i cukiernie.

Groźba pojawienia się substytutów

Potencjalne substytuty:

  1. Słone przekąski (chipsy, paluszki) – średnia
  2. Batony proteinowe i zdrowe przekąski – wysoka
  3. Wyroby cukiernicze i desery – średnia

Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych udostępnionych przez firmę.

Rywalizacja między przedsiębiorstwami sektora – natężenie walki konkurencyjnej wewnątrz sektora.

Sektor słodyczy w Polsce został podzielony pomiędzy kilku największych producentów posiadających znaczną część rynku. Można mówić tutaj o silnej konkurencji oligopolistycznej w branży.

Poniższy rysunek przedstawia udziały w rynku poszczególnych producentów.

Rycina 4: Udział producentów w rynku słodyczy w Polsce.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych Grupy X.

Jak przedstawia powyższy rysunek, większościowy udział w rynku słodyczy w Polsce posiada kilku największych producentów. Pozostała część rynku należy do innych producentów i obejmuje około 100 firm.

Rynek słodyczy rozszerza się średnio o kilka procent rocznie. Zauważyć można, iż Grupa X podąża za trendem rynku, zwiększając swój udział kosztem konkurentów. Od wielu lat Grupa systematycznie zwiększa udział w rynku poprzez rozwój nowych produktów oraz inwestycje marketingowe.

Sytuacja taka sprzyja wdrożeniu strategii silnej ekspansji. Grupa X dysponuje nowoczesną technologią i dużym potencjałem produkcyjnym, dlatego przy wzrastającym rynku może jednocześnie inwestować w nowe produkty oraz zdobywać nowe rynki zbytu.

Firmy na międzynarodowym rynku producentów słodyczy łączą się w celu zdobycia przewagi konkurencyjnej. Grupa X również stale powiększa swoją działalność poprzez przejmowanie nowych firm, konsolidację oraz fuzje.

Rywalizacja wewnątrz sektora słodyczy polega głównie na:
→ usprawnianiu procesu realizacji zamówień,
→ unowocześnianiu przedsiębiorstw poprzez zastosowanie nowoczesnych technologii,
→ oferowaniu szerokiego asortymentu produktów,
→ intensywnych działaniach marketingowych i reklamowych,
→ wprowadzaniu nowych smaków i limitowanych edycji produktów.

Aktualnie Grupa X oferuje bardzo szeroki asortyment produktów na polskim rynku słodyczy.
Grupa X umacnia swoją pozycję na mapie grup strategicznych, realizuje strategię rozwoju firmy oraz inwestuje w infrastrukturę i technologię produkcji.

Analizowany sektor jest dynamicznie rozwijającym się sektorem z dużym potencjałem. Rynek słodyczy jest atrakcyjny dla podmiotów gospodarczych, dlatego trwa silna rywalizacja pomiędzy firmami krajowymi oraz międzynarodowymi koncernami.

Groźba pojawienia się nowych konkurentów – produktów

W związku z integracją gospodarczą i globalizacją na polskim rynku słodyczy mogą pojawić się nowi inwestorzy oraz zagraniczni producenci.

Rosnąca atrakcyjność tego sektora powoduje wzrost zagrożenia ze strony nowych konkurentów. Jeden z głównych konkurentów Grupy znalazł zagranicznego partnera strategicznego, dzięki czemu znacząco zwiększył swój udział w rynku słodyczy w Polsce.

Do najistotniejszych zagrożeń, które mogą spowodować pojawienie się nowych konkurentów należą:
• postępujące procesy globalizacji,
• duży kapitał zagranicznych inwestorów,
• rozwój sieci handlowych i sprzedaży międzynarodowej,
• wzrost popularności marek własnych supermarketów.

W celu wzmocnienia swojej pozycji na rynku polskim i europejskim Grupa X od kilku lat realizuje strategię ekspansji poprzez wykupywanie udziałów oraz przejmowanie innych przedsiębiorstw.

Bariery chroniące rynek przed wejściem nowych konkurentów to:

  1. konieczność posiadania dużego kapitału początkowego,
  2. dostęp do nowoczesnych technologii produkcji,
  3. silne marki istniejących producentów,
  4. rozbudowane kanały dystrybucji.

Istnieją wysokie bariery wejścia na polski rynek słodyczy w związku z koniecznością poniesienia wysokich nakładów inwestycyjnych oraz prowadzenia kosztownych kampanii reklamowych.

Barierą wejścia jest również dominacja największych producentów, którzy posiadają rozpoznawalne marki oraz rozbudowaną sieć sprzedaży.

Branża ta charakteryzuje się dużym tempem rozwoju, co wpływa na atrakcyjność rynku. Aby jeszcze bardziej wzmocnić swoją pozycję, Grupa X realizuje strategię rozwoju i większość dochodów przeznacza na inwestycje w nowe linie produkcyjne oraz rozwój nowych produktów.

Groźba pojawienia się substytutów

Substytuty odgrywają umiarkowaną rolę na polskim rynku słodyczy. Coraz większą popularność zdobywają zdrowe przekąski, produkty fitness oraz wyroby o obniżonej zawartości cukru.

W każdym atrakcyjnym sektorze pojawiają się substytuty, jednak Grupa X nie jest obecnie zagrożona nimi w bardzo dużym stopniu dzięki silnej pozycji marki i szerokiej ofercie produktowej.

Siła przetargowa nabywców – siła oddziaływania nabywców oraz możliwość wywierania przez nich presji na przedsiębiorstwa sektora

Odbiorcami produktów Grupy X są nabywcy indywidualni, hurtownie, sklepy detaliczne, super i hipermarkety, a także kawiarnie i cukiernie.

Największą siłę przetargową posiadają obecnie duże sieci handlowe, które zamawiają produkty w dużych ilościach i mogą negocjować ceny oraz warunki współpracy.

Siła przetargowa dostawców – siła oddziaływania dostawców oraz możliwość wywierania przez nich presji na przedsiębiorstwa sektora

Dostawcami Grupy są producenci kakao, cukru, mleka oraz opakowań foliowych i kartonowych.

Rynek dostawców surowców spożywczych jest stosunkowo rozproszony, dlatego nie posiada bardzo dużej siły przetargowej. Możliwość zmiany dostawcy jest stosunkowo łatwa i mało kosztowna.

Siła przetargowa dostawców opakowań również jest niewielka ze względu na dużą liczbę producentów tych materiałów. Jednak ewentualne problemy na rynku surowców, szczególnie kakao i cukru, mogłyby znacząco wpłynąć na sytuację Grupy X, ponieważ są to podstawowe składniki produkcji słodyczy.

Konkurencja pomiędzy dostawcami powoduje, że nie stosują oni praktyk monopolistycznych, a stali odbiorcy mogą liczyć na korzystne warunki współpracy i rabaty.

Nabywcy zaopatrujący się u dostawców kupują produkty w dużych ilościach. Wybór dostawcy zależy głównie od jakości surowców, ceny oraz terminowości dostaw.

Przewagę nad konkurencją uzyskują ci dostawcy, którzy realizują dostawy szybko, terminowo i zapewniają wysoką jakość produktów.

Grupa X współpracuje zarówno z dostawcami krajowymi, jak i zagranicznymi.

Wszystkie wymienione siły konkurencji w analizowanym sektorze mają kluczowe znaczenie dla działalności Grupy X, wpływają na funkcjonowanie przedsiębiorstwa oraz umożliwiają opracowanie odpowiedniej strategii rozwoju i przewidywanie działań konkurencji.

Podsumowanie pracy inżynierskiej

5/5 - (4 votes)

Niniejsza praca opisuje organizację i technikę dystrybucji i przewozu styropianu na przykładzie firmy ARBET.

Dokonano lokalizacji sieci placówek firmy ARBET, przedstawiono strukturę wewnętrzną firmy, zamieszczono oraz następnie scharakteryzowano wyroby z uwzględnieniem ich właściwości, zastosowania oraz podatności na przewóz.

Następnie w kolejności opisano dystrybucję krajową oraz zagraniczną w firmie. Wraz z kolejnością oraz układem pracy zaprezentowano schemat blokowy procesu przewozu w formie dwóch algorytmów tj. projektowania i wykonania wraz z poniższym opisem.

Projektując proces technologiczny przewozu styropianu dokonano doboru technologii samego przewozu jak i technologii towarzyszących prac ładunkowych. Przedstawiono ewentualne środki przewozowe a następnie dokonano odpowiedniego wyboru tychże obiektów z uwzględnieniem optymalnych korzyści technicznych i ekonomicznych. Gdy już zostały wybrane środki transportujące ładunek to dla zrealizowania celu dokonano optymalnego doboru pracowników oraz wybrano trasę przewozu.

Dla lepszego zobrazowania czasowego oraz wymaganych urządzeń ładunkowych i dokumentów, przedstawiono projekt procesu przewozowego w układzie tabelarycznym. Aby osiągnąć zamierzony cel konieczna jest doskonała organizacja pracy ludzkiej na każdym z etapów projektowania procesu przewozowego.

Mamy nadzieję przedstawiony przeze mnie projekt  przyczyni się znacząco do poprawy i usprawnienia transportu styropianu.

Założenia do projektu procesu przewozu ładunku

5/5 - (1 vote)

podrozdział pracy inżynierskiej

W celu opracowania projektu procesu technologicznego przewozu partii styropianu przyjęto następujące założenia:

Rodzaj przewożonego ładunku – styropian EPS -70-040, w postaci płyt gładkich niefrezowanych.

Rys. 29. Płyty styropianowe EPS – 70 – 040 zapakowane w folię.

  1. Wymiary płyt: 1000 x 500 x 400mm.
  2. Ładunek będzie przygotowany w postaci paczek (prostopadłościanów) owiniętych w folię. Każda z paczek będzie zawierała 15 sztuk płyt.
  3. Objętość przewożonego styropianu 700m³.
  4. Miejsce załadunku: „F. S. ARBET sp. Jawna” odział Golub – Dobrzyń, Wytwórca Styropianu Golub – Dobrzyń ul. PTTK.
  5. Miejsce dostawy: Poznań ul. Sucholeska 15, Hurtownia Budowlana „DomBud”.
  6. Termin dostawy 15 XI 2007 (w godzinach pracy hurtowni 800-1700).
  7. Zakłada się, że rozładunek u odbiorcy będzie wykonany przez pracowników hurtowni.

Pozycja badanej firmy na rynku polskim i zagranicznym

5/5 - (3 votes)

podrozdział pracy inżynierskiej

ARBET jest jednym z największych producentów styropianu w Polsce, 13% produkcji styropianu w Polsce to styropian wyprodukowany przez firmę ARBET. Dobrą  sprzedaż zapewnia już dawno ugruntowana pozycja na rynku krajowym, oraz dobra jakość świadczonych usług przez przedsiębiorstwo. ARBET jako firma o dobrej pozycji na rynku, może sobie pozwolić na pewną elastyczność, w zakresie kreowania cen produktów i dostosowywania ich do wymagań klientów.

Dzięki reklamie firma ARBET jest dostrzegana na arenie krajowej jak i europejskiej. ARBET reklamuje się na:

  • ogólnopolskich targach producentów styropianu,
  • reklamy firmy znajdują się na samochodach, którymi dostarczany jest styropian,
  • na folii, w którą pakowany jest produkt,
  • w masowych środkach przekazu.

Struktura wewnętrzna firmy

Koszalin jak już wyżej zostało wspomniane jest główną siedzibą firmy ARBET i tam znajduje się zarząd główny. Jednakże każdy z oddziałów firmy posiada swoje indywidualne kierownictwo, osoby odpowiedzialne za sprawy sprzedaży, marketingu, transportu, a także przedstawicieli handlowych oraz pracowników fizycznych.

Oddział w Golubiu – Dobrzyniu zatrudnia łącznie 180 osób. Wszystkie przychody poszczególnych oddziałów „wędrują” drogą elektroniczną do siedziby ARBETU, a stamtąd przekazywane są środki pieniężne na poszczególne konta firm, które wykonują usługi dla firmy ARBET.

ARBET nie posiada własnych środków przewozowych (własnego transportu), dlatego też każdy oddział terenowy zawiera umowy z wybranymi przewoźnikami, którzy świadczą usługi transportowe na rzecz firmy.

Organizacja sieci dystrybucji

Każda z dziedzin działalności produkcyjnej czy usługowej wypracowała sobie i wciąż doskonali metody podejmowania decyzji lokalizacyjnych sieci swych placówek działalności. Także i ARBET zaczynając swą działalność w 1990 roku musiał podjąć decyzje lokalizacyjne swych placówek produkcyjnych.

Struktury ARBETu badając rynek wybierały miejsca, rejony Polski w pośród których mogłyby powstać nowe miejsca produkcyjno – dystrybucyjne firmy. Aktualnie ARBET jest w posiadaniu czterech fabryk, z których sprzedawane są towary. Każda z tych fili ma swoją indywidualna grupę odbiorców i swój rejon, w którym prowadzi dystrybucję. Te cztery fabryki współpracują ze sobą i tworzą pewną sieć dystrybucji, z której korzystają klienci firmy. ARBET tworząc taką sieć był przygotowany na wkład w dużą inwestycję, która po pewnym czasie zapewni doskonałą sprzedaż i dobrą pozycję firmy na rynku zbytu.

Ruch drogowy

5/5 - (2 votes)

Konwencje Wiedeńskie, zgodność tych uregulowań prawnych z konwencjami międzynarodowymi, podstawy prawne, kontrola ruchu drogowego – uprawnienia Policji oraz innych podmiotów, wymogi, jakie muszą spełnić kierujący, uwarunkowania techniczne pojazdów z dopuszczenie do ruchu, okresowe ograniczenia oraz zakazy ruchu niektórych pojazdów na drogach, przestrzeganie norm socjalnych transporcie krajowym i międzynarodowym, alkohol i prowadzenie w kontekście ostatnio dokonanych zmian ustawowych. Konwencje o ruchu drogowym, o znakach i sygnałach drogowych, oznaczeń dróg, w treści przytoczonych powyżej konwencji, porozumień i protokołów wynika szereg konsekwencji, wśród których warto przytoczyć najistotniejsze:

  • zdefiniowano kluczowe określenia występujące w ruchu drogowym
  • zobowiązano strony do podjęcia właściwych środków w celu zapewnienia zgodności zasad ruchu drogowego
  • zobowiązano strony do podjęcia właściwych środków w celu zapewnienia zgodności zasad dotyczących warunków technicznych pojazdów samochodowych i przyczep
  • wprowadzono hierarchie znaków i sygnałów drogowych
  • określono wymogi stawiane kierującym
  • scharakteryzowano ładunek pojazdu i sposób jego umieszczania i zabezpieczenia
  • określono zasady postępowania podczas wypadku
  • scharakteryzowano oświetlenie zewnętrzne pojazdów i zasady jego użytkowania

Kontrola drogowa. Czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego mogą wykonywać, w zakresie określonym odpowiednio, funkcjonariusze Straży Granicznej, Funkcjonariusze celni, strażnicy leśni, funkcjonariusze Straży Parku, pracownicy zarządu dróg oraz strażnicy straży miejskiej. Na mocy innych ustaw uprawnienia kontrolne posiadają także funkcjonariusze Inspekcji Drogowej oraz Inspekcji Celnej.

W celu zatrzymania pojazdu policjant podaje sygnały tarczą do zatrzymania, ręką, lub w warunkach niedostatecznej widoczności – latarką ze światłem czerwonym albo zamiennie tarcza do zatrzymania pojazdów posiadających światło odblaskowe lub światło czerwone. Odnośnie zatrzymania do kontroli – rozporządzenie nie wprowadza żadnych ograniczeń dla policjantów umundurowanych, natomiast policjant po cywilnemu może zatrzymać kierującego pojazdem wyłącznie na obszarze zabudowanym i używając któregoś z w/w akcesoriów. Nie może zrobić tego sama ręką. Nowością jest sposób zatrzymania przez policjanta jadącego pojazdem samochodowym (nie musi to być pojazd oznakowany jako radiowóz policyjny). Patrol powietrzny sygnał do zatrzymania pojazdu podaje za pomocą urządzeń nagłaśniających lub świetlnych. Zatrzymanie pojazdu może nastąpić w dowolnym miejscu (decyduje o tym policjant) w dwóch przypadkach:

  • gdy zaistniała konieczność zatrzymania pojazdu w wyniku działań pościgowych
  • gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż pojazd bezpośrednio zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, ze względu na jego stan techniczny lub zachowanie się kierującego. W rozporządzeniu wyraźnie zostały uregulowane inne czynności związane z kontrolą a będące „kością niezgody” pomiędzy policjantem a kierowcą. Kolejnym konkretem jest zapis, mówiący, że dokonanie sprawdzenia zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju oraz postoju (tachografu) policjant potwierdza odciskiem pieczęci na tarczy tego urządzenia.

Uwarunkowania techniczne pojazdów samochodowych – regulacje prawne z tego zakresu znajdują się w:

  1. Ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U Nr 98, poz. 602 z późn. zm.)
  2. -Rozporządzenia Ministra Transportu Gospodarki Morskiej z dnia 07 października 1999 r. w sprawie homologacji pojazdów (Dz.U. Nr 91 poz. 1039 z późn. zm.)
  3. Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. nr  44, poz. 432 z późn. zm.)
  4. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych (Dz.U. Nr 81,poz. 917 z późn. zm.)
  5. Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji oznaczenia pojazdów (Dz.U. Nr.59 poz. 632 z późn. zm.)

Na te uwarunkowania składają się badania homologacyjne, przeglądy techniczne, warunki dopuszczające pojazdy do ruchu, okresowe badania techniczne i rejestracja pojazdów. Zgodnie z przepisami ruchu drogowego, pojazd będący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystając z niego nie powodować zagrożenia bezpieczeństwa osób w nim jadących a także innych uczestników ruchu, nie zakłócać spokoju publicznego, nie powodować nadmiernego hałasu, nie powodować wydzielania szkodliwych substancji chemicznych, niszczenia dróg oraz zapewnić dobre pole widzenia kierowcy, a także łatwe i wygodne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania i oświetlenia drogi przy jednoczesnym jej obserwowaniu.

Te uwarunkowania powinny być spełnione, gdyż każdy importer lub producent nowego typu pojazdu samochodowego oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części ma obowiązek uzyskać świadectwo homologacji. Homologacji podlegają tylko pojazdy nowe i te, które po raz pierwszy są wprowadzone do sprzedaży na polskim rynku. Pojazd samochodowy zostaje dopuszczony do ruchu po spełnieniu wymaganych warunków technicznych zarejestrowaniu. Pierwszy z warunków to posiadanie świadectwa homologacji typu oraz sprawny stan techniczny. Obowiązek ten wypełnia importer oraz właściciel pojazdu, sprawność pojazdu pozwalającą uzyskać pozytywny wynik badania technicznego potwierdzony w uprawnionej stacji diagnostycznej. Każdy użytkownik pojazdu ma obowiązek utrzymania pojazdu w taki sposób, aby był on sprawny technicznie i bezpieczny (odpowiednie wyposażenie dodatkowe). Ten obowiązek jest realizowany poprzez odpowiednią konserwacje pojazdu w ramach obsługi codziennej (wykonywanej przez kierowcę) i obsługi technicznej wykonywanej zazwyczaj autoryzowanym serwisie. Pojazdy fabrycznie nowe nie podlegają badaniu kontrolnemu – gdyż zostało ono przeprowadzone przez producenta. Właściciel wykonuje obowiązkowe badania techniczne z odpowiednią częstotliwością w zależności od rodzaju pojazdu, jego przeznaczenia i wieku. Ponadto, stan techniczny pojazdów jest na stale poddawany kontroli przez uprawnione do tego służby (głównie Policja) działające na drogach.

Wszystkie pojazdy samochodowe i większość przyczep podlegają rejestracji o co zwraca się właściciel z wnioskiem do starosty właściwego ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), a ten po wypełnieniu wszystkich wymogów wydaje dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne.

Rejestracji dokonuje się na podstawie:

  • dowodu własności pojazdu
  • karty pojazdu, jeżeli była wydana
  • wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli są wymagane
  • dowodu rejestracyjnego
  • dowodu odprawy celnej przywozowej

Potwierdzeniem zarejestrowania pojazdu jest wydanie właścicielowi dowodu rejestracyjnego wraz z kompletem znaków legalizacyjnych nalepki kontrolnej oraz tablic rejestracyjnych.

Okresowe ograniczenia oraz zakazy ruchu niektórych pojazdów na drogach wprowadzone zostały rozporządzeniem Ministra transportu i Gospodarki Morskiej w 1996 r. z dwóch zasadniczych powodów:

Pierwszy – stałe zwiększający się ruch pojazdów ciężkich, powodujący na wielu odcinkach dróg znaczne pogorszenie się warunków ruchu i komfortu jazdy. Jest to szczególnie odczuwalne w porze letniej i w dni wolne od pracy, w które następuje znaczne zwiększenie natężenia ruchu samochodów osobowych. W weekendy szczególnie wzrasta zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Drugi – wykoleinowanie dróg o największym natężeniu ruchu spowodowane powszechnie występującym w naszym kraju przekroczeniem dopuszczalnych nacisków osi samochodów ciężarowych, jakości wykonania dróg i opóźnieniom w ich remontowaniu i konserwacji a także występującymi w dłuższym okresie czasu nienotowanymi od wielu lat bardzo wysokimi temperaturami powodującymi uplastycznienie nawierzchni dróg.

Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz.U. Nr 50 poz. 598) wprowadziło zakaz ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton. Przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do pojazdów: policji, sił zbrojnych, straży granicznej, biorących udział w akcjach ratowniczych, przewożące żywe zwierzęta, przewożące artykuły szybko psujące się, przewożące prasę, poczta, pojazdy przeznaczone do przewozu betonu, pojazdy komunalne. Ponadto zakazy nie mają zastosowania do pojazdów, które wjechały na terytorium RP poza terminami lub godzinami obowiązywania zakazów lub ograniczeń, w odległości do 25 km od miejsca przekroczenia granicy, oraz oczekujących na granicy na wyjazd z terytorium RP.