Prace dyplomowe

prace dypl.

Problematyka niedojścia spółki z o. o. do skutku

5/5 - (1 vote)

Z sytuacją niedojścia spółki z o. o. do skutku mamy do czynienia wówczas, gdy zostanie zawarta umowa spółki, ale nie zostanie dokonany wpis do rejestru przedsiębiorców.

Przyczyny takiego stanu rzeczy mogą być różne. Najczęstsze z nich to odstąpienie założycieli od zamiaru zawiązania spółki, brak wszystkich wymaganych prawem dokumentów, o których mówią przepisy w artykule 167 kodeksu spółek handlowych. Regulacja ta stanowi bowiem, że do zgłoszenia spółki należy dołączyć:

  1. Umowę spółki
  2. Oświadczenie wszystkich członków zarządu czy wkłady na pokrycie kapitału zakładowego zostały przez wszystkich wspólników wniesione.
  3. Jeżeli o powołaniu członków organów spółki nie stanowi akt notarialny zawierający umowę spółki dowód ich ustanowienia z składu osobowego.
  4.  zgłoszeniem należy złożyć podpisaną przez wszystkich członków zarządu listę wspólników z podaniem nazwiska i imienia lub firmy (nazwa) oraz liczby i wartości nominalnej udziałów każdego z nich.
  5. Po zgłoszeniu spółki oraz zmian składu osobowego zarządu dołączyć należy złożony wobec sądu albo poświadczone notarialnie wzory podpisów członków zarządu.

W przypadku, gdy spółka nie powstała z powodu odstąpienia niektórych założycieli, wówczas ponoszą oni odpowiedzialność w stosunku do pozostałych założycieli.

Jeżeli spółka nie została zarejestrowana z powodu bezczynności powołanego zarządu, który zgodnie z przepisem artykułu 164 kodeksu spółek handlowych jako jedyny ma obowiązek zgłoszenia spółki z o. o. do rejestru, po spełnieniu wymaganych przepisami kodeksu spółek handlowych warunków, pozostaje to w związku z unormowaniem artykułu 169 kodeksu spółek handlowych mówiącym , że umowa spółki ulega rozwiązaniu jeżeli nie została zgłoszona do zarejestrowania w ciągu sześciu miesięcy od daty jej zawarcia lub jeżeli postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania spółki stało się prawomocne. W takiej sytuacji za niedojście spółki do skutku odpowiedzialność wobec założycieli ciąży na zarządzie.

Odpowiedzialność za niedojście spółki z o. o. do skutku ma charakter odszkodowawczy. Wspólnikom zainteresowanym dojściem spółki z o. o. do skutku przysługują roszczenia, których podstawa prawna może mieć charakter kontraktowy lub deliktowy. Wspólnikom, którzy wnieśli wkłady na poczet przyszłego kapitału zakładowego przysługują roszczenia o ich zwrot. Mogą się także ubiegać o zwrot utraconego zysku. Odszkodowanie obejmuje również poniesione szkody majątkowe (ponad wniesiony wkład ), czyli koszty związane z tworzeniem spółki z o. o. tj. koszty przygotowań do negocjacji, udziału w nich różnego typu analiz, przygotowanie business planu, ewentualnie utraconych korzyści.

Powyższe roszczenia mogłyby wynikać z umowy spółki z o. o. , gdyby zawierała ona stosowane zastrzeżenia o wzajemnych zobowiązaniach wspólników do momentu zarejestrowania spółki.

Źródła prawa o charakterze wewnętrznym

5/5 - (2 votes)

Wprowadzony bezpośrednio do Konstytucji podział źródeł prawa na akty normatywne powszech­nie i wewnętrznie obowiązujące jest nowością w polskim prawie konstytucyjnym. W myśl art. 93 ust. 1 Konstytucji źródłami  prawa o wewnętrznym charakterze są uchwały Rady Ministrów oraz zarzą­dzenia Premiera i ministrów. Prawo wydawania zarządzeń a zasadach określonych w art. 93 przyznano także  Prezydentowi RP (art. 142 ust. 1) oraz przewodniczącym komitetów powoła­nych w skład Rady Ministrów (art. 149 ust. 3).

Akty prawa wewnętrznego publikuje się w Monitorze Polskim[1]

W doktrynie i orzecznictwie panuje powszechna zgoda, że ​​Konstytucja nie wymienia w sposób wyczerpujący organów uprawnionych do aktów prawa wewnętrznego.

Źródła prawa o charakterze wewnętrznym to przepisy normatywne, które obowiązują w obrębie określonych organów państwowych, instytucji lub jednostek organizacyjnych, a ich zakres stosowania jest ograniczony do tych podmiotów, które je wydały. Takie źródła prawa nie mają mocy obowiązującej poza danym organem, a ich celem jest regulowanie wewnętrznych spraw organizacyjnych i administracyjnych.

W polskim systemie prawnym źródła prawa o charakterze wewnętrznym obejmują:

  1. Regulaminy – są to normy prawne ustalane przez określone instytucje, przedsiębiorstwa, czy też organy administracyjne, które precyzują zasady funkcjonowania wewnętrznego, organizację pracy, kompetencje poszczególnych osób lub jednostek, a także sposób wykonywania zadań. Regulaminy mają zastosowanie jedynie w obrębie jednostki organizacyjnej, która je uchwaliła.
  2. Zarządzenia – to akty normatywne, które są wydawane przez osoby lub organy posiadające określone uprawnienia w danej instytucji (np. przez ministra, wojewodę, prezesa czy dyrektora). Zarządzenia mają charakter wewnętrzny i są stosowane do organizacji, która je wydała, regulując w nich szczegółowe kwestie dotyczące zarządzania, organizacji pracy, procedur administracyjnych, itd.
  3. Instrukcje i procedury wewnętrzne – podobnie jak regulaminy czy zarządzenia, instrukcje określają szczegółowe zasady postępowania w obrębie danej instytucji. Może to dotyczyć np. procedur administracyjnych, sposobu obsługi klientów, przestrzegania norm bezpieczeństwa lub działania w przypadku kryzysu. Takie przepisy są obowiązujące tylko w jednostce, która je wydała, i nie mają zastosowania w innych podmiotach.
  4. Rozporządzenia wewnętrzne – są to przepisy wydawane przez organy administracji publicznej, które mają na celu regulowanie kwestii wewnętrznych w ramach tej administracji. Rozporządzenia te nie stanowią powszechnie obowiązującego prawa, ale mają zastosowanie w zakresie określonego organu administracji publicznej.
  5. Uchwały organów kolegialnych – w ramach organizacji czy jednostek administracyjnych, które mają strukturę kolegialną (np. rady, komisje, zarządy), mogą być wydawane uchwały dotyczące wewnętrznych kwestii, takich jak organizacja pracy, zasady finansowania, podejmowanie decyzji strategicznych. Uchwały te są wiążące wyłącznie dla członków organu, który je uchwalił.

Źródła prawa o charakterze wewnętrznym, mimo że nie mają powszechnej mocy obowiązującej, odgrywają kluczową rolę w zapewnianiu sprawnej organizacji i funkcjonowania instytucji. Są istotnym narzędziem w zarządzaniu, normowaniu procedur wewnętrznych i wykonywaniu zadań w ramach jednostek administracyjnych, przedsiębiorstw czy innych organizacji.

[1] A. Redelbach, Wstęp do prawoznawstwa, Toruń 1999, s. 189.

Konstytucja jako akt hierarchicznie najwyższy

5/5 - (1 vote)

Zagadnienie hierarchii źródeł prawa jest pytaniem o wzajemne relacje między poszczególnymi aktami prawnymi. Powszechnie akceptowanym kryterium dla hierarchicznego uszeregowania źródeł prawa jest ich pochodzenie, czyli ranga podmiotu, który akt prawny wydał, oraz forma tego aktu. Reguły pionowego uszeregowania aktów prawnych wypracowane przez teorię prawa znajdują pełne zastosowanie także na gruncie prawa pracy, z uwzględnieniem odrębności właściwych tylko tej gałęzi prawa .

Wśród aktów prawnych stanowionych przez państwo naczelnym źródłem dla całego systemu prawa, w tym także i dla prawa pracy, jest Konstytucja. Stosunek Konstytucji do prawa pracy jest więc taki sam jak do każdej innej dziedziny prawa, to znaczy przepisy konstytucyjne określają i wytyczają kierunek działalności prawotwórczej dla organów państwowych wydających przepisy z zakresu prawa pracy. Najwyższe miejsce Konstytucji w systemie źródeł prawa pracy powoduje, że jej przepisy nie mogą być uchylone przez normy zawarte w innych źródłach prawa oraz że niedopuszczalna jest sprzeczność norm hierarchicznie niższych z normami konstytucyjnymi. Stan takiej niezgodności byłby rażącym naruszeniem praworządności i podlegałby jurysdykcji Trybunału Konstytucyjnego.

Abstrahując od relacji między prawem pracy a Konstytucją, w takim zakresie jaką posiada w ramach systemu prawa każda jego gałąź, można powiedzieć, że ponadto występuje tu związek szczególnego rodzaju wynikający z tego, że w treści Konstytucji zawarte są pewne zasady ustrojowe, które przede wszystkim dotyczą prawa pracy i są nazywane konstytucyjnymi zasadami prawa pracy. Interpretuje się je głównie z praw (wolności) obywatelskich, gdyż brak ich formalnego wyodrębnienia. W katalogu praw i wolności występują takie, które wiążą się ściśle z przedmiotem zainteresowania prawa pracy, ale pośrednio także zdecydowana większość pozostałych zasad ma swoje odniesienie do pracy. Związane jest to z szeroko ujmowanym rozumieniem zjawiska pracy ludzkiej, które jest w centrum uwagi nie tylko prawa pracy, ale też ekonomii, socjologii, etyki, polityki, katolickiej nauki społecznej , czy w ogóle filozofii . Świadczy to o jej interdyscyplinarnym charakterze.

Konstytucyjne zasady prawa pracy wywierają wpływ i wiążą się z całym ustawodawstwem pracy. Szczególny związek łączy je z kodeksem pracy, gdzie znajduje się katalog podstawowych zasad prawa pracy (rozdział II). Zasady kodeksowe są potwierdzeniem i jednocześnie rozszerzeniem zasad konstytucyjnych na poziomie ustawodawstwa zwykłego. Co więcej, zarówno konstytucyjne zasady prawa pracy, jak i zasady kodeksowe charakteryzują się pewną nadrzędnością w stosunku do pozostałych norm prawa pracy. Są jakby wyciągnięte przed nawias całego systemu źródeł prawa pracy i przez to determinują jego treść.

Konstytucja, jako akt prawny, pełni rolę nadrzędnego dokumentu w systemie prawnym każdego państwa. Jest to akt prawny o najższej mocy prawnej w hierarchii aktów normatywnych, który określa fundamentalne zasady ustrojowe, strukturę władzy państwowej, prawa i wolności obywatelskie, a także reguluje podstawowe zasady funkcjonowania instytucji państwowych. Z racji swojej nadrzędnej pozycji, wszystkie inne akty prawne, takie jak ustawy, rozporządzenia czy akty prawa lokalnego, muszą być z nią zgodne. W przypadku sprzeczności z konstytucją, stosowane przepisy zostają uznane za niekonstytucyjne i mogą zostać uchylone lub zmienione.

Konstytucja pełni rolę fundamentu systemu prawnego, który określa ramy prawne funkcjonowania państwa oraz zasady, na jakich opiera się cała jego organizacja. W Polsce, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 roku, konstytucja stanowi akt najwyższej rangi, a jej przepisy są nadrzędne w stosunku do innych norm prawnych, w tym ustaw i innych aktów wykonawczych.

Konstytucja posiada charakter stabilny, zmiany w jej treści są trudniejsze niż zmiana zwykłych ustaw, co zapewnia jej trwałość i przewidywalność. W Polsce zmiana konstytucji wymaga zgody większości kwalifikowanej w parlamencie, a także spełnienia określonych warunków proceduralnych, co ma na celu zapewnienie stabilności i ochrony podstawowych zasad ustrojowych państwa.

Hierarchiczna pozycja konstytucji sprawia, że stanowi ona punkt odniesienia dla wszystkich innych przepisów prawnych. Sądy, w tym Trybunał Konstytucyjny, są odpowiedzialne za kontrolowanie zgodności aktów normatywnych z konstytucją. Każdy obywatel może powoływać się na przepisy konstytucyjne w swoich sprawach prawnych, co daje mu gwarancję ochrony swoich podstawowych praw i wolności.

W praktyce, akt konstytucyjny pełni także funkcję kontroli władzy. Oznacza to, że zarówno władza ustawodawcza, wykonawcza, jak i sądownicza, muszą działać zgodnie z normami zawartymi w konstytucji. Niezgodność działań tych organów z konstytucją może prowadzić do ich unieważnienia lub zmian, a w skrajnych przypadkach – do odpowiedzialności konstytucyjnej osób pełniących funkcje publiczne.

W ten sposób konstytucja pełni nie tylko rolę aktywu prawnego, ale także mechanizmu ochrony wartości demokratycznych, zapewniając, że władza państwowa jest sprawowana zgodnie z zasadami równości, sprawiedliwości i wolności obywatelskich.