Powiat Jędrzejowski położony jest na terenie Niecki Nidziańskiej – jednostki rozciągającej się pomiędzy Górami Świętokrzyskimi na wschodzie a Wyżyną Krakowsko-Częstochowską na zachodzie. Niecka Nidziańska wznosi się na ogół 200 – 300 m n.p.m. i jest niższa od sąsiednich obszarów, bowiem jest obniżeniem o charakterze niecki tekotonicznej. Pod względem geologicznym obszar ten jest synklinorium jurajskim wypełnionym utworami środkowej i górnej kredy. Na skrzydłach tego synklinorium występują piaskowce z cenomanu (środkowej kredy), pozostałą część wypełniają margle kredowe, pokryte utworami polodowcowymi. W trzeciorzędzie (w miocenie) na obszarze tym w płytkiej zatoce morskiej powstały gliny piaszczyste, margle, wapienie litotaminowe i gipsy.
Nieckę Nidziańską można podzielić na kilka mniejszych jednostek. Powiat jędrzejowski leży we wschodniej części Niecki Włoszczowskiej, której kredowe podłoże pokrywają czwartorzędowe piaski tworząc typowe wydmy, pomiędzy którymi występują tereny podmokłe, bagniste i torfiaste. Sam Jędrzejów położony jest na wzniesionym nieco wyżej Płaskowyżu Jędrzejowskim. W południowej części powiatu znajduje się Garb Wodzisławski będący antykliną kredową, wysokości dochodzą tu do 368 m n.p.m., obniża się on w kierunku płd.-wsch. do 261 m np.m. w pobliżu doliny Nidy. Na kredzie leżą lessy, rozcięte gęstą siecią parowów i wąwozów. Na płd.-wsch. stokach garbu zachowały się spore fragmenty leśne.
Północna część powiatu leży w Paśmie Przedborsko-Małogoskim na pograniczu Gór Świętokrzyskich.
Obszar odwadniany jest przez Nidę, która wydostaje się z obrębu niecki przełomami przez skały kredowe. Nida przepływa przez gminy Małogoszcz, Sobków, Imielno i Oksę. W południowej części powiatu przez gminy Sędziszów i Wodzisław płynie Mierzawa (prawy dopływ Nidy) mniejsze rzeki to Łososina – „Wierna rzeka” Żeromskiego (nazwa pochodzi od łososi przypływających tu na tarło), Biała Nida, Mozgawa i Brzeźnica. W Mozgawie i Mierzawie żyją pstrągi, w ryby obfitują liczne rozlewiska i, storzecza Nidy, występują też liczne stawy rybne udostępniane wędkarzom (np. W Mieronicach, Lubczy w gminie Wodzisław, w Korytnicy w gminie Sobków, w Krzelowie w gminie Sędziszów) oraz stawy hodowlane karpia (w Oksie o pow. 240 ha z zorganizowanymi łowiskami dla wędkarzy).
Do atrakcji turystycznych w regionie należą zbiorniki retencyjne np. w Wodzisławiu i Olszówce w gminie Wodzisław, kąpielisko w Oksie z zapleczem gastronomicznym i domkami kempingowymi, zbiornik wodny w Chorzewie z terenami do wędkowania.
Nida (wraz z Białą Nidą) ma dł. 151 km, pow. dorzecza 3865,4 km2. Powstaje z połączenia Białej i Czarnej Nidy na wysokości. 208 m n.p.m. Spadek ok. 1,2 – 0.6 ‰, średni przepływ w Pińczowie 18 m3/sek. Temperatura wody w lipcu 18.1 C. W miejscowości Oksa i Sobków położonych nad Nidą znajdują się tereny rekreacyjne (ośrodek sportów wodnych i punkt etapowy spływów kajakowych po Nidzie).
W wielu miejscach w dolinie Nidy spotkać można zbiorowiska roślinności wodnej. Spośród licznych gatunków roślin można tu obserwować m.in.: grążel żółty, strzałkę wodną, storczyka szerokolistnego, jeżogłówkę, wełniankę wąskolistną, czermień błotną, liczne turzyce.
Występujące tu siedliska stwarzają dogodne warunki dla ptaków wodno-błotnych. (m.in. bociana czarnego, kureczek, rybitw, czapli siwej, batalionów, czajek oraz licznych kaczek).
W pobliżu Jędrzejowa (k. wsi Sudoł) znajduje się rezerwat florystyczny Gaj o pow. 5.9 ha, w którym chroniony jest bardzo rzadki gatunek storczyka obuwika występującego w runie lasu dębowego. We wschodniej części gminy Sobków znajduje się Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy. Sporo terenów chronionych znajduje się w gminie Imielno (40% pow. gminy), nad rozlewiskami rzeki Nidzy, gdzie chroniona jest roślinność wodna i ptactwo wodne i błotne (możliwości tworzenia ścieżek ornitologicznych i stanowisk do podglądania ptactwa). W gminie Jędrzejów znajduje się najciekawszy pomnik przyrody na terenie powiatu – Aleja Lipowa w Mnichowie. W Desznie na terenie gminy Nagłowice na uwagę zasługują rzadkie okazy miłorzędbu japońskiego, w gminie Wodzisław znajduje się rezerwat stepowy na wzgórzu Okrąglica. Ponadto w wielu częściach powiatu są mniejsze i większe kompleksy leśne (bory sosnowe i mieszane będące ostoją zwierzyny, ptactwa i stwarzające możliwość spacerów pieszych, wycieczek rowerowych czy zbierania owoców leśnych i grzybów.
Zróżnicowanie środowiska przyrodniczego powiatu jędrzejowskiego stanowi jeden z najważniejszych czynników wpływających na jego atrakcyjność turystyczną i rekreacyjną. Szczególne znaczenie posiada mozaikowy charakter krajobrazu, w którym obszary rolnicze przeplatają się z kompleksami leśnymi, dolinami rzecznymi, niewielkimi wzniesieniami oraz terenami podmokłymi. Takie ukształtowanie przestrzeni sprzyja występowaniu różnorodnych siedlisk przyrodniczych, a jednocześnie tworzy warunki do rozwoju wielu form wypoczynku. W przeciwieństwie do obszarów o intensywnie rozwiniętej zabudowie miejskiej znaczna część powiatu zachowała charakter wiejski, co wpływa na jego walory krajobrazowe. Istotną cechą regionu jest również stosunkowo niewielki stopień przekształcenia niektórych terenów, umożliwiający obserwowanie naturalnych procesów przyrodniczych i korzystanie z wypoczynku w spokojnym otoczeniu.
Walory krajobrazowe powiatu wynikają w znacznym stopniu ze zróżnicowanej budowy geologicznej oraz ukształtowania powierzchni terenu. Występowanie skał kredowych, pokryw lessowych i osadów rzecznych wpłynęło na powstanie odmiennych form rzeźby terenu, które decydują o charakterze poszczególnych części regionu. Szczególną wartość posiadają łagodne wzniesienia, doliny i naturalne obniżenia terenu, tworzące interesujące układy przestrzenne. Zróżnicowanie wysokości względnych umożliwia obserwowanie rozległych panoram pól uprawnych, lasów oraz niewielkich miejscowości. Krajobraz ten może stanowić atrakcyjne otoczenie dla turystyki pieszej i rowerowej, zwłaszcza dla osób poszukujących wypoczynku poza intensywnie użytkowanymi ośrodkami turystycznymi. Jego znaczenie polega nie tylko na walorach estetycznych, ale również na zachowaniu charakterystycznych cech historycznie ukształtowanego krajobrazu rolniczego.
Szczególne miejsce w strukturze środowiska przyrodniczego powiatu zajmują doliny rzeczne. Pełnią one funkcję naturalnych korytarzy ekologicznych, umożliwiających przemieszczanie się zwierząt oraz zachowanie powiązań pomiędzy różnymi siedliskami. Obecność cieków wodnych wpływa także na lokalne warunki klimatyczne i stosunki wodne, a okresowe zalewanie terenów przylegających do rzek sprzyja powstawaniu charakterystycznych zbiorowisk roślinnych. Doliny rzeczne stanowią również istotny element krajobrazu, którego wartość zwiększają starorzecza, niewielkie zbiorniki wodne oraz pasy roślinności porastającej brzegi. Szczególnie interesujące są odcinki rzek zachowujące naturalny przebieg, ponieważ umożliwiają obserwowanie procesów związanych z meandrowaniem koryta, erozją brzegów i odkładaniem materiału rzecznego.
Ważnym elementem krajobrazu doliny Nidy są rozległe obszary łąkowe, których występowanie związane jest z warunkami wilgotnościowymi oraz tradycyjnym sposobem użytkowania gruntów. Zbiorowiska te charakteryzują się dużym znaczeniem przyrodniczym, ponieważ stanowią miejsca występowania wielu gatunków roślin i zwierząt. Szczególnie istotne są okresowo podmokłe łąki, wykorzystywane przez ptaki jako miejsca żerowania, odpoczynku oraz rozrodu. Ich zachowanie wymaga jednak utrzymywania odpowiednich stosunków wodnych i ograniczania procesów prowadzących do degradacji siedlisk. Zarówno nadmierne osuszanie terenów, jak i całkowite zaniechanie określonych form użytkowania może prowadzić do zmian składu gatunkowego roślinności. Z tego względu ochrona łąk powinna uwzględniać ich przyrodniczy charakter oraz tradycyjne sposoby gospodarowania, które w wielu przypadkach przyczyniały się do zachowania różnorodności biologicznej.
Szczególne znaczenie dla zachowania lokalnego środowiska mają starorzecza oraz niewielkie zbiorniki wodne. Obiekty te stanowią miejsca bytowania licznych organizmów, w tym płazów, bezkręgowców i ptaków związanych ze środowiskiem wodnym. Ich rola nie ogranicza się jednak wyłącznie do ochrony poszczególnych gatunków. Niewielkie zbiorniki i tereny podmokłe uczestniczą również w procesach retencjonowania wody, a tym samym wpływają na funkcjonowanie lokalnych ekosystemów. Zachowanie takich siedlisk nabiera szczególnego znaczenia w warunkach występowania okresowych niedoborów opadów oraz wzrostu zagrożenia suszą. Z punktu widzenia turystyki przyrodniczej starorzecza mogą stanowić interesujące miejsca obserwacji przyrody, pod warunkiem odpowiedniego zorganizowania dostępu i ograniczenia ingerencji w ich naturalne funkcjonowanie.
Ważną część potencjału przyrodniczego powiatu tworzą również kompleksy leśne. Ich znaczenie wynika zarówno z funkcji ekologicznych, jak i możliwości wykorzystywania do celów rekreacyjnych. Lasy uczestniczą w regulowaniu lokalnych warunków klimatycznych, zatrzymywaniu wody oraz ochronie gleb przed erozją. Stanowią także miejsca występowania licznych gatunków roślin i zwierząt, których obecność zależy od odpowiedniego zróżnicowania struktury drzewostanów. Szczególnie cenne są obszary, na których zachowały się naturalne lub zbliżone do naturalnych zbiorowiska leśne. Dla turystów kompleksy te mogą stanowić atrakcyjne miejsca spacerów, wycieczek rowerowych oraz wypoczynku połączonego z poznawaniem lokalnej przyrody. Warunkiem zachowania ich wartości pozostaje jednak takie organizowanie ruchu turystycznego, które nie prowadzi do niszczenia roślinności i zakłócania spokoju zwierząt.
Istotnym elementem środowiska leśnego jest różnorodność zbiorowisk roślinnych, wynikająca między innymi z odmiennych właściwości gleb oraz warunków wilgotnościowych. Na terenach suchszych większe znaczenie mogą mieć bory sosnowe, natomiast siedliska żyźniejsze sprzyjają rozwojowi lasów mieszanych i liściastych. Szczególnie interesujące są miejsca przejściowe pomiędzy lasami, łąkami i terenami otwartymi, ponieważ często charakteryzują się większym zróżnicowaniem gatunkowym. Takie strefy stanowią miejsca żerowania i schronienia dla wielu zwierząt, a jednocześnie tworzą atrakcyjne krajobrazowo fragmenty przestrzeni. Zachowanie odpowiednich powiązań pomiędzy poszczególnymi kompleksami leśnymi i innymi siedliskami ma podstawowe znaczenie dla trwałości lokalnych populacji zwierząt. Nadmierne rozdrabnianie terenów przyrodniczych przez zabudowę oraz infrastrukturę komunikacyjną może bowiem ograniczać możliwości przemieszczania się organizmów.
Szczególną wartość posiadają chronione obszary przyrodnicze, które umożliwiają zachowanie najbardziej charakterystycznych elementów środowiska powiatu. Ich znaczenie polega przede wszystkim na ochronie siedlisk i gatunków szczególnie wrażliwych na przekształcenia powodowane działalnością człowieka. Rezerwaty przyrody mogą jednocześnie pełnić funkcję naukową i edukacyjną, umożliwiając prowadzenie obserwacji dotyczących funkcjonowania naturalnych ekosystemów. Nie należy jednak traktować wszystkich terenów chronionych jako obszarów przeznaczonych do intensywnego wykorzystywania turystycznego. W wielu przypadkach podstawowym celem ich funkcjonowania jest ograniczenie ingerencji człowieka i zapewnienie odpowiednich warunków zachowania cennych zbiorowisk roślinnych. Rozwój turystyki powinien zatem pozostawać podporządkowany wymogom ochrony przyrody i zasadom udostępniania poszczególnych obszarów.
Ważnym elementem regionalnego systemu ochrony środowiska są obszary wchodzące w skład europejskiej sieci Natura 2000. Ich ustanowienie wynika z potrzeby zachowania siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt posiadających znaczenie dla różnorodności biologicznej Europy. Na obszarze powiatu jędrzejowskiego szczególnie istotne są tereny związane z dolinami Nidy i Białej Nidy oraz wybranymi kompleksami leśnymi. Objęcie określonych terenów ochroną nie oznacza całkowitego wyłączenia ich z działalności gospodarczej i turystycznej. Konieczne jest jednak uwzględnianie wpływu planowanych przedsięwzięć na przedmioty ochrony oraz unikanie działań mogących prowadzić do pogorszenia stanu siedlisk. Takie podejście umożliwia łączenie racjonalnego użytkowania przestrzeni z zachowaniem jej najważniejszych wartości przyrodniczych.
Potencjał środowiska naturalnego powiatu może być wykorzystywany przede wszystkim do rozwoju turystyki aktywnej. Szczególnie korzystne warunki występują w przypadku turystyki pieszej i rowerowej, ponieważ zróżnicowany krajobraz pozwala na przygotowywanie tras o odmiennym charakterze i stopniu trudności. Wycieczki mogą obejmować zarówno tereny leśne, jak i obszary rolnicze, doliny rzeczne oraz niewielkie wzniesienia. Ważnym atutem jest możliwość łączenia aktywności fizycznej z poznawaniem środowiska przyrodniczego i dziedzictwa kulturowego miejscowości położonych na trasie. Rozwój takiej formy turystyki wymaga jednak odpowiedniego oznakowania szlaków, zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników oraz przygotowania miejsc umożliwiających krótki odpoczynek. Istotne znaczenie posiada również dostosowanie przebiegu tras do istniejących dróg i ścieżek, tak aby ograniczać konieczność ingerowania w cenne siedliska.
Duże możliwości rozwoju posiada również turystyka wodna, której podstawę stanowi sieć rzeczna regionu. Szczególne znaczenie mogą mieć spływy kajakowe, pozwalające obserwować krajobraz dolin rzecznych z odmiennej perspektywy. Taka forma wypoczynku umożliwia bezpośredni kontakt z przyrodą i może przyciągać osoby zainteresowane aktywną rekreacją. Jej organizacja wymaga jednak uwzględnienia zmiennych warunków hydrologicznych, występowania przeszkód w korycie oraz możliwości bezpiecznego rozpoczynania i kończenia spływów. Istotne jest także zapewnienie odpowiedniej informacji dotyczącej zasad korzystania z rzeki i postępowania w pobliżu siedlisk ptaków wodnych. Rozwój infrastruktury turystyki kajakowej powinien odbywać się przede wszystkim w miejscach umożliwiających jej funkcjonowanie bez istotnego naruszania wartości przyrodniczych doliny.
Ważnym kierunkiem wykorzystania walorów przyrodniczych powiatu może być rozwój turystyki ornitologicznej. Obszary dolin rzecznych, łąki, rozlewiska i tereny podmokłe stwarzają dogodne warunki do obserwowania ptaków w ich naturalnym środowisku. Szczególne znaczenie mają okresy wiosennych i jesiennych migracji, kiedy część siedlisk jest wykorzystywana przez ptaki przemieszczające się pomiędzy terenami lęgowymi i zimowiskami. Turystyka ornitologiczna może przyciągać zarówno osoby posiadające specjalistyczną wiedzę, jak i turystów zainteresowanych poznawaniem przyrody. Rozwój tej formy wypoczynku wymaga jednak odpowiedniego przygotowania punktów obserwacyjnych, umożliwiających podglądanie zwierząt z odległości niepowodującej ich płoszenia. Szczególnie ważne jest przestrzeganie ograniczeń dotyczących przebywania w pobliżu miejsc lęgowych.
Odrębnym elementem atrakcyjności powiatu są możliwości rozwoju turystyki wiejskiej i agroturystyki. Tradycyjny krajobraz rolniczy, stosunkowo niewielka intensywność zabudowy oraz dostępność terenów przyrodniczych mogą stanowić podstawę oferty wypoczynkowej skierowanej do mieszkańców większych ośrodków miejskich. Szczególne znaczenie ma możliwość połączenia pobytu w gospodarstwie agroturystycznym z wycieczkami rowerowymi, spacerami oraz poznawaniem lokalnych tradycji. Oferta taka może obejmować również zajęcia związane z gospodarstwem rolnym, regionalną kuchnią i tradycyjnymi metodami wytwarzania produktów żywnościowych. Rozwój agroturystyki stwarza możliwości uzyskiwania dodatkowych dochodów przez mieszkańców wsi, a jednocześnie może sprzyjać zachowaniu charakterystycznego krajobrazu kulturowego regionu. Warunkiem skutecznego wykorzystania tego potencjału pozostaje jednak zapewnienie odpowiedniego standardu usług oraz przygotowanie atrakcyjnej oferty pobytowej.
Szczególne znaczenie dla promocji regionu może mieć także turystyka edukacyjna, której podstawą jest bezpośrednie poznawanie środowiska naturalnego. Zróżnicowane siedliska powiatu jędrzejowskiego stwarzają możliwości organizowania zajęć terenowych dotyczących geografii, biologii i ochrony przyrody. Uczestnicy takich przedsięwzięć mogą poznawać zależności pomiędzy ukształtowaniem terenu, rodzajem podłoża, warunkami wodnymi oraz występowaniem określonych zbiorowisk roślinnych. Szczególnie interesujące mogą być obserwacje dotyczące funkcjonowania dolin rzecznych, terenów podmokłych i zbiorowisk leśnych. Organizowanie ścieżek dydaktycznych oraz odpowiednio przygotowanych punktów edukacyjnych pozwala łączyć wypoczynek z przekazywaniem wiedzy o środowisku. Jednocześnie dobrze zaplanowana działalność edukacyjna może przyczyniać się do zwiększania świadomości ekologicznej mieszkańców i odwiedzających region turystów.
Ważnym czynnikiem wpływającym na możliwości rozwoju turystyki przyrodniczej jest sezonowość ruchu turystycznego. Największe zainteresowanie wypoczynkiem na świeżym powietrzu występuje zazwyczaj w okresie wiosennym i letnim, kiedy warunki pogodowe sprzyjają organizowaniu wycieczek oraz korzystaniu z terenów rekreacyjnych. Nie oznacza to jednak, że potencjał turystyczny powiatu ogranicza się wyłącznie do miesięcy wakacyjnych. Jesienią atrakcyjne mogą być spacery po kompleksach leśnych oraz wycieczki krajobrazowe, natomiast wiosną szczególne znaczenie posiada obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie. Odpowiednie zróżnicowanie oferty pozwala częściowo ograniczać sezonowe wahania zainteresowania usługami turystycznymi. Ma to znaczenie dla funkcjonowania gospodarstw agroturystycznych i innych obiektów noclegowych, których rentowność zależy między innymi od długości okresu wykorzystania miejsc noclegowych.
Rozwój turystyki opartej na walorach przyrodniczych wymaga również odpowiedniego przygotowania infrastruktury towarzyszącej. Istotne znaczenie mają nie tylko drogi i szlaki turystyczne, ale również dostępność miejsc noclegowych, punktów gastronomicznych oraz informacji o lokalnych atrakcjach. Szczególnie ważne jest zapewnienie czytelnego oznakowania tras oraz możliwości korzystania z aktualnych map i materiałów informacyjnych. W przypadku terenów mniej zurbanizowanych ograniczona dostępność transportu zbiorowego może utrudniać dotarcie do określonych miejsc, dlatego rozwój turystyki powinien uwzględniać również zagadnienia komunikacyjne. Odpowiednie rozmieszczenie infrastruktury pozwala zwiększać wygodę odwiedzających, a jednocześnie ograniczać przypadkowe przemieszczanie się turystów po terenach szczególnie wrażliwych przyrodniczo.
Należy jednak podkreślić, że zwiększanie atrakcyjności turystycznej nie może następować kosztem degradacji środowiska naturalnego. Nadmierne natężenie ruchu turystycznego może prowadzić do wydeptywania roślinności, zaśmiecania terenów rekreacyjnych oraz zakłócania funkcjonowania siedlisk zwierząt. Szczególne zagrożenie występuje w pobliżu terenów podmokłych, miejsc lęgowych ptaków oraz stanowisk rzadkich gatunków roślin. Konieczne staje się zatem odpowiednie wyznaczanie tras i miejsc udostępnianych turystom, a także prowadzenie działań informacyjnych dotyczących zasad korzystania ze środowiska. Ważne znaczenie ma współpraca samorządów lokalnych, zarządców terenów leśnych, instytucji ochrony przyrody oraz przedsiębiorców świadczących usługi turystyczne. Odpowiedzialne gospodarowanie walorami przyrodniczymi pozwala ograniczać negatywne skutki rozwoju turystyki i zachowywać atrakcyjność regionu w dłuższej perspektywie.
Szczególnej uwagi wymaga również problem zachowania jakości wód powierzchniowych. Rzeki i zbiorniki wodne są narażone na oddziaływanie różnych form działalności człowieka, w tym gospodarki rolnej, zabudowy mieszkaniowej i infrastruktury turystycznej. Zanieczyszczenia spływające z terenów użytkowanych gospodarczo mogą wpływać na skład chemiczny wód oraz funkcjonowanie organizmów wodnych. Istotne znaczenie ma zatem rozbudowa odpowiednich systemów gospodarki wodno-ściekowej, ograniczanie przedostawania się zanieczyszczeń do cieków oraz ochrona roślinności występującej w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Zachowanie właściwego stanu środowiska wodnego jest korzystne zarówno z punktu widzenia ochrony przyrody, jak i możliwości rozwijania rekreacji oraz wędkarstwa. Długofalowa atrakcyjność dolin rzecznych pozostaje bowiem bezpośrednio związana z jakością ich środowiska.
Z punktu widzenia zarządzania rozwojem turystyki istotne jest również odpowiednie wykorzystanie potencjału przyrodniczego w dokumentach strategicznych przygotowywanych przez samorządy. Walory środowiska naturalnego powinny stanowić jeden z elementów analizy możliwości rozwojowych powiatu i poszczególnych gmin. Szczególne znaczenie ma wskazywanie takich przedsięwzięć, które pozwalają zwiększać atrakcyjność turystyczną bez nadmiernego przekształcania przestrzeni. Mogą to być między innymi działania dotyczące rozwoju turystyki rowerowej, poprawy dostępności informacji turystycznej oraz tworzenia oferty edukacyjnej. Istotna jest również współpraca pomiędzy sąsiednimi gminami, ponieważ szlaki turystyczne i obszary przyrodnicze często przekraczają granice administracyjne. Wspólne planowanie przedsięwzięć może prowadzić do bardziej racjonalnego wykorzystywania dostępnych środków finansowych i tworzenia spójnego produktu turystycznego.
Walory przyrodnicze powiatu jędrzejowskiego stanowią istotny czynnik jego atrakcyjności turystycznej oraz ważny element lokalnego potencjału rozwojowego. Zróżnicowany krajobraz, obecność dolin rzecznych, kompleksów leśnych, terenów podmokłych i cennych siedlisk przyrodniczych stwarzają możliwości rozwoju różnych form turystyki i rekreacji. Szczególne znaczenie mają turystyka piesza, rowerowa, wodna, ornitologiczna oraz wypoczynek w gospodarstwach agroturystycznych. Odpowiednie wykorzystanie tych zasobów może sprzyjać zwiększaniu zainteresowania regionem, rozwojowi przedsiębiorczości i powstawaniu dodatkowych źródeł dochodów dla mieszkańców. Jednocześnie konieczne jest zachowanie równowagi pomiędzy rozwojem turystyki a ochroną wartości przyrodniczych. Tylko takie podejście pozwala traktować środowisko naturalne nie jako zasób przeznaczony do krótkotrwałej eksploatacji, lecz jako trwałą podstawę rozwoju turystycznego powiatu jędrzejowskiego.
