Akceptacja współpracowników

5/5 - (2 votes)

z części praktycznej pracy mgr

Wykres 16 – Akceptacja współpracowników.

Źródło: opracowanie własne.

Sądzę, na podstawie moich badań, że pojęcie procesu adaptacji, a szczególnie jego celowościowo-dydaktyczna interpretacja nie wyjaśnia w pełni całej złożoności procesu wprowadzania nowego pracownika na nowe stanowisko pracy. Przystosowanie do sytuacji pracy ma charakter interakcyjny. Oznacza to po pierwsze, że przystosowanie jest pochodną interakcji pomiędzy starszymi pracownikami i zwierzchnikami a nowym pracownikiem. Silny wpływ na ustalenie konsensusu interakcyjnego i wejście w sieć komunikacyjną grupy pracowniczej w sytuacji pracy mają miejsce takie zjawiska jak negocjacje, perswazje, gry strategiczne, prezentacja siebie, rozpoznawanie reguł określonych rytuałów interakcyjnych itp. Oczywiście zasoby interakcyjne, jak np. hierarchia organizacyjna czy zależność strukturalna, mogą być warunkami określonych działań obu stron interakcji. Można także tymi zasobami sterować, nie oznacza to jednak gwarancji realizacji zaplanowanych wcześniej celów, np. adaptacyjnych.

Z badań wynika, że zdecydowana większość (72 pracowników) przyjęła zmianę miejsca pracy i przyjęcie do nowego zespołu. Pracownicy (23) którzy odpowiedzieli negatywnie może potrzebują więcej czasu lub wykazania większej inicjatywy ze strony pracownika. Różnica między grupą pozytywną a negatywną jest bardzo widoczna (76% do 24%).

Relacje między pracownikami

5/5 - (1 vote)

podpunkt z rozdziału praktycznego pracy mgr

Wykres 18 – Relacje między pracownikami.

Źródło: opracowanie własne.

Zadowolenie pracowników jest bardzo mieszane. Dla 26 pracowników sytuacja awansu pracownika wpłynęła negatywnie na ich zadowolenie i satysfakcję, a co za tym idzie relacje między pracownikami. Powodem mogą być źle dobrane grupy pracownicze. Dla 34 pracowników taka sytuacja wpłynęła pozytywnie na ich relacje z innymi pracownikami. 35 pracowników natomiast twierdzi, że ten fakt nie wpłynie na i ich relacje z innymi pracownikami. Interesującym zjawiskiem jest fakt, że dominującą cechą okazały się wypowiedzi pracowników, którzy stwierdzili, że relacje między pracownikami nie mają wpływu w zaistniałej  sytuacji.

Teoria X i Y D. McGregora

5/5 - (1 vote)

Teorie te przedstawiają dwie przeciwstawne opinie menedżerów o ich i podwładnych i pracownikach.

Według teorii X menedżerowie wierzą, że ludzie z samej natury [1] :

  • nie lubią pracować
  • brak im ambicji
  • są nieodpowiedzialni w swojej pracy
  • przeciwstawiają się wszelkim zmianom
  • wolą by nimi kierowano niż kierować innymi.

Teoria ta podtrzymywała tradycje hierarchiczne podejście do zarządzania ludźmi, gdzie głównym celem ludzkich działań  była chęć uniknięcia kary niż stymulowanie inicjatywy. Rezultatem takiego typu działania jest zahamowanie rozwoju pracowników, łatwość manipulowania nimi i większe uzależnienie od pracodawcy. Takie podejście jest bardzo często stosowane u współczesnych pracodawców. Motywowanie w takich firmach ogranicza się jedynie do zaspokojenia podstawowych potrzeb, oraz dodatkowo ma raczej charakter groźby pozbawienia pracownika możliwości zaspokojenia tych potrzeb niż oferty ich uzupełnienia jako dodatkowego bodźca.

Według teorii Y menadżerowie wierzą, że pracownicy z samej natury:

  • lubią i chcą pracować
  • chętnie akceptują odpowiedzialność
  • są zdolni do samodzielnego kierowania zadaniami, które im przydzielono
  • są chętni do samokontroli swoich poczynań w przedsiębiorstwie
  • posiadają zdolność do wyobraźni , pomysłowości itp.

Firma przyjmująca założenia tej teorii, kładzie mniejszy nacisk na kontrole i stara się zapewnić pracownikom możliwość wykorzystania ich rzeczywistego potencjału przez: zainteresowanie opiniami wyrażanymi przez pracowników i uwzględnienie ich w swoich działaniach; dawanie ludziom większych uprawnień; wspierania pracowników w ich rozwoju przez nabywanie nowych umiejętności albo przyjmowanie dodatkowych zadań.

Przedstawionym wyżej dwóm teorią podlega także kadra kierownicza. Jeżeli kierownik będzie zbliżał się do teorii X, należy się spodziewać, iż będzie on sprawnie organizował prace swoich podwładnych, odpowiednio wynagradzała także karał. Z kolei reprezentant teorii Y, będzie sprawiał pracownikom możliwości rozwoju tkwiącego  w nich zapału i chęci realizacji, będzie nakłaniał do osiągania własnych indywidualnych celów , które są jednocześnie celami organizacji.

McGregor zdecydowanie opowiadał  się za teorią Y, choć nie negował, że wśród reprezentantów teorii X mogą też być wartościowi ludzie. Należy ich tylko odpowiednio umotywować do działania. Jednak w warunkach tworzenia nowej organizacji lub nowej struktury, bardziej przydatna jest teoria Y. Pozwala ona na samorealizacje pracowników z korzyścią dla firmy. W praktyce jednak spotyka się często połączenie obu teorii X i Y, co zostało nazwane teorią Z.[2]


[1] K. Fabiańska, J. Rokita – Rozwój Przedsiębiorstwa… str.98

[2] W. R. Pawlak- Materiały szkoleniowe TQM; Rogoźnik 1995

Niezbędne działania dostosowawcze dla CIECH S.A.

5/5 - (2 votes)

Proces dostosowawczy dla Ciech to proces modernizacji firmy połączonej z restrukturyzacją, ukierunkowany na bardzo konkretne cele rynkowe. Jak wcześniej wspomniałem wymaga to czasu i środków.

Ciech winien rozpocząć proces dostosowawczy, od analizy skutków, jakie niesie przystosowanie się do gospodarki rynkowej i dalej do wymagań zintegrowanej WE. W oparciu o wyniki tej analizy powinien powstać odpowiedni, szeroko rozumiany program dostosowawczy, obejmujący profil usługowo – handlowy, koszty działania, kondycję finansową firmy, dystrybucję produktów, sposoby pozyskiwania odbiorców, możliwości eksportowe, itp. W kompleksie działań należy wymienić marketing jako podstawę kierunkowania i restrukturyzacji profilów usługowo – handlowych. W zakresie ekonomiki również powinna być lepiej prowadzona ocena konkurencyjności wyrobów i dysponować w tym zakresie odpowiednimi specjalistami tak technicznymi, jak ekonomicznymi. W zakresie organizacji podstawową sprawą jest ograniczenie zakresu działania  Ciech do funkcji pośrednika w międzynarodowej wymianie towarowej, oraz stworzenie sensownej komputeryzacji firmy. Pozwalałoby to na posiadanie odpowiedniego zasobu informacji o rynku, konkurentach i odbiorcach, informacji o obowiązującym prawie, w tym prawie technicznym UE, informacji o rynku technologii, relacjach pomiędzy stosowanymi obecnie technologiami a poziomem światowym, o firmach konsultingowych, które mogą być przydatne dla Ciech, itp. Rzecz w tym, aby stworzyć odpowiedni system informacji i aby jego zasady tworzyła kadra zarządzająca spółką, znająca jej potrzeby.

Reasumując, Ciech jest jednym z polskich przedsiębiorstw, w których procesy dostosowawcze muszą być w dalszym ciągu realizowane, tak w zakresie dostosowania się do gospodarki rynkowej, jak i do szczegółowych reguł obowiązujących w UE. Najogólniej rzecz biorąc, przedsiębiorstwa muszą zrealizować odpowiednie procesy restrukturyzacyjne w celu osiągnięcia dostatecznego poziomu konkurencyjności na rynku krajowym i rynkach zagranicznych oraz „zaobserwować” w trakcie restrukturyzacji kompleks przepisów technicznych, obowiązujących w UE w takich zakresach, jak: jakość wyrobów, wymaganie bezpieczeństwo pracy, itp. Niestety, rozdrobnione, osamotnione, poddane nadmiernemu reżimowi fiskalnemu przedsiębiorstwa, mają małe szanse na prężną realizację programu dostosowawczego.

Problem dostosowania Ciech i innych przedsiębiorstw do zinte-growanego rynku UE nie jest wyłącznie ich wewnętrzną sprawą. Określona i bardzo ważna rola przypada państwu. Poza tworzeniem zasad systemowych i samego makroekonomicznego systemu gospodarki wolno rynkowej, państwo i jego instytucje powinny być organizatorem procesu integracji z UE. Jest tu konieczny szereg działań, jak np.:

  • tworzenie odpowiedniego systemu prawnego i systemu informacji;
  • stanowienie prawa technicznego zgodnego z prawem technicznym UE i konwencjami międzynarodowymi;
  • preferencje eksportowe i odpowiednia polityka kursowa oraz system przepisów wynikający z konwencji międzynarodowych;
  • stymulowanie inwestycji i transferu technologii oraz badań własnych, a także dopływu obcego kapitału do przemysłu;
  • dalsze tworzenie i doskonalenie prawa z zakresu ochrony środowiska i bezpieczeństwa pracy.

Pozapłacowe środki pobudzania motywacji

5/5 - (2 votes)

W procesach motywowania pracowników przedsiębiorstwa wykorzystuje się wiele instrumentów.

Potrzeby bezpieczeństwa pracowników (wyżywienie, mieszkanie i ubranie) mogą być zaspokojone poprzez uzyskiwanie przez nich dochodów pieniężnych w formie wynagrodzenia (płace zasadnicze, premie, dodatki płacowe i nagrody pieniężne).

Na poczucie bezpieczeństwa wpływają również klarowne zasady rozwiązywania umów o pracę, pomoc dla pracowników odchodzących z przedsiębiorstwa („cywilizowany outplacement”), odpowiednie warunki pracy, atmosfera w miejscu pracy oraz jasne i upowszechnione zasady polityki personalnej (które powinny być odzwierciedlone w systemach motywacyjnych, komunikacji wewnętrznej, szkoleń, rozwoju i doskonalenia pracowników i menedżerów oraz systemach ocen pracowniczych).[1]

Zaspokajanie potrzeb współpracy i przynależności może być osiągnięte poprzez włączanie pracowników do zarządzania, samodzielność, zespołowe formy organizacji pracy, przydzielenie ambitnych zadań, których realizacja z jednej strony wymaga dodatkowego wysiłku i zaangażowania pracowników, a z drugiej zaś może stanowić dla nich źródło uznania i szacunku w środowisku zawodowym.

Do zaspokojenie najwyższych potrzeb na poziomie samorealizacji niezbędne jest przydzielenie pracownikom dużej samodzielności (autonomii) indywidualnej i grupowej oraz zapewnienie warunków rozwoju zawodowego, a także rozwijanie kultury organizacyjnej sprzyjającej stosowaniu tego rodzaju instrumentów.

We współczesnym przedsiębiorstwie wzrasta zapotrzebowanie na menedżerów- liderów transformacyjnych, którzy posiadają ponadprzeciętne umiejętności motywowania i komunikowania oraz wizję przyszłości, do której potrafią przekonać pracowników. Poza motywowaniem w sposób klasyczny będą oni coraz częściej przewodzić, doradzać, szkolić, a najbardziej utalentowani i doświadczeni przejmą rolę mentorów dla wybranych pracowników.

Interesującym problemem jest motywowanie w przedsiębiorstwach o strukturach sieciowych, powstających na skutek wirtualizacji procesów gospodarczych. W strukturach sieciowych, zorientowanych bardziej procesowo niż funkcjonalnie, nastąpi prawdopodobnie spadek znaczenia roli menedżerów średniego szczebla w wyniku zastąpienia więzi hierarchicznych powiązaniami hierarchicznymi. W ich miejsce mogą coraz częściej pojawiać się, w tego typu przedsiębiorstwach, menedżerowie procesów. Od nich będą wymagane odmienne od dotychczasowych kwalifikacje kierownicze, a przede wszystkim umiejętność i zdolności skutecznego motywowania, zwłaszcza w zakresie rozdzielania wiedzy i zasobów między samodzielnych pracowników.[2]

Stosowanie bodźców niematerialnych stanowi istotne uzupełnianie bodźców materialnych i jest od nich tańsze. Bodźce niematerialne mogą występować zarówno w postaci poza pieniężnych.

Świadczenia zabezpieczające

Celem tego rodzaju, benefitów jest zapewnienie pracownikowi pewnej ochrony w przypadku chorób czy wypadków, jakie mogą się zdarzyć w okresie jego zatrudnienia w firmie. [3]:

Aby można było osiągnąć pożądane efekty motywowania pracowników, umiejętnie skomponowany system bodźców odnoszący się do zaspokajania potrzeb bytowych, majątkowych czy konsumpcyjnych, powinien mieć wsparcie systemu motywowania skierowane na potrzeby niematerialne, odnoszące się do potrzeb związanych z uznaniem, przynależnością czy samorealizacją pracowników.[4]

Operowanie pieniędzmi oznacza kupowanie motywacji, natomiast jej kształtowanie wymaga dobrego wynagrodzenia i tworzenia takiej sytuacji pracy, w której naturalna skłonność ludzi do działania zgodnie z celami przedsiębiorstwa mogłaby się ujawnić, utrwalać i rozwijać.

Do świadczeń tego typu należą:

Badania okresowe

Niektóre firmy zapewniają raz do roku badanie lekarskie dla wszystkich pracowników lub grup pracowniczych. W skład badania przysługującego wszystkim pracownikom mogą wchodzić coroczne badania podstawowe, prześwietlania klatki piersiowej lub specjalistyczne badania oferowane kobietom.

Ubezpieczenia medyczne

W uzupełnieniu usług państwowej służby zdrowia wielu pracodawców zapewnia dla niektórych swoich pracowników dodatkowe ubezpieczenie medyczne. Zazwyczaj obejmuje ono osoby szczególnie cenne dla pracodawcy Tj. menadżerów zajmujących najwyższe stanowiska lub pracowników o pewnych specyficznych, trudno dostępnych na rynku kwalifikacjach.

Pracodawcy zależy na tym, aby osób tych nie nękały dolegliwości zdrowotne i mogły pracować, wykorzystując w pełni swoje wyjątkowe możliwości. Zapewnienie szybkiej pomocy i skutecznej opieki w razie choroby po prostu leży w interesie firmy. Ubezpieczenia medyczne dotyczą czasami małżonków i dzieci, uwalniają kluczowych pracowników firmy od zmartwień na wypadek choroby w rodzinie.

Rzadziej ubezpieczenie medyczne obejmuje wszystkich pracowników firmy. Obowiązuje wtedy minimalny staż kwalifikujący do korzystania ze świadczenia; zostają również wyłączeni z systemu pracownicy na umowach na czas określony. Świadczenie to ma najczęściej formę grupowej polisy ubezpieczeniowej.

Wynagrodzenie w okresie choroby.

Pracodawcy zapewniają często warunki lepsze niż przewidziane prawem, utrzymując płace pracowników w pełnej wysokości przynajmniej przez pewien okres, np. 6 miesięcy, a następnie redukując je stopniowo. Zazwyczaj firma ustala minimalny staż pracy, kwalifikujący do tego świadczenia; często także stwarza lepsze warunki dla stanowisk kierowniczych wyższego szczebla.

Ubezpieczenie w przypadku długoterminowej lub stałej niezdolności do pracy

Jeśli firma nie zapewnia dodatkowego świadczenia, pracownicy, których niezdolność do pracy przedłuża się poza okres ustalony w systemie wynagrodzeń za czas choroby, są skazani na świadczenia państwowe. Ich wysokość pozwala jedynie na egzystencję na bardzo podstawowym poziomie, co oznacza, że osoby dotknięte długą chorobą mają jednocześnie poważne kłopoty finansowe.

Aby zabezpieczyć swoich pracowników przed taką sytuacją, firmy wykupują często polisy ubezpieczeniowe, gwarantujące wypłatę części płacy pracownika niezdolnego do pracy poza pewien okres. Celem, jaki chce się w ten sposób osiągnąć, jest utrzymanie całkowitych dochodów zatrudnionego w okresie niezdolności do pracy.

Istnienie tego świadczenia daje duże poczucie bezpieczeństwa pracownikom, którzy mogliby się obawiać konsekwencji długiej choroby dla nich samych lub ich rodzin. Dla firmy nie musi to być system bardzo drogi, ponieważ ryzyko ubezpieczyciela, uśrednione dla wszystkich pracowników, jest stosunkowo niewielkie.

Ubezpieczenie na życie

Śmierć pracownika może oznaczać dla jego rodziny stratę jedynego źródła utrzymania oraz zdanie się na świadczenia państwowe lub w najlepszym wypadku świadczenia z funduszu emerytalnego przedsiębiorstwa. W Polsce, tego typu ubezpieczenia są rzadkością.

Podobnie jak w przypadku ubezpieczenia na wypadek długoterminowej niezdolności do pracy ubezpieczenie na życie bez elementu inwestycyjnego nie jest dla firmy dużym wydatkiem, ponieważ całkowite ryzyko śmierci przed osiągnięciem wieku emerytalnego, uśrednione dla całej firmy, nie jest wysokie.

Wypłaty w razie redukcji zatrudnienia

Prywatyzacja i restrukturyzacja polskich przedsiębiorstw przyniosły ze sobą utratę poważnej liczby miejsc pracy. Zwolnienie z pracy może postawić w bardzo trudnej sytuacji pracownika i jego rodzinę. Pewną pomoc stanowią wypłaty dokonywane przez zakład pracy.

Zapewnienie tego rodzaju świadczeń ma, oczywiście największe znaczenie dla odchodzących pracowników, jednak jest czasami nie mniej ważne także dla osób pozostających w firmie. Daje im w pewnym sensie poczucie bezpieczeństwa i przekonanie, że w razie konieczności redukcji zatrudnienia w przyszłości przedsiębiorstwo będzie się starało dobrze traktować swoich ludzi.

Świadczenia materialne

Tego rodzaju benefity są zapewniane z myślą o podwyższeniu jakości życia pracowników. Wysokość świadczenia zależna jest często od kategorii, w której znajduje się stanowisko pracy oraz oczywiście od osobistych starań i sukcesów pracownika.

Samochody służbowe

Jednym z najbardziej poszukiwanych benefitów jest możliwość używania samochodu służbowego do celów prywatnych. Podstawowym powodem, dla którego pracownik otrzymuje samochód służbowy, może być fakt, że albo jest on potrzebny do efektywnego wykonywania pracy na danym stanowisku, np. w przypadku sprzedawców lub menedżerów albo jest właściwym środkiem ze względu na status stanowiska.

Niektóre firmy pokrywają także koszty paliwa dla celów pozasłużbowych. Może to stanowić bardzo cenny benefit dla osób, które prywatnie dużo podróżują.

Pożyczki ogólne

Oprócz pożyczek na cele mieszkaniowe firmy często udostępniają swoim pracownikom pożyczki, które umożliwiają im nabycie większych elementów wyposażenia mieszkania lub samochodów. Na ogół pożyczka tego rodzaju jest:

  • limitowana wysokością płacy i kategorii stanowiska pracy,
  • nie zabezpieczona,
  • spłacana przez comiesięczne potrącenia z wynagrodzenia pracownika,
  • z oprocentowaniem znacznie niższym od oferowanego przez banki.

Możliwość korzystania z obiektów sportowych i socjalnych

Dla niektórych pracowników , żyjących zwłaszcza w okolicach odległych od dużych ośrodków miejskich, przedsiębiorstwo jest nie tylko miejscem pracy, lecz także ośrodkiem, w którym koncentruje się życie kulturalne i sportowe. Zakres świadczeń oferowanych przez firmy w tej dziedzinie może być bardzo różny, począwszy od miejsc służących do wypoczynku w czasie przerw w pracy, skończywszy na klubach sportowych lub ośrodkach dla pracowników i ich rodzin.


[1] Lichtarski str.281

[2] Gruszczyńska, Malec 2001, str.33-35

[3] Tarczyńska, Gick „Motywowanie pracowników” Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1999. str. 267 – 281

[4] T. Listwan: Zarządzanie kadrami – podstawy teoretyczne i ćwiczenia, AE Wrocław 1999, s. 138