Nowe technologie na potrzeby hotelowej recepcji

5/5 - (1 vote)

Technologie komputerowe ogromnie usprawniły pracę działu recepcji. W zależności od generacji sprzętu i programów używanych do prowadzenia dokumentacji można wyróżnić trzy fazy rozwoju operacji tego działu:

  • manualną – wszystkie czynności są wykonywane ręcznie;
  • automatyzacji – niektóre czynności są wykonywane za pomocą sprzętu elektromechanicznego;
  • komputeryzacji – wykonanie wielu czynności wspomagają programy komputerowe.

W większości hoteli praca recepcji jest w pełni skomputeryzowana. Pierwsze systemy komputerowe pojawiły się w hotelarstwie i gastronomii na początku lat siedemdziesiątych. Z powodu wysokiego kosztu zakupu i instalacji stosowały je wówczas tylko duże hotele. W następnej dekadzie korzystanie z technologii informacyjnych stało się bardziej powszechne, do czego przyczyniła się zarówno malejąca cena sprzętu komputerowego i oprogramowania, jak i łatwość obsługi. Rozwój komputerów osobistych, a zwłaszcza stworzenie modeli dostępnych dla małych hoteli przyczyniły się do upowszechnienia nowych technologii. W latach osiemdziesiątych posługiwanie się systemami komputerowymi stało się opłacalne w hotelach wszystkich typów i kategorii. Technologia komputerowa jest wykorzystywana we wszystkich fazach cyklu obsługi gościa. Moduł wewnętrznego systemu rezerwacji komputerowej może być na stałe podłączony do centralnej sieci, gdzie odpowiedni program automatycznie blokuje sprzedane pokoje (faza przed przyjazdem). Moduł można zaprogramować w taki sposób, aby automatycznie wystawiał potwierdzenia rezerwacji i inne dokumenty niezbędne w fazie poprzedzającej przyjazd gości, a także sporządzał spisy przyjeżdżających gości, prognozy wykorzystania pokoi i wielkości przychodów oraz rozmaite raporty. W fazie przyjazdu gościa informacje o nim są albo kopiowane z systemu komputerowej rezerwacji, albo wprowadzane do niego przez recepcjonistę w przypadku gości przyjeżdżających po wyznaczonym terminie. Gość dostaje wówczas do akceptacji i podpisu komputerowy wydruk karty rezerwacji. Zainstalowanie terminali autoryzacji kart kredytowych pozwala pracownikom recepcji sprawdzić wypłacalność gościa.

W fazie pobytu w hotelu wszystkie transakcje zakupów na terenie hotelu są elektronicznie przekazywane do terminalu recepcji, który automatycznie obciąża rachunek gościa. Dzięki urządzeniom elektronicznym, które księgują, przechowują i bilansują wszystkie rachunki gościa, nocny księgowy ma ułatwioną pracę – nie musi ręcznie obliczać należności, wobec czego zostaje mu więcej czasu na sprawdzanie sald na rachunkach.

W fazie wyjazdu gość otrzymuje szczegółowy wydruk komputerowy wszystkich transakcji. W zależności od metody regulowania należności komputerowy system automatycznie sporządza stosowne dokumenty, zarówno dla gościa, jak i dla księgowości hotelu. Informacje o transakcjach gościa zgromadzone w procesie księgowania należności są wykorzystywane do sporządzenia karty klienta.

Programy komputerowe

Większość sieci hoteli ma własne scentralizowane systemy rezerwacji komputerowej. Wszystkie obiekty sieci są podłączone do systemu tak, aby informacje mogły być przesyłane bezpośrednio do modułu rezerwacji w docelowym obiekcie. Aktualny spis przyjeżdżających gości można sporządzić dzień wcześniej.

Każdy system komputerowy jest zaprogramowany w ten sposób, że gdy recepcjonista wprowadzi żądany numer pokoju, na ekranie jego terminalu pojawia się informacja o bieżącym statusie. Po sprzątnięciu i przygotowaniu pokoju do sprzedaży, służba pięter wprowadza stosowne zmiany do własnej bazy danych, skąd są one natychmiast przekazywane do recepcji. Programy zarządzające rezerwacją, pokojami i rachunkami gości pozwalają na opracowanie raportów dziennych, dotyczących spodziewanych przyjazdów, liczby pokoi gotowych do sprzedaży oraz bilansów wykorzystania pokoi. System komputerowy jest również instrumentem komunikowania się recepcji z działami administracji i księgowości hotelu.

Działy recepcji, finansowy, księgowy i administracji, mogą się posługiwać odrębnymi systemami, niemniej jednak zintegrowany system ułatwia kontrolowanie wszystkich rodzajów działalności, od sprzedaży pokoi i wynagrodzeń personelu począwszy, na analizie rachunków gości i innych dokumentów finansowych skończywszy. Jednak sporządzenie kompletnego sprawozdania finansowego za pomocą zintegrowanego systemu nie będzie możliwe dopóty, dopóki wszystkie dane nie zostaną wprowadzone do pamięci komputera. Z tego względu terminowe zakończenie operacji w działach finansowym i księgowych zależy od sprawnego gromadzenia i wprowadzania danych przez dział recepcji. Na rynku dostępne są rozmaite pakiety programów opracowane na potrzeby poszczególnych działów, np.:

  • moduł konta „dłużnicy”, za pomocą którego można monitorować obciążenia na rachunkach gości, pod warunkiem że będzie on zintegrowany z programem rachunkowym recepcji;
  • moduł konta „wierzyciele”, umożliwiający rejestrację zakupów dokonywanych przez gościa oraz pozwalający na utrzymanie płynności finansowej hotelu na poziomie gwarantującym spłatę długów hotelu;
  • moduł funduszu płac, służący do przetwarzania danych dotyczących czasu pracy, wynagrodzenia personelu i naliczania podatków;
  • moduł sprawozdawczości finansowej, za pomocą którego można sporządzać zestawienia kwot rachunków w celu opracowania bilansu, oświadczeń o uzyskanych dochodach oraz przygotowywać raporty na potrzeby analizy transakcji.

Dostępne są również inne programy i urządzenia, które pomagają w pełni zautomatyzować pracę hotelu. Do najbardziej popularnych należą:

  • elektroniczne terminale kasowe, przesyłające informacje o transakcjach gościa na terenie hotelu do terminalu recepcji, gdzie transakcje są księgowane na Rachunku gościa;
  • programy obliczające należności za rozmowy telefoniczne;
  • programy sterujące elektronicznymi zamkami w drzwiach pokoi, które mogą być połączone z modułami w działach recepcji i służby pięter w celu zapewnienia gościom większego bezpieczeństwa.

W poszukiwaniu srebra… kopalnia w Tarnowskich Górach

5/5 - (1 vote)

Śląsk, który kojarzony obecnie jest tylko z przemysłem wydobywczym i hutniczym, swoje górnicze korzenie ma w czasach, gdy nie znano jeszcze węgla kamiennego. Przed laty na terenach Tarnowskich Gór i Bytomia wydobywano rudy srebra, cynku i ołowiu. Pamiątką po tych odległych dziejach jest Kopalnia Zabytkowa w Tarnowskich Górach. Obiektów  górniczych udostępnionych do zwiedzania jest tutaj kilka, ale tylko jeden ma tak bogatą historię, interesujące atrakcje i prezentuje wydobycie sprzed kilkuset lat.

Chociaż szybów jest tutaj wiele to do kopalni można się dostać tylko przez wybudowany w latach 70-tych pawilon. Niech nie zmyli Was górująca nad nim wieża dźwigu klatkowego, gdyż od kilku lat do szybu Anioł zjeżdża się nowoczesną windą. Zanim zobaczymy jednak jak górnicy pracowali pod ziemią, zostaniemy oprowadzeni po muzeum, gdzie przewodnicy chętnie opowiedzą o historii górnictwa, życiu gwarków (jak nazywano górników) i wydobywanych kruszcach.

Po zjechaniu na dół szybem Anioł i przejściu chodnikiem Staszica, wchodzimy w komorę Srebrną a następnie w Zwałową, gdzie zainscenizowano wydobycie z XVII wieku. Niemal cały strop podparty jest tutaj drewnianymi palami. Związane jest to z bezpieczeństwem – pod siłą zmiany nacisku drewno zaczynało skrzypieć, co dla pracujących tu niegdyś gwarków było sygnałem do ucieczki z kopalni. Po chwili gasną reflektory i w komorze pozostaje jedynie nikłe światło kaganka. Oczy dopiero po kilku minutach przyzwyczajają się do wszechobecnej ciemności. W takich warunkach wydobywano kruszec. Gwarkowie schodzili do kopalni w białych koszulach nie z powodu czystości czy ozdoby. Biała, nawet przybrudzona koszula była pod ziemią jedyną rzeczą odbijającą nikłe światło.

Przechodząc przez kolejne korytarze kopalni poznajemy różne rodzaje chodników, sposoby ich umocnień, przeznaczenie oraz sposób budowy. Po drodze mijamy figurkę św. Barbary – patronki górników, ‘psy’ i ‘suki’ – wagoniki do przewozu kruszywa oraz podziemne źródełko, którego woda dawała ukojenie spragnionym górnikom. Chwilami można odnieść wrażenie, że pracowały tu krasnoludki. Komora Niska pomimo olbrzymiej powierzchni 2000 m2 ma zaledwie 1 m wysokości. Gwarkowie musieli przy pracy leżeć, klęczeć i kucać. Widzimy tu drewniane i kamienne umocnienia zwane kasztami, które zabezpieczają strop przed zapadnięciem.

W dalszej części przechodzimy do skrzyżowania kilku chodników. Jest to szyb Szczęść Boże, którym kiedyś wydobywano rudy na powierzchnię. Tu wsiadamy do łodzi i kolejne 270 metrów płyniemy tunelem odprowadzającym wodę. Spacer zbliża się do końca – wracamy do szybu Anioł nowszymi chodnikami z zachowanymi do dzisiaj historycznymi umocnieniami murowanymi i kamiennymi, ale widzimy także stosowane obecnie obudowy łukowe i prostokątne. Po pokonaniu 1740 metrów tarnogórskich podziemi z kopalni wydostajemy się tą samą drogą.

Warto teraz rozejrzeć się dookoła.  W kilku miejscach na polach widać zakrzewione miejsca. To stare, zamknięte szyby. Na terenie kopalni znajduje się skansen maszyn parowych.
Mimo że większości eksponatów przydałby się remont, to i tak miło jest się przejść alejką wśród zabytkowych parowozów, maszyn górniczych i dawnych walców drogowych.

CIEKAWOSTKI:

  • Legenda głosi, że pod koniec XV wieku chłop Rybka wykopał bryłę srebra, co zapoczątkowało powstanie górniczego miasta.
  • Trudne prace nad udostępnieniem kopalni trwały aż 23 lata.
  • W Tarnowskich Górach znajduje się także otwarta dla zwiedzających Sztolnia Czarnego Pstrąga oraz zabytkowa dzwonnica, wzywająca niegdyś górników do pracy.
  • We wrześniu w Tarnowskich Górach odbywają się „GWARKI”, trzydniowa impreza której kulminacyjnym punktem jest historyczny pochód.

PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI:

  • Do Kopalni najłatwiej dostać się rowerem, samochodem lub autobusem miejskim z dworca w Tarnowskich Górach.  W okresie letnim przy kopalni zatrzymuje się turystyczna kolej wąskotorowa relacji Bytom – Tarnowskie Góry – Miasteczko Śląskie.
  • Właścicielem kopalni jest Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Tarnogórskiej.
  • W Tarnowskich Górach nocleg można znaleźć w kilku hotelach bądź domu wycieczkowym prowadzonym przez SMZT.

Sopot – uzdrowiskiem. Walory lecznicze miasta, sanatoria

5/5 - (1 vote)

Podniesienie czystości atmosfery, plaż i wody morskiej, sprawiły, że w lutym 1999 roku Sopot uzyskał oficjalnie status uzdrowiska.

Dzięki swojemu położeniu i klimatowi Sopot pełni ważną rolę kąpieliska i uzdrowiska. Po­czątki działalności uzdrowiskowej zainicjowano budując pierwszy zakład przyrodoleczniczy dok­tora Haffnera. W zakładzie kuracjusze mogli korzystać z ciepłych i zimnych kąpieli w wodzie morskiej. Kąpieli zażywano w wannach z porcelany, cyny, miedzi a nawet w wannach drewnia­nych służących do kąpieli siarczanych. Przez lata przyjeżdżali tu ludzie spragnieni poprawy zdro­wia i licznych rozrywek, oferowanych przez kurort.

Niezwykłe położenie miasta i liczne oferowane w nim rozrywki sprawiają, że przybywający do uzdrowiska goście mogą leczyć „duszę i ciało”. Długie spacery brzegiem morza umożliwiają talassoterapię, natomiast wędrówki po pięknych lasach, porastających otaczającą miasto od za­chodu, umożliwiają terenoterapię, gdy zaś panuje słoneczna pogoda kuracjusze mogą oddawać się helioterapii. W mieście możliwa jest także hipoterapia, dzięki stadninom koni. Sopot jest uzdro­wiskiem unikalnym w skali naszego kraju. Położenie w centrum rozległej i jednej najbardziej po­pularnych w Polsce aglomeracji, dysponuje znakomitym mikroklimatem i bazą uzdrowiskowo — sanatoryjną. Specyficzne położenie między gęstymi lasami, a morskim brzegiem powoduje, że cywilizacyjna plaga zanieczyszczonego powietrza jest tu niemal niezauważalna.

W Sopocie można leczyć się z reumatoidalnego zapalenia stawów, osteoporozy, tarczycy, schorzeń górnych dróg oddechowych, chorób metabolicznych i neurologicznych oraz otyłości. Tu także przeprowadza się rehabilitację dzieci z porażeniem mózgowym. Oprócz zdrowego klimatu z pomocą chorym przychodzi wydobywana z głębokości ponad 800 metrów solanka sodowo – jodkowo – bromkowa o stężeniu 4,4% i temperaturze 18,5 st. C.

W takim stężeniu solanka może być używana jedynie do kąpieli i inhalacji. Sopocka solanka dostępna jest dla wszystkich odwiedzających miasto. Chętni mogą zażywać inhalacji ze stężonej solanki wypływającej z grzybka inhalacyjnego w Parku Południowym. Natomiast rozcieńczoną wodę mineralną można pić w pijalni tuż obok wejścia do Zakładu Balneologicznego przy molo. W pobliżu pijalni można nabyć potrzebne do tego celu specjalne kubki z herbem miasta.

„Kąpiele, z uwagi na skład chemiczny oraz stężenie w niej jodków i bromków, można zalecać głównie w następujących schorzeniach:

  • reumatoidalnym zapaleniu stawów, chorobie Bechterewa,
  • przewlekłych i zwyrodnieniowych chorobach reumatycznych
  • stanach wymagających zwiększenia odporności

Inhalacje hipo – i izotonicznym roztworem solanki wskazane są w:

  • przewlekłych nieżytach nosa, gardła i oskrzeli oraz zatok
  • przewlekłych stanach zapalnych nosa, gardła i krtani oraz zatok przynosowych, dychawicy oskrzelowej zewnątrzpochodnej o lekkim przebiegu stanach po zabiegach w obrębie dróg oddechowych,[1]

Przyjeżdżający do miasta kuracjusze mogą wynająć w mieście kwaterę i korzystać z zabiegów w dowolnie wybranym zakładzie lub pełnego zakresu usług świadczonych przez sopockie sanato­ria: „Leśniku” i Wojewódzkim Zespole Reumatologicznym, a także w Sanatorium „Helios Wojewódzki Zespół Reumatologiczny zajmuje się działalnością leczniczą w zakresie; leczenia i rehabilitacji chorób reumatycznych u dorosłych i u dzieci, leczenia i profilaktyki osteoporozy działalności oświatowej – promocji zdrowia

W skład Zakładu wchodzą trzy oddziały leczenia stacjonarnego dla dorosłych na 110 łóżek, od­działa dziecięcy (30 łóżek), sanatorium dziecięce (38 łóżek). Ponadto Zakład obejmuje także wo­jewódzką przychodnię reumatologiczną przyjmującą około 15 000 pacjentów ambulatoryjnych w ciągu roku, ośrodek profilaktyki i leczenia osteoporozy oraz zakład balneologiczny udzielający około 1000 zabiegów dziennie.

Sanatorium MSW „Helios” posiada 282 łóżka i możliwość wykonywania 400 zabiegów na jedną zmianę. „Helios” prowadzi działalność leczniczą w następujących sytuacjach:

chorobach układu krążenia, w tym wczesnej rehabilitacji kardiologicznej po zawale mię­śnia sercowego i zabiegach kardiochirurgicznych schorzeniach górnych i dolnych dróg oddechowych schorzeń reumatycznych.

Sanatorium „Leśnik” posiada 150 łóżek i możliwość wykonywania 500 zabiegów na jedną zmianę w zakresie następujących schorzeń: chorób układu krążenia, schorzeń układu ruchu i układu oddechowego.

—

[1]   Koncepcja rozwoju Uzdrowiska Sopot, Załącznik do Uchwały Rady Miasta Nr XVIII/283/00 z dnia 10 X 2000r.

Turystyka a efekty ekonomiczne na przykładzie gminy Krynica Morska

5/5 - (1 vote)

Mimo, iż turystyka od wielu lat stanowi nieodłączny element naszego stylu życia, dopiero od niedawna wzbudziła uwagę ekonomistów, jako istotny czynnik rozwoju gospodarczego oraz ekonomiczna alternatywa dla tradycyjnych dziedzin produkcji (przemysł, rolnictwo). Niewątpliwe korzyści jakie niesie ze sobą jej rozwój (zatrudnienie, dochody, wpływy podatkowe itp.) przyczyniły się do wzrostu zainteresowania tą dziedziną ze strony różnych krajów, organizacji, a także władz lokalnych i społeczności wielu regionów. Korzyści te widać szczególnie na przykładzie gminy Krynica Morska, dla której turystyka jest podstawowym źródłem dochodów mieszkańców jak i budżetu miasta.

Dla zaistnienia w gminie Krynica Morska licznych efektów ekonomicznych rozwoju turystyki znaczenie pierwszoplanowe ma wielkość ruchu turystycznego. Zazwyczaj, choć nie jest to regułą, im wyższa jest liczba odwiedzających, tym większe są wpływy środków pieniężnych pochodzące z miejscowości wysyłających. Ma to szczególnie istotne znaczenie w przypadku, gdy badany obszar pozbawiony jest tradycyjnego przemysłu, a turystyka stanowi główne źródło pozyskania kapitału dla gospodarki miasta.

Z punktu widzenia efektów ekonomicznych niezwykle ważny jest więc również poziom wydatków ponoszonych przez turystów. Można nawet powiedzieć, jak twierdzi S. Wodejko (1998, s. 85), iż jest to „sedno całej działalności przemysłu turystycznego.” Na wydatki turystyczne składa się wiele pozycji począwszy od zakupu dóbr i usług konsumpcyjnych związanych z podróżą i pobytem, kończąc zaś na zakupie drobnych przedmiotów osobistego użytku, pamiątek i prezentów dla rodziny i przyjaciół. W gminie Krynica Morska zdecydowana większość wydatków przyjezdnych dotyczy zakupu noclegu i wyżywienia, w pozostałej zaś części środki pieniężne przeznaczane są głównie na komunikację, rozrywki typu „wesołe miasteczko”, wycieczki turystyczne (np. rejsy po Zalewie Wiślanym), ochronę zdrowia (apteki), kupno pamiątek i korespondencji.

Wysokość indywidualnych wydatków turystów jest na badanym obszarze bardzo zróżnicowana i zależy przede wszystkim od zamożności odwiedzających jak i czasu trwania pobytu. Na ryc. 5.2.1. przedstawiono szacunkowe kwoty, bez kosztów noclegu, jakie turyści wydają podczas pobytu w Krynicy Morskiej.

Ryc.5.2.1. Wysokość indywidualnych wydatków turystów w gminie Krynica Morska ( VIII – 2000 r., bez kosztów noclegu, w %).

turysta3

Źródło: opracowanie własne na podstawie badań ankietowych

Jak wynika z ryc. 5.2,1., wydatki ponoszone przez turystów podczas pobytu w Krynicy Morskiej wynoszą średnio kilkaset złotych na jedną osobę. Należy jednak zaznaczyć, iż kwoty te nie obejmują kosztów związanych z wykupieniem noclegu, a to jak wiadomo w każdej miejscowości turystycznej stanowi znaczny odsetek ogółu wydatków przyjezdnych.

Wydatki turystów, czyli napływ przywożonych przez nich środków pieniężnych jest podstawowym, lecz nie jedynym efektem ekonomicznym rozwoju turystyki na badanym obszarze. Wraz z dokonywanymi przez turystów zakupami (zakwaterowanie, wyżywienie, rozrywki itd.) uruchamiają się dodatkowe strumienie pieniędzy dostające się do gospodarki miasta. W literaturze tego typu strumień powodujący cyrkulację pieniędzy w gospodarce obszaru recepcyjnego określany jest mianem mnożnika. Wysoka wartość mnożnika wskazuje, iż wydatek jednej jednostki pieniężnej przez turystów wywołuje relatywnie dużą dodatkową działalność gospodarczą (A. Szwichtenberg, 1995).

Kolejnym efektem ekonomicznym rozwoju turystyki w gminie Krynica Morska jest aktywizacja zawodowa lokalnej społeczności. Owa aktywizacja wyraża się zarówno poprzez wzrost zatrudnienia, jak też w wyniku dywersyfikacji zawodowej (powstawanie nowych zawodów). Nowe miejsca pracy powstają nie tylko w sektorze turystycznym, lecz także w innych sektorach pozaturystycznych, takich jak handel i budownictwo. Należy jednak podkreślić, iż w przeciwieństwie do miejscowości górskich, wzrost aktywności zawodowej na badanym obszarze, podobnie jak ma to miejsce w innych gminach nadmorskich, ograniczony jest w zasadzie do okresu letniego.

Poza wymienionymi korzyściami ekonomicznymi, przyjazdy turystów są czynnikiem pobudzającym szeroko rozumiany popyt na Mierzei Wiślanej. Ten z kolei stymuluje rozwój podaży, a zatem produkcji w otaczającym Krynicę Morską regionie. W ten sposób uruchamia się cały mechanizm pobudzania wzrostu gospodarczego nie tylko w badanej miejscowości turystycznej, lecz także w oddziaływujących na nią pobliskich gminach i miastach. Świadczenie produktu turystycznego powoduje wreszcie wzrost dochodów miejscowej ludności utrzymującej się na ogół z wynajmu kwater, obsługi punktów gastronomicznych, handlowych i usługowych

Hotel – struktura i funkcjonowanie

5/5 - (2 votes)

Dział recepcji

Jednym z działów departamentu obsługi gości jest recepcja – najbardziej widoczny dział hotelu, którego pracownicy bezpośrednio kontaktują się z klientami. Recepcja składa się na ogół z sekcji kasowej, informacji i poczty. Centralnym punktem recepcji jest stanowisko obsługi gości, w którym załatwia się formalności związane z zameldowaniem, przydziałem pokoju i wymeldowaniem.

 Dział rezerwacji

Dział rezerwacji zajmuje się przyjmowaniem i przetwarzaniem informacji od klientów w sprawie rezerwacji miejsc w hotelu zarówno na okres bieżący, jak i z wyprzedzeniem. Dział ten musi prowadzić dokładną ewidencję i śledzić obłożenie hotelu, aby nie dopuścić do dublowania się rezerwacji tych samych pokoi. W hotelach obsługujących duże grupy konieczna jest ścisła współpraca między działem rezerwacji a działami sprzedaży i marketingu.

Centrala telefoniczna

Zadaniem operatora hotelowej centrali telefonicznej jest obsługa sieci telekomunikacyjnej, którą można spotkać w każdej dużej firmie. Obowiązki operatora nie ograniczają się jedynie do łączenia rozmów. Gdy wszystkie rozmowy zamiejscowe są łączone przez centralę, operator musi obliczyć należność i przekazać informację do sekcji kasowej w recepcji, która obciąży nimi rachunek gościa.

Służba pięter

Służba pięter jest najważniejszym działem pomocniczym recepcji. Do jego zadań należy sprawdzanie pokoi przed przydzieleniem ich gościom, sprzątanie oraz informowanie działu recepcji o statusie (wykorzystaniu) pokoi. W niektórych hotelach służba pięter jest odrębnym departamentem, tzn. nie wchodzi w skład departamentu obsługi, gości.

Personel działu służby pięter jest często liczniejszy od pozostałych działów departamentu obsługi gości. Na jego czele stoi dyrektor, któremu podlegają asystenci inspektorzy, pokojówki oraz kierownik pralni. Pokojówki pracują w przydzielonych sekcjach hotelu i sprzątają 8-18 pokoi dziennie, w zależności od zakresu usług w danej kategorii obiektu, wielkości pokoi i stanu, w jakim zostawiają je goście. Jeśli hotel ma własną pralnię, służba pięter oddaje do niej bieliznę pościelową. Aby szybko i sprawnie rozmieścić gości w pokojach, służba pięter i recepcja muszą się nawzajem informować o zmianach statusu pokoi. Od koordynacji działań i współpracy między nimi zależy poziom zadowolenia gości i ocena obsługi.

Personel pracujący w uniformach

W skład departamentu obsługi gości wchodzi także personel pracujący w uniformach, do którego zalicza się parkingowych, odźwiernych, portierów, kierowców limuzyn i boyów hotelowych. Wymienieni pracownicy mają bardzo częste bezpośrednie kontakty z gośćmi; witają ich w drzwiach, prowadzą do recepcji i pomagają zanieść bagaże do pokoju. W dniu zakończenia pobytu prowadzą gości do sekcji kasowej, odprowadzają do drzwi i zanoszą bagaż do samochodu. Taka obsługa jest od dawna standardem w europejskich hotelach, natomiast do hoteli amerykańskich została wprowadzona stosunkowo niedawno. Podstawowym zadaniem pracowników w uniformach jest występowanie w roli łącznika między gościem a otoczeniem. Można powiedzieć, że wspomagają oni dział recepcji, zwłaszcza wówczas, gdy zapracowani recepcjoniści nie mają czasu zajmować się osobistymi życzeniami gości.

Nocny księgowy

Nocny księgowy sprawdza zgodność dokumentów rachunkowych działu recepcji ze stanem faktycznym i przygotowuje sprawozdanie finansowe na dany dzień. Osoba ta zaczyna pracę na nocnej zmianie obsługi hotelowej. Nocny księgowy musi:

  • zaksięgować opłatę za pokój na rachunku gościa;
  • zrealizować vouchery gości i pobrać opłaty z kart kredytowych;
  • zaksięgować wszystkie transakcje gości, których nie zaksięgowano w ciągu dnia;
  • sprawdzić wszystkie rachunki, operacje księgowe i zestawienia finansowe;
  • nadzorować programy promocji, takie jak kupony, rabaty itd.;
  • sporządzić bilans i sprawozdanie dla kierownictwa hotelu.

Sprawozdanie finansowe powinno zawierać informacje dotyczące przychodów ze sprzedaży pokoi, współczynnika obłożenia hotelu (w %), a ponadto i inne dane statystyczne oraz stan kasy w postaci gotówki, czeków i obciążeń kart kredytowych. Krótko mówiąc, sprawozdanie odzwierciedla wynik finansowy hotelu w danym dniu.

Na podstawie danych działu recepcji dział rachunkowości hotelu opracowuje dzienne sprawozdania z całej działalności i przekazuje je kierownictwu. W wielu hotelach nocny księgowy jest pracownikiem działu finansów.