Konstytucja przyjmuje zamknięty katalog źródeł prawa. Należy jednak też zwrócić uwagę na źródła prawa, które często uznaje się jedynie za elementy prawa konstytucyjnego. Są to: prawo naturalne i prawo zwyczajowe.
Prawo zwyczajowe jest różnie definiowane w nauce prawa. Najczęściej jest jako zespół norm postępowania stosowany regularnie przez dłuższy czas, przez odpowiednio duży krąg podmiotów stosunków prawnych, przekonanych, że normy te obowiązują jako normy prawne danego systemu prawa. Treść tak ujętego pojęcia prawa zwyczajowego nic pokrywa się z treścią zwyczaju konstytucyjnego. Jest ona również inna od zwyczajów prawnych – tzn. utrwalonych nawyków dotyczących sposobu korzystania przez różne podmioty z przyznanych im praw i kompetencji.
Normy prawa zwyczajowego są źródłem prawa konstytucyjnego, gdy dotyczą materii uregulowanych przez tę gałąź prawa. Odgrywają one w praktyce dość duże znaczenie w krajach, w których występują systemy common law, a daleko mniejszą w Europie kontynentalnej (a więc także i w Polsce), gdzie pierwszorzędną rolę odgrywa prawo stanowione. Przyjęcie koncepcji prawa stanowionego nic oznacza jednak wykluczenia innych faktów prawotwórczych (np. norm zwyczajowych, zasad moralnych, precedensowych wyroków sądowych). Normy prawa zwyczajowego mogą zostać uznane przez prawo stanowione za formalne źródło prawa.
Normy prawa zwyczajowego mają wtedy w hierarchii rangę wynikającą z rangi aktu, który je uznaje. Normy prawa zwyczajowego mogą też zostać włączone do systemu prawa obowiązującego na skutek ich uznania przez organ państwa. Wówczas ich ranga w systemie prawa zależy od miejsca w systemie organów państwowych organu je uznającego. Przykładem jest zasada dyskontynuacji prac parlamentu związana z upływem jego kadencji. Mimo, że formalnie nie jest wyrażona w żadnej normie prawnej, to Sejm i Senat uznały ją za obowiązującą.
Prawo zwyczajowe to system prawa, który powstaje na podstawie długotrwałej praktyki i tradycji, a nie poprzez formalne uchwalenie aktów prawnych przez odpowiednie organy ustawodawcze. W przeciwieństwie do prawa pisanego, które obejmuje przepisy uchwalone przez parlamenty, prawo zwyczajowe wykształca się na skutek powtarzalnych działań i zachowań społecznych, które z czasem stają się uznawane za obowiązujące normy prawne. Jest to prawo, które wywodzi się z powszechnych zwyczajów i praktyk, a jego przestrzeganie nie jest formalnie zapisane w aktach prawnych, lecz uznawane przez społeczeństwo.
Podstawowym charakterystycznym elementem prawa zwyczajowego jest jego elastyczność i dostosowanie do zmieniających się warunków społecznych, kulturowych i gospodarczych. Jest ono wynikiem ewolucji społeczeństw i zazwyczaj opiera się na precedensach, czyli wcześniejszych decyzjach i praktykach, które są traktowane jako wzorce do stosowania w podobnych sytuacjach. Z tego powodu prawo zwyczajowe ma szczególną wagę w krajach, w których nie ma szczegółowo rozwiniętego systemu ustawodawczego, bądź w tych, które opierają się na tradycjach prawnych wykształconych przez pokolenia.
W systemie prawa zwyczajowego bardzo istotnym elementem jest precedens, czyli zasada, zgodnie z którą decyzje sądów w konkretnych sprawach stają się punktem odniesienia dla późniejszych orzeczeń w podobnych przypadkach. Precedensy te mają wagę normatywną i często służą jako podstawa do rozstrzygania nowych spraw.
Współczesne systemy prawne, zwłaszcza w krajach o tradycji anglosaskiej, takie jak Wielka Brytania czy Stany Zjednoczone, w dużej mierze opierają się na prawie zwyczajowym. W takich krajach prawo pisane (statutowe) i prawo zwyczajowe są ze sobą ściśle powiązane. System common law, który jest dominującym systemem w tych państwach, w dużej mierze opiera się na precedensach i interpretacjach prawa, które wykształciły się w wyniku orzecznictwa sądowego.
W kontekście historii prawa, prawo zwyczajowe było dominującą formą regulacji społecznych w wielu społecznościach przed pojawieniem się nowoczesnych systemów prawnych opartych na ustawodawstwie. W wielu państwach współczesnych prawo zwyczajowe nie jest już głównym źródłem prawa, jednak jego wpływ wciąż jest zauważalny, szczególnie w systemach prawnych opartych na anglosaskiej tradycji.
W prawie cywilnym, które jest stosowane w krajach takich jak Francja czy Niemcy, rola prawa zwyczajowego jest mniejsza, ponieważ te systemy prawne opierają się głównie na szczegółowo spisanych kodeksach, takich jak Kodeks cywilny. Mimo to, prawo zwyczajowe nadal może odgrywać rolę pomocniczą, na przykład w zakresie stosunków między obywatelami w sytuacjach, które nie zostały przewidziane w przepisach prawnych.
Zalety prawa zwyczajowego obejmują jego elastyczność i dostosowanie do rzeczywistości społecznej, a także możliwość szybkiego reagowania na nowe problemy i zmiany. Z drugiej strony, wadą prawa zwyczajowego może być jego nieprecyzyjność i trudności w dostosowaniu do skomplikowanych i nowoczesnych struktur społecznych, zwłaszcza w obliczu rosnącej globalizacji i zmieniającego się charakteru społeczeństw.
Prawo zwyczajowe stanowi istotny element tradycyjnych systemów prawnych, zwłaszcza w krajach anglosaskich. Choć w nowoczesnych systemach prawnych jest coraz mniej dominujące, jego rola w kształtowaniu i interpretacji norm prawnych wciąż pozostaje ważna, szczególnie w zakresie precedensów i tradycyjnych norm społecznych.