Kanałem przez „Krainę Jezior” – kanał Ostródzko-Elbląski

5/5 - (1 vote)

Ponad 82 km długości, malownicze szlaki wodne, czyste jeziora, wspaniałe łodzie i atmosfera przygody! Wszystko to znajduje się w województwie warmińsko-mazurskim, a miejsce to jest znane w całej Europie. Mowa o Kanale Elbląskim, czyli jednej z ciekawszych atrakcji turystycznych tego regionu.

Nietypowa droga wodna, którą podróżują turyści chcący zwiedzić województwo warmińsko-mazurskie to najdłuższy taki kanał w Polsce. Kanał łączy Ostródę z Elblągiem ale posiada też wiele odgałęzień, które w sumie tworzą aż 144 km dróg wodnych. Około 40 km trasy stanowią malownicze jeziora, tj: Jezioro Druzno, Jeziorak, Drużno, Zalew Wiślany, Jezioro Drwęckie. Kanał Elbląski łączy je m.in. z Drwęcą, Nogatem i Morzem Bałtyckim.

Od 1992r. Żegluga Ostródzko – Elbląska umożliwia rejsy wzdłuż kanału. Sama idea jego zbudowania pojawiła się jednak już w 1837 roku, a 7 lat później plany wcielono w życie i rozpoczęto jego budowę. Inicjatorem przedsięwzięcia był holenderski inżynier, Georg Jacob Steenke, to on również skonstruował słynne pochylnie, znajdujące się na trasie. Pierwsze z nich uruchomiono w 1860 r. Pierwotnym założeniem kanału miał być oczywiście nie rozwój turystyki, ale rozwój gospodarki. Kanał miał łączyć Prusy Wschodnie z Bałtykiem. Kolejne lata przyniosły budowę kolejnych pochylni, dzięki którym Kanał Elbląski stał się sławny na całą Europę.

Zespół pochylni, czyli specjalnych urządzeń wyciągowych napędzanych mechanicznie siłą wody, pozwala na transport statków między różniącymi się poziomami odcinkami kanału. Co ciekawe, na owych pochylniach statki pokonuję nie „byle jaką” różnice poziomów, bo prawie 100 metrową! Zatem statki płyną… po lądzie! Warto o tym mówić tym bardziej, że Polska jako jeden z nielicznych krajów wprowadziła takie zastosowanie i tym samym zdobyła wiele nagród.

Ci, którzy zmęczeni są codziennością i marzą o złapaniu oddechu na łonie natury nie powinni się zastanawiać. Takich miejsc jest coraz mniej, warto to docenić i pozwolić sobie na chwilę w otoczeniu dziewiczej przyrody i pięknych jezior. Tutaj powietrze jest czyste, a zwierzęta żyją w zgodzie z człowiekiem – to przecież właśnie tu znajduje się największy w naszym kraju rezerwar ptactwa wodnego.

PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI

  • Szczegółowe informacje na temat rejsów można znaleźć na stronie www Żeglugi Ostródzko-Elbląskiej.
  • Statki pływają na trasie Ostróda-Elbląg oraz Elbląg-Ostróda. Ponieważ rejs obejmuje przystanki w Miłomłynie, Buczyńcu i Małdytach, istnieje możliwość dopasowania rejsu do własnych możliwości czasowych oraz finansowych. Ceny zależne są od długości trasy.
  • Maksymalny czas trwania rejsu wynosi 9h. W zależności od czasu trwania i trasy naszej podróży, ceny wahają się od 15 zł do nawet 90 zł. Przewidziano również zniżki dla młodzieży i osób uczących się.

Podziemia w Sandomierzu

5/5 - (1 vote)

Chociaż najpiękniejsze zabytki Sandomierza znajdują się na powierzchni ziemi, niektóre atrakcje zostały ukryte głęboko pod spodem… Zwiedzając Sandomierz warto zobaczyć te niewidoczne „gołym okiem” miejsca.

Sandomierskie piwnice – bo o nich mowa – powstały w okresie XIII – XVI wieku. Drążone w warstwach lessu, pod budynkami, jezdniami ulic, placami, podwórkami, sięgały nawet do 15 metrów w głąb ziemi. Skąd pomysł na zbudowanie piwnic? Średniowieczny Sandomierz leżał na szlakach handlowych. Miasto było zasobne i mimo najazdu ludów ze wschodu, pożarów i innych klęsk, zawsze się odbudowywało.

Kupcy sandomierscy zajmowali się handlem i sprowadzali towary z różnych stron świata, niemniej jednak dostarczali je również kupcy przyjezdni. W celu magazynowania towarów potrzebne były składy… W ten sposób powstał cały system piwnic, które spełniały rolę magazynów. Wykorzystywano je do czasu, kiedy trwał intensywny handel. W momencie jego upadku stały się niepotrzebne i w zdecydowanej większości zasypano je gruzem, śmieciami, a tylko nieliczne pozostawiono do użytku.

W ostatnich dziesiątkach lat piwnice były najpoważniejszym zagrożeniem Starówki. Podziemne przestrzenie przyczyniły się do katastrof budowlanych, w postaci zapadlisk fragmentów ulic, a nawet całych budynków. Ratowanie Starówki, rozpoczęto od usuwania istniejących zagrożeń, a więc likwidacji wyrobisk i pustek pod kamienicami, jezdniami, placami. W wyniku prowadzonych prac, przeważająca część piwnic uległa likwidacji przez wypełnienie ich „podsadzką”. Część została jednak zachowana, a dla turystów zaprojektowano Podziemną Trasę Turystyczną.

Otwarcie trasy nastąpiło 10 grudnia 1977 roku. Jej długość wynosi około 450m, a najniżej położona komora ma głębokość prawie 12m. W związku z 30 rocznicą oddania trasy do użytku,
w jej pomieszczeniach przygotowano wystawę archeologiczną, która obejmuje min.: groby ludności pomorskiej z I tysiąclecia p.n.e, fragmenty naczyń późnośredniowiecznych, siekiery i sierpy krzemienne, kabłączki skroniowe (czyli kobiece ozdoby głowy charakterystyczne dla Słowiańszczyzny), a także fragmenty naczyń ofiarnych z ciałopalnego cmentarzyska kurhanowego w Międzygórzu (VIII-IX wieku) i naczynia z okresu rzymskiego.


PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI

  • Wejście do podziemi prowadzi z dziedzińca Kamienicy Oleśnickich, a wyjście znajduje się przy Ratuszu, na Rynku. Zachowane piwnice zabezpieczono przez tzw. wtórne obudowy, a tam, gdzie było to możliwe, zachowano pierwotne wątki obmurowań. Trasa obejmuje 34 komory na różnych poziomach. Współczesne nazwy komór nawiązują do historii, legend, architektury, itp.

Więcej informacji na temat trasy i możliwości jej zwiedzania można uzyskać na stronie sandomierskiego PTTK.

Toruń – Kopernik i pierniki to tylko początek

5/5 - (2 votes)

Jeżeli myśląc o Toruniu Wasza wyobraźnia przywołuje postać Kopernika, a na języku pojawia się posmak pierników, to jest to oczywiście prawidłowa reakcja. Trzeba jednak pamiętać, że miejsca związane z życiem sławnego Astronoma i toruńskie pierniki, to zaledwie początek długiej listy atrakcji, które miasto oferuje turystom.

Zapraszamy na spacer po Toruniu – wraz z tutejszym Centrum Informacji Turystycznej postaramy się wskazać miejsca, do których warto zaglądnąć…

RYNEK STAROMIEJSKI: zaczynamy od serca miasta

Ten prawie kwadratowy plac od stuleci pozostaje głównym punktem na mapie Torunia. Handlowano tu towarami, organizowano turnieje i parady, ogłaszano wyroki i wykonywano egzekucje. Centralne miejsce na rynku zajmuje monumentalny Ratusz, ale uwagę przykuwa też neorenesansowy Dwór Artusa (miejsce licznych koncertów i wystaw) oraz barokowa Kamienica Pod Gwiazdą (obecnie Muzeum Sztuki Dalekiego Wschodu). Zachodnią pierzeję rynku zamykają kościół Św. Ducha i neogotycki gmach poczty. Ponad 150 lat temu na rynku stanął pomnik Mikołaja Kopernika; swoje miejsce znalazł tu również posąg grającego na skrzypcach flisaka, nawiązujący do starej toruńskiej legendy. 

W obrębie Rynku Staromiejskiego można (a nawet trzeba:) zobaczyć:

  • Ratusz Staromiejski
    Gotycki Ratusz to symbol dawnej świetności miasta. Wzniesiono go na Rynku Staromiejskim pod koniec XIV wieku za zgodą Konrada Wallenroda – wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego. Ratusz był siedzibą władz miasta i sądu; w reprezentacyjnych salach goszczono polskich królów. Mieściły się tu również kramy, ławy chlebowe, waga miejska, a w piwnicach prowadzono wyszynk piwa i wina. Warto zwiedzić ratuszowe muzeum z bogatymi zbiorami sztuki gotyckiej, dawnego rzemiosła i malarstwa polskiego. Ze szczytu 40 metrowej wieży rozciąga się widok na cały zespół staromiejski.
    Adres: Rynek Staromiejski 1 
  • Kamienicę pod Gwiazdą
    Prezentowana jest tu wystawa pod tytułem „Świat Orientu”, w ramach której podziwiać można broń i uzbrojenie dalekowschodnie, wyroby z brązu, rzeźby kamienne i drewniane, wyroby ceramiczne oraz wyroby z kamieni półszlachetnych. Wśród eksponatów znajdują się prawdziwe rarytasy, takie jak tsuby – jelce tarczowe do mieczy oraz kozuki – rękojeści sztyletów, które są prawdziwymi dziełami japońskiej sztuki zdobniczej. Warto zwrócić też uwagę na najstarsze, liczące sobie, bagatela, ponad 3 tysiące lat obrzędowe naczynie na wino – jia oraz trójnóg – hien. Wśród prezentowanych tu chińskich i japońskich wyrobów z porcelany znajdują się takie, które niegdyś wchodziły w skład słynnej drezdeńskiej kolekcji króla Augusta II Mocnego.
    Adres: Rynek Staromiejski 35 
  • Kościół św. Ducha
    Późnobarokowa budowla wzniesiona w XVIII w. była pierwotnie zborem ewangelickim, jednak w 1945 r. została przejęta przez księży jezuitów. Wewnątrz można podziwiać rokokowe wyposażenie z połowy XVIII w.

RYNEK NOWOMIEJSKI: historia toruńskich rzemieślników

Rynek Nowomiejski to drugi z toruńskich rynków, który stanowi główny plac dawnej, rzemieślniczej części miasta. W jednej z barokowych kamienic do dzisiaj funkcjonuje gospoda „Pod Modrym Fartuchem” z 1489 roku, która słynęła niegdyś z dobrych miodów, węgrzyna i piwa. Z kolei w dawnej gospodzie „Bractwa Czeladzi Murarskiej” ma dzisiaj swą siedzibę prężnie działająca Galeria i Ośrodek Plastycznej Twórczości Dziecka.

Oprócz zabytkowych i malowniczych kamienic, w obrębie Rynku Nowomiejskiego można zwiedzić:

  • Kościół św. Jakuba: podobno najpiękniejsza toruńska świątynia
    Kościół został zbudowany w latach 1309-1350 w układzie bazylikowym. Oznacza to, że nawa główna jest znacznie większa od naw bocznych. W konstrukcji świątyni zastosowano rzadki na ziemiach polskich – a powszechnie stosowany w innych krajach Europy – system łuków przyporowych. Ich zadaniem jest przenoszenie ciężaru sklepienia na znajdujące się
    po bokach skarpy. Kościół uchodzi za najpiękniejszą toruńską świątynie, dlatego warto przyglądnąć się mu chociaż z zewnątrz.

DOM MIKOŁAJA KOPERNIKA: czyli o obrotach ciał niebieskich

Okazała gotycka kamienica przy ul. Kopernika uchodzi za miejsce narodzin Astronoma. Jest ona doskonałym przykładem dawnego domu kupieckiego z typowym dla niego układem wnętrz
i wyposażeniem. Obecnie mieści się tu ekspozycja przedstawiająca postać wielkiego Astronoma
i jednocześnie skromnego kanonika warmińskiej kapituły katedralnej. Wystawa zapoznaje
z atmosferą epoki Mikołaja Kopernika, przedstawia XV-wieczny Toruń, rodzinę Astronoma, okres studiów oraz historię teorii heliocentrycznej. Ostatnią częścią wystawy są modele przyrządów astronomicznych, takich jakimi posługiwał się Mikołaj Kopernik. W podziemiach muzeum znajduje się ekspozycja poświęcona historii toruńskich pierników. Zwiedzanie wystawy jest połączone jest z ich wypiekiem i degustacją.
Adres: ul. Kopernika 15/17    

PLANETARIUM I ORBITARIUM: spojrzenie w kierunku nieba

Planetarium mieści się w XIX-wiecznym budynku dawnej gazowni. Na kopule o średnicy 15 m prezentowane są seanse popularyzujące wiedzę o wszechświecie. Dzięki dziesiątkom projektorów, nie ruszając się z wygodnego fotela, możemy przeżyć tu noc polarną na biegunie, zobaczyć Ziemię z Księżyca, a nawet z granic Systemu Słonecznego. W sali Orbitarium umieszczono natomiast zestaw interaktywnych urządzeń i modeli, dzięki którym zwiedzający poznają zjawiska zachodzące w kosmosie.
Adres: ul. Franciszkańska 15/21

KRZYWA WIEŻA: lepsza, niż w Pizie

Jak głosi legenda, ta średniowieczna baszta obronna została zbudowana przez toruńskiego krzyżaka, jako pokuta za popełnione grzechy. Odchylona od pionu o ok. 1,5 metra budowla stanowiła część systemu obronnego dawnego Torunia. Gdy utraciła swe militarne znaczenie, zaczęła pełnić funkcję więzienia, a potem kuźni. Dziś jest to nieodłączny punkt każdej wycieczki.
Adres: ul. Pod Krzywą Wieżą 1

KATEDRA ŚW. JANÓW: tuba Dei i 200 schodów do pokonania

Budowę katedry rozpoczęto ok. połowy XIII wieku i kontynuowano etapami przez ponad 200 lat.  Na udostępnionej do zwiedzania wieży znajduje się gotycki dzwon Tuba Dei oraz zegar (zwany „flisaczym”) odmierzający czas tylko jedną wskazówką. Dzwon Tuba Dei (Trąba Boża) odlany został w 1500 roku ze spiżu z dodatkiem srebra i złota. Jest on największym średniowiecznym dzwonem w Polsce, waży ok. 7,5 tony. Jak mówi legenda, by umieścić go na wieży, ponad dachami domów zbudowano 800 metrową pochylnię, po której dzwon wciągało 7 dorodnych wołów.
Adres: ul. Żeglarska 16 

ŻYWE MUZEUM PIERNIKA: nauka pieczenia toruńskich pierników

W muzeum odbywają się pokazy wypieku toruńskich pierników według dawnych receptur. Uczestnicy pokazów, pod okiem doświadczonych mistrzów, poznają historię słynnego przysmaku, dowiadują się o sposobach wyrabiania ciasta, przyprawach a także poznają ozdobne kształty drewnianych form. Goście aktywnie uczestniczą w pokazie; uformowane przez siebie, a potem upieczone pierniki zabierają jako wspaniałą pamiątkę z Torunia.
Adres: ul. Rabiańska 9

MURY I BRAMY MIEJSKIE: czyli o przeszkodach dla nieprzyjaciół

Poprzez stulecia dostępu do miasta bronił okazały system murów obronnych, bram, barbakanów i baszt. Do dziś najlepiej zachował się fragment biegnący wzdłuż nadwiślańskiego bulwaru. Wyróżniają się tu trzy gotyckie bramy miejskie: Klasztorna, Żeglarska i Mostowa. Umieszczone na bramie Mostowej tablice wskazują poziom wody podczas największych powodzi w historii Torunia.

  • Brama Klasztorna zbudowana została w stylu gotyckim w pierwszej połowie XIV wieku.
    Nieprzyjaciel, by wedrzeć się tędy do miasta, miał niełatwe zadanie: musiał najpierw pokonać masywną bronę, za którą znajdował się kaszownik (czyli otwór przez który na głowy atakujących lano wrzątek), a także solidne wrota wzmacniane poprzecznymi ryglami.
    Z biegiem lat brama utraciła swe militarne znaczenie a w XIX wieku zaczęła pełnić funkcje mieszkalne.
    Adres: ul. Ducha św.
  • Bramę Mostową wzniósł w 1432 roku budowniczy Hans Gotland. Jej nazwę zaczerpnięto
    od znajdującego się niegdyś w pobliżu drewnianego mostu na Wiśle. Jak łatwo zauważyć, brama posiada zaokrąglone narożniki. Miały one, jak sądzono, czynić ją bardziej odporną
    na uderzenia pocisków artleryjskich. Dziś znajdują się tu biura.
    Adres: ul. Mostowa
  • Brama Żeglarska zbudowana została w połowie XIV w. z typowego toruńskiego budulca – czerwonej cegły. Warto wiedzieć, że w przeszłości dostępu do miasta broniło 9 podobnych bram, ale do dzisiaj zachowały się jedynie 3 spośród nich.
    Adres: ul. Żeglarska 

RUINY ZAMKU KRZYŻACKIEGO: i jego „winne skarby”

Wytrawny znawca historii i architektury zauważy na pewno, że zamek posiada nietypowy, podkowiasty kształt. Wszystko dlatego, iż został wzniesiony w miejscu znajdującego się tu wcześniej grodziska. Załogę zamku stanowiło niegdyś 12 rycerzy zakonnych oraz komtur reprezentujący krzyżacką władzę na tych terenach. W roku 1454 toruńscy mieszczanie zbuntowali się przeciwko krzyżackim siłom, wzniecili powstanie, zamek zdobyli, a następnie… zburzyli. Do dziś zachowało się gdanisko (czyli dawna wieża ustępowa) oraz malownicze ruiny. Są one tłem licznych koncertów, festynów i turniejów.

Amatorów wina być może zaciekawi fakt, że w 2008r. w piwnicach zamku odstawiono
do leżakowania 69 butelek hiszpańskiego wina. 34 z nich będzie leżakowało do chwili zdobycia przez polską reprezentację piłki nożnej tytułu Mistrza Europy lub Mistrza świata. Powodzenia!!!
Adres: ul. Przedzamcze 3  

PUNKT WIDOKOWY: inne spojrzenie na Toruń

Z widokowej platformy usytuowanej na wiślanej wyspie, zwanej „Kępą Bazarową”, roztacza się niezapomniany widok na toruńską Starówkę. „Kępa Bazarowa” to również rezerwat przyrody, który ochroną obejmuje rzadko już spotykany las łęgowy z monumentalnymi okazami topól i wierzb.

Na Kępę można dotrzeć stateczkiem (w okresie letnim wypływa on zazwyczaj spod Bramy Mostowej), a także pieszo mostem Piłsudskiego. 

CENTRUM SZTUKI WSPÓŁCZESNEJ: „Znaki Czasu”

Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu” w Toruniu jest jedną z najnowszych przestrzeni dedykowanych w całości sztuce współczesnej w Polsce. Otwarte w 2008r. centrum stawia
na nowoczesną, intermedialną i interdyscyplinarną formułę działania, stwarzając jednocześnie atmosferę sprzyjającą twórczemu wypoczywaniu. W Centrum odbywają się wystawy, warsztaty, imprezy kulturalne, spotkania, wykłady i… wiele innych, ciekawych wydarzeń, których świadkiem możecie zostać zwiedzając Toruń!
Adres: ul. Wały gen. Sikorskiego 13 

MUZEUM ETNOGRAFICZNE: wieś, ale wciąż w centrum miasta

Toruńskie Muzeum Etnograficzne położone jest na plantach otaczających toruńską Starówkę. Warto tam zaglądnąć, bo bezpośrednio przy muzeum znajduje się jedyny w Europie skansen, usytuowany w centrum miasta. Na obszarze 2 hektarów zgromadzono m.in. wiejskie zagrody, kuźnię, remizę strażacką, wiatrak i młyn wodny. Muzeum organizuje też liczne kiermasze, festyny i koncerty folklorystyczne.
Adres: ul. Wały gen. Sikorskiego 19 

PARK MIEJSKI: czas na oddech

Założony w 1817 roku park rozciąga się na długości 1 km wzdłuż ul. Bydgoskiej. Należy on
do najstarszych założeń ogrodowych w Polsce – na powierzchni 25 ha rośnie blisko 100 gatunków i odmian drzew oraz krzewów. Uroku temu miejscu dodają malownicze stawy, stylizowana ruina oraz kaskada. Zmęczeni zwiedzaniem Torunia? Czas na oddech w zielonej części miasta!!!
Adres: park usytuowany jest wzdłuż ul. Bydgoskiej 

Fort IV: Toruń militarny

Fort IV zbudowano w latach 1878-1884 jako jeden z elementów toruńskiego pierścienia fortecznego. Jego załogę stanowiły dwie kompanie piechoty oraz obsługa dział średniego i ciężkiego kalibru – łącznie ok. 800 żołnierzy. Obiekt mieści, dwupoziomowe koszary, prochownie
oraz magazyny połączone podziemnymi korytarzami. Tak było kiedyś. Obecnie Fort jest dostępny dla turystów – jego tajemnice można odkrywać zarówno w dzień, jak i w nocy (z pochodniami w ręku:), działa tutaj turystyczne schronisko, a wygłodniali turyści mogą tutaj zorganizować dla siebie plenerowy piknik.
Adres: ul. Chrobrego 86 

MUZEUM PODRÓŻNIKÓW: przystanek dla poszukiwaczy przygód

Na wystawę „Tony Halik. Urodzony dla przygody” składa się kolekcja pamiątek po słynnym podróżniku, przekazana toruńskiemu muzeum przez Elżbietę Dzikowską, żonę Halika. Ze swoich wypraw Halik przywoził nie tylko zdjęcia i nagrania filmowe, ale także przedmioty związane z życiem codziennym ludzi zamieszkujących odległe krainy. Zobaczyć można: naczynia do picia yerba mate, rytualne maski kubańskie i ceramiczne kopie prekolumbijskich figurek bóstw i wojowników kultury Majów z wyspy Jaina. Halik był zapalonym zbieraczem nakryć głowy, stąd kolekcja kilkudziesięciu czapek i kapeluszy pochodzących z różnych krajów świata. Z wypraw do indiańskich wiosek, położonych z dala od współczesnej cywilizacji pochodzą naszyjniki z kłów dzikich zwierząt, skóry jaguara oraz zmniejszona przez Tony’ego Halika główka leniwca. Zbiory muzealne są wciąż wzbogacane, dzięki hojności Elżbiety Dzikowskiej, o nowe, egzotyczne dary, przywożone z licznych wypraw.
Adres: zabytkowy spichlerz przy ul. Franciszkańskiej 11

OGRÓD ZOOBOTANICZNY: trochę egzotyki w centrum miasta

W odległości zaledwie kilkuset metrów na zachód od Starego Miasta można poczuć się,
jak w dalekiej Afryce. Na obszarze ponad 8 hektarów ogrodu zoobotanicznego zebrano bowiem
ok. 50-ciu gatunków zwierząt oraz kilkadziesiąt gatunków drzew i krzewów. Egzotyczne ptaki
i rośliny zgromadzono w nowoczesnej ptaszarni, a płazy i gady w herpetarium.
Adres: ul. Bydgoska 7

BAROKOWY SPICHLERZ: czyli gdzie zboże składowano

Toruń, będąc miastem w którym swego czasu kwitł handel zbożem, posiadał liczne budynki do jego składowania. Były to spichlerze. Zachowany do dzisiaj spichlerz barokowy, to jeden z ciekawszych tego typu obiektów w Polsce. Pochodzi z pierwszej połowy XVII w., a wyróżniają
go charakterystyczne opaski okienne w kształcie worków ze zbożem.
Adres: ul. Piekary 2

BARBARKA: czas na zasłużony odpoczynek

Barbarka to niewielka leśna osada w północno-zachodniej części Torunia. Według podań, w XIII wieku, miejscowemu pustelnikowi objawiła się tu św. Barbara, co upamiętnia zabytkowa kapliczka. Obecnie Barbarka jest popularnym miejscem rekreacji i wypoczynku. W „Szkole Leśnej” można wypożyczyć rower, zorganizować ognisko lub grilla, zaś jesienią wziąć udział w grzybobraniu. Tutejsze schronisko oferuje niedrogie noclegi.
Adres: ul. Przysiecka 13

Stacja Wielkopolska – Parowozownia Wolsztyn

5/5 - (2 votes)

Odległość Wolsztyn – Poznań to około 70 km, które można pokonać samochodem, korzystając z lokalnego PKS-u lub jeżdżącym na tej trasie planowym pociągiem osobowym. Można też wsiąść do wagonu ciągniętego przez zabytkowy, XIX-wieczny parowóz i pokonując kolejne kilometry cofać się powoli w czasie do epoki, kiedy buchająca para z komina lokomotywy była symbolem postępu.

Te XIX-wieczne lokomotywy wyjeżdżają na tory z budynku parowozowni Wolsztyn i regularnie (kilka razy dziennie) obsługują zmierzających do Poznania lub Leszna pasażerów. W parowozowni znajdują się ponadto wszystkie niezbędne do utrzymania i naprawy lokomotyw pomieszczenia i urządzenia, które nieprzerwanie od ponad 100 lat wykorzystywane są do zachowania nie młodych już pojazdów w jak najlepszej kondycji.

Jest tu zabytkowa hala postojowa i 16-metrową obrotnicą, z której lokomotywy wyruszają na trasę, a także dźwig z 1907 roku, z pomocą którego węgiel trafia do lokomotywy. Co ciekawe, codzienne życie parowozowni i jej pracowników mogą podglądać osoby z zewnątrz – jest ona bowiem otwarta dla ruchu turystycznego. To unikatowa szansa na przyglądnięcie się z bliska, jak parowozy są przygotowywane do pełnienia swoich obowiązków.

Oprócz pomieszczeń służących utrzymaniu lokomotyw, na obszarze parowozowni otwarto muzeum, które prezentuje praktycznie cały przekrój historii kolei w rejonie Wielkopolski. Koncepcja jego powstania sięga początków lat 90., kiedy zlikwidowano wiele okolicznych linii kolejowych, a wyposażenie niepotrzebnych już wtedy obiektów stacyjnych zaczęło trafiać właśnie do Wolsztyna. Zbiory z biegiem czasu powiększały się, a do najciekawszych eksponatów należą obecnie: plan rozbudowy parowozowni z 1909r., szybkościomierze stosowane na parowozach, torowe latarnie sygnałowe i wiele innych.

PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI:

  • Więcej informacji na temat parowozowni można znaleźć na oficjalnej stronie www obiektu.
  • Na obszarze Wielkopolski znajduje się wiele ciekawych i zabytkowych obiektów związanych z koleją.  Więcej na temat turystki kolejowej w tym rejonie można znaleźć w serwisie turystycznym, prowadzonym przez Wielkopolską Organizację Turystyczną.

Identyfikacja produktu turystycznego w systemie marki przez klienta

5/5 - (2 votes)

Marka jest narzędziem służącym do przekazania pewnej, zaplanowanej in formacji (tożsamości) do osób w bliższym i dalszym otoczeniu. Dlatego korzystając z marki, stosując ją w codziennej pracy musimy pamiętać, jakie założenia zostały przyjęte przy jej kreacji oraz jakie informacje ma ona skutecznie przekazywać.

Słowo „marka” jest różnie postrzegane poprzez klientów i posiada wiele skojarzeń. Dla jednych słowo marka oznacza nazwę produktu np. Orbis, czy też jego znak graficzny, dla innych marka jest tylko produktem w kolorowym opakowaniu, jeszcze dla innych oznacza wizerunek firmy i jego wysokość w rankingach innych firm na rynku. Słowo marka posiada szeroki zakres swego znaczenie, natomiast jest w ścisły sposób sprecyzowany.69

Marka inaczej znak fabryczny, znak firmowy, czyli znak określający producenta, nazwa lub symbol graficzny umieszczany na wyrobach w celu ochrony przed naśladowaniem lub podrabianiem. W gospodarce rynkowej marka ma swoją cenę. „Dobra marka” jest podstawą sukcesu biznesowego. Przeciwieństwem wyrobów markowych są wyroby bez markowe, uważane, (chociaż nie musi to być regułą) za tandetę. A zatem marka to nie tylko oznaczenie produktu nazwą, dobranie odpowiedniego opakowania, stworzenie dobrego hasła reklamowego i rozpoczęcie promocji. Marka to również spełnianie potrzeb i oczekiwań jej nabywców. To pewien styl życia.70

Marka jest, więc skomplikowanym symbole, gwarancją jakości, którą Kotler przedstawia w formie sześciu poziomów znaczeń. Są to cechy ( klient otrzymuje obietnicę zakupu konkretnego, stałego zbioru właściwości danego towaru np. trwałość, bezpieczeństwo, prestiż), korzyści (klient kupuje pewną ideę, a nie produkt np. zdrowie i urodę, nie tylko wspaniały wypoczynek, nie wyjazd wakacyjny), wartości (kuje się to, co jest cenne, uznane za ważne), kultura, sensu stricto (kupuje się produkty będące rezultatem dobrej organizacji produkcji), osobowość (produkty mają coś więcej niż tylko użyteczność, mają odrębny styl i oryginalność), użytkownik (posiadanie danego produktu może sugerować, kim jest użytkownik i jaką zajmuje pozycje społeczną).71

Dobrze pozycjonowana marka ma konkurencyjną pozycję, jest atrakcyjna dla klienta, wsparta przez silne skojarzenia w kontekście pożądanych atrybutów, pozwalającej na zajęcie innej pozycji od rywali, czyli konkurencji.

Podstawowym elementem marki, po którym jest dany produkt rozpoznawany jest jego logo, czyli znak graficzny, po którym następuje identyfikacja produktu z marką. Klient, jeśli zastanawia się nad dokonaniem zakupu, jeśli zna daną markę napewno dokona zakupu, gdyż od razu identyfikuje produkt z marką. Podstawową funkcją znaku graficznego jest przekazywanie informacji dla klientów, logo jest po to, aby klienci mogli spojrzeć i od razu skojarzyć sobie daną firmę. Przekaz znaku graficznego musi być prosty i szybko trafiać do klienta, jak również oczywisty, tak, aby klienci mogli jasno zrozumieć dany przekaz.72

Znak towarowy stanowi rodzaj gwarancji, ma na celu ułatwienie nabywcy wyboru produktu, który poznał i do którego użytkowania się przyzwyczaił. Jest on niezbędny tam, gdzie na rynku występuje więcej niż jeden rodzaj produktu tego samego typu, reprezentowanego przez więcej niż jedną firmę. Znak towarowy może być stosowany zasadniczo w dwóch odmiennych sytuacjach, jako element produktu (na budynku, ręcznikach), jako element promocji (w ogłoszeniach prasowych lub telewizyjnych, na tablicach reklamowych – billboardach). Znak ten ma większe znaczenie, gdy służy do identyfikacji określonego produktu, a nie producenta. W turystyce osiągnięcie takiego stanu jest trudne w związku ze specyfiką produktu turystycznego, którego podstawową częścią są usługi, identyfikowane zazwyczaj z firmą, która je świadczy.

Znakiem towarowym jest logo, które spełnia rolę marketingową a jednocześnie informacyjną, po przez skrótowe, ale łatwo zauważalne i łatwo zapamiętywane przedstawienie symbolu firmy, instytucji, organizacji, jakieś idei, pomysłu, ale także mogące spełniać rolę jako charakterystyczne oznaczenie czegoś, czyli spełniające rolę znaku informacyjnego. Głównym zadaniem logo jest wstępne nakierowanie osoby na symbolizowany podmiot poprzez przyciągnięcie uwagi oglądającego formą graficzną wyróżniającą to logo z otoczenia, a następnie powiązanie emocjonalne danej osoby z symbolizowanym podmiotem po przez formę graficzną odpowiadającą charakterem danemu podmiotowi.73

Nasz kraj również posiada turystyczne logo Polski, jest ono wykorzystywane wyłącznie w celach promocji polskiej turystyki na rynku krajowym i zagranicznym. Obecnie prawo administrowania znakiem ma Polska Organizacja Turystyczna, która określiła szczegółowe zasady jego użyczania dla celów promocji Polski w dziedzinie turystyki. Promowaniem produktu markowego zajmuje się głównie Polska Organizacja Turystyczna, która opublikowała m. in. „Koncepcję promocji i rozwoju markowego produktu turystycznego w zabytkach techniki i przemysłu w Polsce”. Publikacja przedstawia uwarunkowania udostępnienia zabytków techniki dla turystów oraz promocji obiektów zabytkowych. Logo „Polska”(załącznik 1) to turystyczny znak jakości. Logo traktowane jest jako wyróżnienie markowego produktu turystycznego i de facto jest turystycznym znakiem jakości. Wadą tego znaku jest brak indywidualności, odrębnego, narodowego charakteru. W logo nie wyeksponowano indywidualnych, unikatowych cech Polski (bardzo ogólnikowy charakter). Taki rysunek mógłby symbolizować bardzo wiele miejsc na świecie (góry, woda, naturalny krajobraz). Konsekwentne stosowanie logo w ramach strategii rozwoju może się jednak przyczynić do sukcesu, tzn. do jednoznacznego rozpoznawania produktu turystycznego Polski i kojarzenia go z wysoką jakością.

Integralną częścią systemu identyfikacji produktu turystycznego Polska jest także hasło: „Naturalnie Polska”. Słowo „naturalny” w sensie ogólnym ma wiele znaczeń – prosty, normalny, zrozumiały, oczywisty, szczery, swobody, prawdziwy, zwykły, niewymuszony. W tym konkretnym przypadku przymiotnik ten powinien być kojarzony w następujący sposób: spontaniczny wybór Polski przez turystów zagranicznych, naturalna gościnność Polaków, wspaniała, niezmieniona przez cywilizację polska przygoda.74

Polska nie miała konsekwentnego programu poprawy naszego wizerunku w świecie, a w dobie globalnej gospodarki dobra marka kraju to atut zwiększający szanse naszych firm na wygrywanie na między narodowych rynkach. Zbudowanie atrakcyjnego obrazu Polski w oczach świata to cel, jaki został postawiony przed twórcami programu „Marka dla Polski”.

Kupując ofertę, a więc towar, chcemy by był dobrej jakości i tym samym spełniał nasze oczekiwania. W żadnym wypadku nie można sobie pozwolić na oszukanie turysty. Oferta musi odpowiadać prawdzie. Będąc w krajach zachodnich widać wyraźnie zróżnicowanie ofert turystycznych. Jedne adresowane są do turystów bardziej zamożnych, inne do mniej zamożnych. Ich standard jest różny, ale porównywalny z oczekiwaniami. Aby móc wykorzystać posiadany potencjał i wprowadzać nowe, oryginalne pomysły trzeba zmienić i udoskonalić obecnie funkcjonującą strukturę, trzeba problemy turystyki rozumieć i chcieć je pokonać. Dlatego wydaje się, że dobrym na to pomysłem, a jednocześnie wyzwaniem czasu, jest tworzenie produktów markowych przez fachowców znających i rozumiejących doskonale branżę turystyczną. Przygotowanie produktu markowego wymaga wiele czasu i wysiłku. Nie ma wątpliwości, że np. turystyka biznesowa może w warunkach polskich stanowić silny produkt markowy, już dziś zaawansowany na tyle, że można i należy budować wizerunek Polski jako kraju spotkań biznesowych. Z uwagi na znany w marketingu cykl rozwoju cykl rozwoju produktu markowego należy w dalszym ciągu wspierać środkami publicznymi równolegle z podejmowanymi działaniami marketingowymi.

Rynek turystyczny i rekreacyjny dotyczy wyłącznie wymiany dóbr i usług turystycznych i rekreacyjnych, natomiast podmiotami rynku będą sprzedawcy i nabywcy tych dóbr i usług. W rynku turystycznym i rekreacyjnym można wyróżnić trzy specyficzne cechy, a mianowicie rynek turystyczny jest rynkiem z przewagą usług, po drugie jest rynkiem obejmującym zarówno przestrzeń generującą, tranzytową jak i przestrzeń recepcyjną dla ruchu turystycznego.

Zalety posiadania silnych marek są bezsprzeczne i oczywiste. Tym bardziej w turystyce, gdzie takie elementy związane ze współczesnym brandingiem (markowaniem) jak budowa tożsamości, systemy wizualizacji, kreowanie wizerunku, nabierają szczególnego znaczenia i wartości. Wartości nie tylko ocenianych w aspekcie rynku, ale także wartości społecznych, narodowych, czy kulturowych.

Budowa silnych marek przez firmy z branż wyrobów konsumpcyjnych należy do instrumentów zwiększania kapitału Spółki oraz ich pozycji i wyceny rynkowej. Korzyści zn tworzenia marki np. regionu, a mianowicie wzmacnia się pozycja konkurencyjna regionu na rynku usług turystycznych, w tym rośnie świadomość i rozpoznawalność, możliwość wyróżniania się dzięki budowanej marce, sposób prezentacji logo oraz hasła oraz jasny sprofilowany komunikat. Rośnie zainteresowanie turystów danym regionem poprzez oferty imprez, programów i produktów turystycznych, rośnie również ruch w hotelach i pensjonatach oraz rotacja w kawiarniach, restauracjach, pubach. Inną korzyścią z tworzenia marki regionu jest stan zmniejszania się skutków sezonowości, rośnie zainteresowanie turystów, poprzez wzbogacenie ofert imprez, specjalne udogodnienia (karta wakacyjna), co wiąże się ze wzrostem grup turystów lojalnych.

Wzrasta atrakcyjność inwestycyjna, region wzmacnia pozycję jako turystycznie atrakcyjnego rynku, następuje to po wdrążeniu produktu wzrasta liczba turystów i odwiedzających przyjeżdżających do regionu, wzrasta ocena atrakcyjności inwestycyjnej miasta i regionu oraz potencjalna inwestycja turystyczna w regionie będzie znacznie bardziej  efektywna ze względu na zakładany wzrost liczby turystów. Kreowanie marek regionów, poprzez wykorzystywanie i podkreślenie walorów naturalnych i atrakcji turystycznych, to jeden ze sposobów zaistnienia „małych ojczyzn” zarówno na polskiej, jak i europejskiej mapie. Produkt markowy również w turystyce jest jednym z istotnych elementów kształtujących działalność podmiotów na współczesnym rynku. Marka pozwala na osiągnięcie przewagi nad konkurencją, dlatego tak ważnym jest, by Polska opatrzona była unikatowym znakiem jakości, którego zadaniem jest przysparzanie, wciąż nowych i ciągle zadowolonych z pobytu w naszym kraju, turystów.


69 Kaczmarek, J. Stasiak A., Włodarczyk B., Produkt Turystyczny, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa, 2005, s. 237

70 Pender L., Sharpley R., Zarządzanie Turystyką, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa, 2008, s. 143

71 Panasiuk A., Marketing usług turystycznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2005, s. 89

72 Oleksiak A., Marketing usług turystycznych, Centrum Doradztwa i Informacji, Warszawa, 2007, s. 193

73 Kaczmarek J., Stasiak A., Włodarczyk B., Produkt Turystyczny, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa, 2005, s. 247

74 Polska Organizacja Turystyczna, Witryna internetowa, pot.gov.pl stan z 16.06.2018.