Podsumowanie pracy inżynierskiej

5/5 - (4 votes)

Niniejsza praca opisuje organizację i technikę dystrybucji i przewozu styropianu na przykładzie firmy ARBET.

Dokonano lokalizacji sieci placówek firmy ARBET, przedstawiono strukturę wewnętrzną firmy, zamieszczono oraz następnie scharakteryzowano wyroby z uwzględnieniem ich właściwości, zastosowania oraz podatności na przewóz.

Następnie w kolejności opisano dystrybucję krajową oraz zagraniczną w firmie. Wraz z kolejnością oraz układem pracy zaprezentowano schemat blokowy procesu przewozu w formie dwóch algorytmów tj. projektowania i wykonania wraz z poniższym opisem.

Projektując proces technologiczny przewozu styropianu dokonano doboru technologii samego przewozu jak i technologii towarzyszących prac ładunkowych. Przedstawiono ewentualne środki przewozowe a następnie dokonano odpowiedniego wyboru tychże obiektów z uwzględnieniem optymalnych korzyści technicznych i ekonomicznych. Gdy już zostały wybrane środki transportujące ładunek to dla zrealizowania celu dokonano optymalnego doboru pracowników oraz wybrano trasę przewozu.

Dla lepszego zobrazowania czasowego oraz wymaganych urządzeń ładunkowych i dokumentów, przedstawiono projekt procesu przewozowego w układzie tabelarycznym. Aby osiągnąć zamierzony cel konieczna jest doskonała organizacja pracy ludzkiej na każdym z etapów projektowania procesu przewozowego.

Mamy nadzieję przedstawiony przeze mnie projekt  przyczyni się znacząco do poprawy i usprawnienia transportu styropianu.

Założenia do projektu procesu przewozu ładunku

5/5 - (1 vote)

podrozdział pracy inżynierskiej

W celu opracowania projektu procesu technologicznego przewozu partii styropianu przyjęto następujące założenia:

Rodzaj przewożonego ładunku – styropian EPS -70-040, w postaci płyt gładkich niefrezowanych.

Rys. 29. Płyty styropianowe EPS – 70 – 040 zapakowane w folię.

  1. Wymiary płyt: 1000 x 500 x 400mm.
  2. Ładunek będzie przygotowany w postaci paczek (prostopadłościanów) owiniętych w folię. Każda z paczek będzie zawierała 15 sztuk płyt.
  3. Objętość przewożonego styropianu 700m³.
  4. Miejsce załadunku: „F. S. ARBET sp. Jawna” odział Golub – Dobrzyń, Wytwórca Styropianu Golub – Dobrzyń ul. PTTK.
  5. Miejsce dostawy: Poznań ul. Sucholeska 15, Hurtownia Budowlana „DomBud”.
  6. Termin dostawy 15 XI 2007 (w godzinach pracy hurtowni 800-1700).
  7. Zakłada się, że rozładunek u odbiorcy będzie wykonany przez pracowników hurtowni.

Pozycja badanej firmy na rynku polskim i zagranicznym

5/5 - (3 votes)

podrozdział pracy inżynierskiej

ARBET jest jednym z największych producentów styropianu w Polsce, 13% produkcji styropianu w Polsce to styropian wyprodukowany przez firmę ARBET. Dobrą  sprzedaż zapewnia już dawno ugruntowana pozycja na rynku krajowym, oraz dobra jakość świadczonych usług przez przedsiębiorstwo. ARBET jako firma o dobrej pozycji na rynku, może sobie pozwolić na pewną elastyczność, w zakresie kreowania cen produktów i dostosowywania ich do wymagań klientów.

Dzięki reklamie firma ARBET jest dostrzegana na arenie krajowej jak i europejskiej. ARBET reklamuje się na:

  • ogólnopolskich targach producentów styropianu,
  • reklamy firmy znajdują się na samochodach, którymi dostarczany jest styropian,
  • na folii, w którą pakowany jest produkt,
  • w masowych środkach przekazu.

Struktura wewnętrzna firmy

Koszalin jak już wyżej zostało wspomniane jest główną siedzibą firmy ARBET i tam znajduje się zarząd główny. Jednakże każdy z oddziałów firmy posiada swoje indywidualne kierownictwo, osoby odpowiedzialne za sprawy sprzedaży, marketingu, transportu, a także przedstawicieli handlowych oraz pracowników fizycznych.

Oddział w Golubiu – Dobrzyniu zatrudnia łącznie 180 osób. Wszystkie przychody poszczególnych oddziałów „wędrują” drogą elektroniczną do siedziby ARBETU, a stamtąd przekazywane są środki pieniężne na poszczególne konta firm, które wykonują usługi dla firmy ARBET.

ARBET nie posiada własnych środków przewozowych (własnego transportu), dlatego też każdy oddział terenowy zawiera umowy z wybranymi przewoźnikami, którzy świadczą usługi transportowe na rzecz firmy.

Organizacja sieci dystrybucji

Każda z dziedzin działalności produkcyjnej czy usługowej wypracowała sobie i wciąż doskonali metody podejmowania decyzji lokalizacyjnych sieci swych placówek działalności. Także i ARBET zaczynając swą działalność w 1990 roku musiał podjąć decyzje lokalizacyjne swych placówek produkcyjnych.

Struktury ARBETu badając rynek wybierały miejsca, rejony Polski w pośród których mogłyby powstać nowe miejsca produkcyjno – dystrybucyjne firmy. Aktualnie ARBET jest w posiadaniu czterech fabryk, z których sprzedawane są towary. Każda z tych fili ma swoją indywidualna grupę odbiorców i swój rejon, w którym prowadzi dystrybucję. Te cztery fabryki współpracują ze sobą i tworzą pewną sieć dystrybucji, z której korzystają klienci firmy. ARBET tworząc taką sieć był przygotowany na wkład w dużą inwestycję, która po pewnym czasie zapewni doskonałą sprzedaż i dobrą pozycję firmy na rynku zbytu.

Ruch drogowy

5/5 - (2 votes)

Konwencje Wiedeńskie, zgodność tych uregulowań prawnych z konwencjami międzynarodowymi, podstawy prawne, kontrola ruchu drogowego – uprawnienia Policji oraz innych podmiotów, wymogi, jakie muszą spełnić kierujący, uwarunkowania techniczne pojazdów z dopuszczenie do ruchu, okresowe ograniczenia oraz zakazy ruchu niektórych pojazdów na drogach, przestrzeganie norm socjalnych transporcie krajowym i międzynarodowym, alkohol i prowadzenie w kontekście ostatnio dokonanych zmian ustawowych. Konwencje o ruchu drogowym, o znakach i sygnałach drogowych, oznaczeń dróg, w treści przytoczonych powyżej konwencji, porozumień i protokołów wynika szereg konsekwencji, wśród których warto przytoczyć najistotniejsze:

  • zdefiniowano kluczowe określenia występujące w ruchu drogowym
  • zobowiązano strony do podjęcia właściwych środków w celu zapewnienia zgodności zasad ruchu drogowego
  • zobowiązano strony do podjęcia właściwych środków w celu zapewnienia zgodności zasad dotyczących warunków technicznych pojazdów samochodowych i przyczep
  • wprowadzono hierarchie znaków i sygnałów drogowych
  • określono wymogi stawiane kierującym
  • scharakteryzowano ładunek pojazdu i sposób jego umieszczania i zabezpieczenia
  • określono zasady postępowania podczas wypadku
  • scharakteryzowano oświetlenie zewnętrzne pojazdów i zasady jego użytkowania

Kontrola drogowa. Czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego mogą wykonywać, w zakresie określonym odpowiednio, funkcjonariusze Straży Granicznej, Funkcjonariusze celni, strażnicy leśni, funkcjonariusze Straży Parku, pracownicy zarządu dróg oraz strażnicy straży miejskiej. Na mocy innych ustaw uprawnienia kontrolne posiadają także funkcjonariusze Inspekcji Drogowej oraz Inspekcji Celnej.

W celu zatrzymania pojazdu policjant podaje sygnały tarczą do zatrzymania, ręką, lub w warunkach niedostatecznej widoczności – latarką ze światłem czerwonym albo zamiennie tarcza do zatrzymania pojazdów posiadających światło odblaskowe lub światło czerwone. Odnośnie zatrzymania do kontroli – rozporządzenie nie wprowadza żadnych ograniczeń dla policjantów umundurowanych, natomiast policjant po cywilnemu może zatrzymać kierującego pojazdem wyłącznie na obszarze zabudowanym i używając któregoś z w/w akcesoriów. Nie może zrobić tego sama ręką. Nowością jest sposób zatrzymania przez policjanta jadącego pojazdem samochodowym (nie musi to być pojazd oznakowany jako radiowóz policyjny). Patrol powietrzny sygnał do zatrzymania pojazdu podaje za pomocą urządzeń nagłaśniających lub świetlnych. Zatrzymanie pojazdu może nastąpić w dowolnym miejscu (decyduje o tym policjant) w dwóch przypadkach:

  • gdy zaistniała konieczność zatrzymania pojazdu w wyniku działań pościgowych
  • gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż pojazd bezpośrednio zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, ze względu na jego stan techniczny lub zachowanie się kierującego. W rozporządzeniu wyraźnie zostały uregulowane inne czynności związane z kontrolą a będące „kością niezgody” pomiędzy policjantem a kierowcą. Kolejnym konkretem jest zapis, mówiący, że dokonanie sprawdzenia zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju oraz postoju (tachografu) policjant potwierdza odciskiem pieczęci na tarczy tego urządzenia.

Uwarunkowania techniczne pojazdów samochodowych – regulacje prawne z tego zakresu znajdują się w:

  1. Ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U Nr 98, poz. 602 z późn. zm.)
  2. -Rozporządzenia Ministra Transportu Gospodarki Morskiej z dnia 07 października 1999 r. w sprawie homologacji pojazdów (Dz.U. Nr 91 poz. 1039 z późn. zm.)
  3. Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. nr  44, poz. 432 z późn. zm.)
  4. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych (Dz.U. Nr 81,poz. 917 z późn. zm.)
  5. Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji oznaczenia pojazdów (Dz.U. Nr.59 poz. 632 z późn. zm.)

Na te uwarunkowania składają się badania homologacyjne, przeglądy techniczne, warunki dopuszczające pojazdy do ruchu, okresowe badania techniczne i rejestracja pojazdów. Zgodnie z przepisami ruchu drogowego, pojazd będący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystając z niego nie powodować zagrożenia bezpieczeństwa osób w nim jadących a także innych uczestników ruchu, nie zakłócać spokoju publicznego, nie powodować nadmiernego hałasu, nie powodować wydzielania szkodliwych substancji chemicznych, niszczenia dróg oraz zapewnić dobre pole widzenia kierowcy, a także łatwe i wygodne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania i oświetlenia drogi przy jednoczesnym jej obserwowaniu.

Te uwarunkowania powinny być spełnione, gdyż każdy importer lub producent nowego typu pojazdu samochodowego oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części ma obowiązek uzyskać świadectwo homologacji. Homologacji podlegają tylko pojazdy nowe i te, które po raz pierwszy są wprowadzone do sprzedaży na polskim rynku. Pojazd samochodowy zostaje dopuszczony do ruchu po spełnieniu wymaganych warunków technicznych zarejestrowaniu. Pierwszy z warunków to posiadanie świadectwa homologacji typu oraz sprawny stan techniczny. Obowiązek ten wypełnia importer oraz właściciel pojazdu, sprawność pojazdu pozwalającą uzyskać pozytywny wynik badania technicznego potwierdzony w uprawnionej stacji diagnostycznej. Każdy użytkownik pojazdu ma obowiązek utrzymania pojazdu w taki sposób, aby był on sprawny technicznie i bezpieczny (odpowiednie wyposażenie dodatkowe). Ten obowiązek jest realizowany poprzez odpowiednią konserwacje pojazdu w ramach obsługi codziennej (wykonywanej przez kierowcę) i obsługi technicznej wykonywanej zazwyczaj autoryzowanym serwisie. Pojazdy fabrycznie nowe nie podlegają badaniu kontrolnemu – gdyż zostało ono przeprowadzone przez producenta. Właściciel wykonuje obowiązkowe badania techniczne z odpowiednią częstotliwością w zależności od rodzaju pojazdu, jego przeznaczenia i wieku. Ponadto, stan techniczny pojazdów jest na stale poddawany kontroli przez uprawnione do tego służby (głównie Policja) działające na drogach.

Wszystkie pojazdy samochodowe i większość przyczep podlegają rejestracji o co zwraca się właściciel z wnioskiem do starosty właściwego ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), a ten po wypełnieniu wszystkich wymogów wydaje dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne.

Rejestracji dokonuje się na podstawie:

  • dowodu własności pojazdu
  • karty pojazdu, jeżeli była wydana
  • wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli są wymagane
  • dowodu rejestracyjnego
  • dowodu odprawy celnej przywozowej

Potwierdzeniem zarejestrowania pojazdu jest wydanie właścicielowi dowodu rejestracyjnego wraz z kompletem znaków legalizacyjnych nalepki kontrolnej oraz tablic rejestracyjnych.

Okresowe ograniczenia oraz zakazy ruchu niektórych pojazdów na drogach wprowadzone zostały rozporządzeniem Ministra transportu i Gospodarki Morskiej w 1996 r. z dwóch zasadniczych powodów:

Pierwszy – stałe zwiększający się ruch pojazdów ciężkich, powodujący na wielu odcinkach dróg znaczne pogorszenie się warunków ruchu i komfortu jazdy. Jest to szczególnie odczuwalne w porze letniej i w dni wolne od pracy, w które następuje znaczne zwiększenie natężenia ruchu samochodów osobowych. W weekendy szczególnie wzrasta zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Drugi – wykoleinowanie dróg o największym natężeniu ruchu spowodowane powszechnie występującym w naszym kraju przekroczeniem dopuszczalnych nacisków osi samochodów ciężarowych, jakości wykonania dróg i opóźnieniom w ich remontowaniu i konserwacji a także występującymi w dłuższym okresie czasu nienotowanymi od wielu lat bardzo wysokimi temperaturami powodującymi uplastycznienie nawierzchni dróg.

Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz.U. Nr 50 poz. 598) wprowadziło zakaz ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton. Przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do pojazdów: policji, sił zbrojnych, straży granicznej, biorących udział w akcjach ratowniczych, przewożące żywe zwierzęta, przewożące artykuły szybko psujące się, przewożące prasę, poczta, pojazdy przeznaczone do przewozu betonu, pojazdy komunalne. Ponadto zakazy nie mają zastosowania do pojazdów, które wjechały na terytorium RP poza terminami lub godzinami obowiązywania zakazów lub ograniczeń, w odległości do 25 km od miejsca przekroczenia granicy, oraz oczekujących na granicy na wyjazd z terytorium RP.

Międzynarodowe przewozy pasażerskie

5/5 - (2 votes)

Przepisy Unii Europejskiej regulują przewozy autobusowe i autokarowe dokonywane pojazdami posiadającymi więcej niż 8 miejsc siedzących dla pasażerów. Obowiązują również rozporządzenia nr 3820 i 3821 z 1985 r. dotyczące czasu spędzonego za kierownicą oraz przyrządów kontrolnych.

Rodzaje komunikacji międzynarodowej (według Unii Europejskiej); przewozy regularne – jest to przewóz pasażerów w określonych odstępach czasu po określonych trasach, gdy pasażerowie wsiadają i wysiadają na z góry określonych przystankach; usługi okazjonalne – są to wyjazdy turystyczne, wycieczki, oraz prywatne przewozy zarobkowe.; przewozy na rachunek własny – są to przewozy wykonywane w celach niehandlowych bez zamiaru osiągnięcia zysku przez organizację, wykonującą przewozy jedynie w ramach działalności pomocniczej i wykorzystującą w tym celu pojazdy będące jej własnością lub w ramach leasingowi, kierowane przez tę osobę, należącą do personel.

ASOR – Międzynarodowe drogowe przejazdy tam i z powrotem wykonywane za pomocą okazjonalnej komunikacji autobusowej i autokarowej poza terytorium Unii.

Najważniejsze uregulowania prawne to:

  1. WE 11/98 – przepisy dotyczące międzynarodowych autokarowych i autobusowych przewozów pasażerskich – nowelizacja rozporządzenia 684/92.
  2. WE 2121/98 ustalenia w sprawie dokumentacji wymaganej dla przewozu pasażerów autokarami autobusami.

Powyższe przepisy mają zastosowanie do pojazdów zarejestrowanych państwach członkowskich Unii, wykorzystywanych do wykonywania przewozów międzynarodowych oraz konstrukcyjnie przewidzianych lub przystosowanych do przewozu więcej niż 8 pasażerów oraz kierowcy

Specjalne usługi regularne – połączenia te zapewniają przewóz określonych kategorii pasażerów przy wyłączeniu i mieszczą się kategoriach połączeń regularnych. Podlegają one takim samym przepisom jak połączenia regularne. Nie ma konieczności uzyskania zezwolenia, gdy specjalne połączenia regularne działa wyłącznie na terenie unii Europejskiej i objęte jest umową pomiędzy organizatorem i przewoźnikiem. Przewozy kabotażowe mają miejsce wtedy, gdy przewoźnik unijny, niemający siedziby w danym państwie członkowskim, wykonuje krajowe przewozy pasażerów na terytorium tego państwa członkowskiego. Przewoźnik taki musi posiadać licencję Wspólnoty na międzynarodowy transport pasażerów autokarami autobusami. Autokarami zakresu obowiązywania wyłączono usługi miejskie i podmiejskie. Poza terytorium Unii należy uzyskać zezwolenie Ministra Transportu odpowiedniego kraju. Przewozy okazjonalne podlegające listowi przewozowemu takim przewozom winien towarzyszyć „dokument kontroli podróży” lub „list przewozowy” znajdujący się w pojeździe i potwierdzający status przewozu. Istnieją różne wersje tego dokumentu dla nie komercyjnych przewozów wykonywanych na własny rachunek innych przewozów. Zasady wykupienia, wypełnienia i stosowania są takie same dla wszystkich rodzajów listów przewozowych.