W prawie francuskim wolności obywatelskie często utożsamia się z prawami jednostki, a nauka francuska tylko w niewielkim stopniu zajmuje się definiowaniem praw podmiotowych. Obserwuje się pewna powierzchowność w regulacji prawnej tych kwestii. Przede wszystkim sądy francuskie nie czynią zasadniczo różnic między szkodą majątkową a niemajątkową. Dla przyznania zadośćuczynienia za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia podstawowe znaczenie ma stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich długotrwałość itp. Równie wielkie znaczenie mają cierpienia psychiczne w sprawach o zadośćuczynienie za krzywdę moralną doznaną wskutek śmierci osoby bliskiej. Kary za zniesławienie i obrazę czci przewidywane są przez przepisy prawa prasowego. Kodeks cywilny francuski normuje także kwestie dotyczące prawa każdej osoby do poszanowania jej życia prywatnego, które to pojęcie jest tu rozumiane bardzo szeroko. Wszelkie zawinione wyrządzenie szkody niemajątkowej może uzasadniać przyznanie zadośćuczynienia w prawie francuskim. Piśmiennictwo tego kraju odrzuca natomiast istnienie ogólnego prawa osobistości.
Prawo angielskie przyznaje poszkodowanemu, którego dobra osobiste zostały naruszone, określone skargi z zakresu odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych. Jedyną formą wynagrodzenia szkody na osobie jest zasądzenie jednorazowego odszkodowania, stanowiącego definitywne zaspokojenie roszczeń poszkodowanego. Głównym celem jest naprawienie poniesionej szkody majątkowej. Nie istnieje odszkodowanie za same cierpienia psychiczne ani zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową wynikłą ze śmierci bliskiej osoby. Natomiast starannie chroniona jest cześć człowieka. Szczególną wagę nadaje się okoliczności, że zniesławiające oświadczenie doszło do osoby trzeciej. Odpowiedzialność za zniesławienie dokonane ustnie jest łagodniejsza niż za zniesławienie dokonane poprzez druk.
Jeżeli chodzi o orzecznictwo amerykańskie, to jego największym osiągnięciem jest wykształcenie prawa do ochrony życia prywatnego. Każdy może się domagać, aby osoby nieuprawnione nie „mieszały” się do jego prywatnych spraw. Równie surowo traktowana jest kwestia nietykalności mieszkania. Sąd w takich wypadkach przyznaje odszkodowanie globalne, które obejmuje także zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową. Udowodnienie konkretnej szkody majątkowej nie jest wymagane.
Unormowanie problemu dóbr osobistych w prawie francuskim, angielskim oraz amerykańskim różni się w wielu aspektach, choć cel pozostaje ten sam: ochrona indywidualnych praw jednostki w kontekście jej prywatności, godności, reputacji i wolności.
Prawo francuskie: W systemie prawa francuskiego dobra osobiste są szczegółowo uregulowane w Kodeksie cywilnym, który chroni prawa jednostki, takie jak życie prywatne, cześć, wizerunek czy tajemnica korespondencji. Francuskie prawo wyróżnia dwa główne mechanizmy ochrony dóbr osobistych: ochronę przed naruszeniem dóbr osobistych przez osoby trzecie oraz tzw. „action en responsabilité civile” (odpowiedzialność cywilną) za szkody wynikłe z ich naruszenia. Ponadto, w praktyce francuskiej istnieje możliwość dochodzenia roszczeń zarówno w postaci odszkodowań, jak i zakazu dalszych naruszeń (np. zakaz publikacji). Ważnym elementem jest również orzecznictwo, które na bieżąco interpretuje te przepisy w kontekście nowych zagrożeń dla dóbr osobistych (np. w dobie mediów społecznościowych).
Prawo angielskie: W prawie angielskim dobra osobiste nie są tak precyzyjnie określone w jednym akcie prawnym, jak ma to miejsce w prawie francuskim. W Anglii ochrona dóbr osobistych opiera się głównie na zasadach prawa cywilnego, a zwłaszcza na tzw. „torts”, czyli deliktach. Najważniejsze z nich to zniesławienie, naruszenie prywatności oraz nadużycie informacji poufnych. W przeciwieństwie do systemu francuskiego, w Anglii często stosuje się zasadę „preponderance of the evidence” (przewaga dowodów), co oznacza, że ochrona dóbr osobistych opiera się na analizie indywidualnych przypadków i dowodów przedstawionych przez strony. Z kolei w odniesieniu do zniesławienia, angielska praktyka prawna pozwala na dochodzenie roszczeń zarówno cywilnych, jak i karnych, z wyraźnym rozróżnieniem na sprawy dotyczące mediów.
Prawo amerykańskie: W Stanach Zjednoczonych dobra osobiste są również chronione, choć prawo amerykańskie wykazuje pewne różnice w stosunku do prawa europejskiego. Kluczowe jest orzecznictwo Sądu Najwyższego USA, które wypracowało standardy ochrony takich dóbr jak prywatność, cześć i wizerunek. Szczególnie istotnym przypadkiem jest rozwój doktryny „public figure” (osoby publiczne), która utrudnia dochodzenie roszczeń przez osoby publiczne w sprawach o zniesławienie. Dla osób publicznych, by dochodzić roszczeń, muszą udowodnić, że naruszenie było wynikiem „działania umyślnego” lub „lekceważenia prawdy”. W Stanach Zjednoczonych powszechnie stosuje się również przepisy o ochronie prywatności, w tym o ochronie wizerunku, szczególnie w kontekście wykorzystania wizerunku w reklamie czy mediach.
Wspólnym elementem we wszystkich trzech systemach prawnych jest ochrona integralności jednostki oraz zapewnienie możliwości dochodzenia roszczeń w przypadku naruszenia dóbr osobistych. Jednak różnice w podejściu do kwestii osób publicznych, granic prywatności oraz stosowanych mechanizmów ochrony (odszkodowania, zakazy) stanowią istotne różnice pomiędzy poszczególnymi krajami.