Rola pracownika socjalnego w procesie wsparcia dzieci z rodzin dysfunkcyjnych

5/5 - (1 vote)

Rola pracownika socjalnego w procesie wsparcia dzieci z rodzin dysfunkcyjnych jest niezwykle istotna, gdyż obejmuje ona szeroki zakres działań mających na celu ochronę dobra dziecka i wsparcie jego rodziny. Pracownicy socjalni są często jednymi z pierwszych profesjonalistów, którzy identyfikują problemy w funkcjonowaniu rodziny i interweniują, aby zapewnić bezpieczne i wspierające środowisko dla rozwoju dziecka.

Ocena sytuacji rodzinnej

Pracownik socjalny przeprowadza szczegółową ocenę sytuacji rodziny, zwracając uwagę na potrzeby każdego z jej członków, a przede wszystkim dziecka. Analiza ta umożliwia zrozumienie dynamiki relacji rodzinnych, identyfikację problemów takich jak przemoc, uzależnienia, ubóstwo czy problemy zdrowotne, a także ocenę wpływu tych problemów na dobrostan i rozwój dziecka.

Planowanie Interwencji

Na podstawie dokonanej oceny pracownik socjalny wspólnie z rodziną tworzy plan interwencji, który ma na celu poprawę sytuacji życiowej i rozwiązanie zidentyfikowanych problemów. Plan ten może obejmować różne formy wsparcia, takie jak doradztwo, terapia rodzinną, pomoc materialna czy programy edukacyjne i wychowawcze.

Współpraca z instytucjami

Pracownicy socjalni pełnią rolę mediatorów między rodziną a różnymi instytucjami, takimi jak szkoły, ośrodki zdrowia, sądy czy instytucje pomocy społecznej. Ich zadaniem jest koordynowanie działań wsparcia oraz przekazywanie i wyjaśnianie informacji między rodziną a systemem pomocy.

Wsparcie dziecka

Bezpośrednie wsparcie dziecka jest kluczowym elementem pracy pracownika socjalnego. Może to obejmować rozmowy wspierające, działania mające na celu wzmocnienie poczucia własnej wartości i umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach, pomoc w nawiązywaniu pozytywnych relacji rówieśniczych czy wsparcie edukacyjne.

Edukacja i wsparcie rodziców

Pracownicy socjalni prowadzą działania edukacyjne mające na celu wzmocnienie kompetencji rodzicielskich. Mogą to być warsztaty dotyczące wychowania, zarządzania budżetem domowym, radzenia sobie ze stresem czy uzależnieniami. Wsparcie to ma na celu nie tylko poprawę funkcjonowania rodziny, ale także zapobieganie przyszłym kryzysom.

Monitoring i ocena postępów

Regularny monitoring sytuacji rodzinnej oraz ocena skuteczności podjętych działań są niezbędne do dostosowania planu wsparcia do zmieniających się potrzeb rodziny i dziecka. Pracownicy socjalni monitorują postępy i w razie potrzeby modyfikują interwencje, aby zapewnić maksymalną efektywność wsparcia.

Promowanie włączenia społecznego

Pracownicy socjalni działają na rzecz włączenia społecznego dzieci z rodzin dysfunkcyjnych, promując ich aktywny udział w życiu społeczności lokalnej, co ma na celu przełamywanie barier i stereotypów, a także budowanie pozytywnego obrazu dziecka i jego rodziny w środowisku.

Rola pracownika socjalnego w procesie wsparcia dzieci z rodzin dysfunkcyjnych jest kompleksowa i wielowymiarowa. Pracownicy socjalni nie tylko dostarczają bezpośredniego wsparcia dzieciom i ich rodzinom, ale również koordynują działania różnych instytucji, pracują nad poprawą kompetencji rodzicielskich i promują włączenie społeczne. Ich praca jest fundamentem budowania bezpiecznego i wspierającego środowiska dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych, umożliwiającego im zdrowy rozwój i osiągnięcie pełnego potencjału.

Zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony praw dziecka

Pracownicy socjalni odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu bezpieczeństwa dzieci z rodzin dysfunkcyjnych, działając zgodnie z zasadami ochrony praw dziecka. W przypadkach, gdy dobrostan dziecka jest zagrożony, interweniują, by zapewnić mu bezpieczne środowisko, co może obejmować współpracę z służbami ochrony dziecka i w niektórych sytuacjach, relokację dziecka do bezpieczniejszego miejsca. Pracownik socjalny stoi na straży praw dziecka, dbając o to, by jego podstawowe potrzeby były zaspokajane, a prawa szanowane.

Wsparcie emocjonalne i terapeutyczne

Wspieranie rozwoju emocjonalnego dzieci z rodzin dysfunkcyjnych wymaga od pracownika socjalnego znajomości i zastosowania odpowiednich metod wsparcia psychologicznego. Dzięki współpracy z psychologami czy terapeutami, pracownik socjalny może kierować rodziny do specjalistycznych usług terapeutycznych, które pomogą dzieciom uporać się z traumą, budować zdrowe relacje i rozwijać pozytywny obraz siebie.

Edukacja społeczności

Rola pracownika socjalnego wykracza również poza bezpośrednią pracę z dzieckiem i jego rodziną. Ważnym aspektem ich działalności jest edukacja społeczności na temat problemów związanych z dysfunkcją rodzinną i sposobów wspierania dotkniętych nią dzieci. Pracownicy socjalni mogą organizować warsztaty, wykłady i kampanie informacyjne, mające na celu zwiększenie świadomości i zrozumienia wśród szerszej społeczności, co przyczynia się do lepszego wsparcia dzieci i ich rodzin.

Promowanie adaptacji i integracji

Pracownicy socjalni pracują nad promowaniem adaptacji i integracji dzieci z rodzin dysfunkcyjnych w środowisku szkolnym i rówieśniczym. Poprzez organizację grup wsparcia, zajęć pozalekcyjnych i integracyjnych, pomagają dzieciom budować pozytywne relacje z rówieśnikami, rozwijać umiejętności społeczne i poczucie przynależności do grupy.

Rozwijanie sieci wsparcia

Kluczowym elementem pracy pracownika socjalnego jest budowanie i rozwijanie sieci wsparcia wokół dziecka i jego rodziny. Włączenie wolontariuszy, organizacji pozarządowych i lokalnych społeczności w proces pomocy może znacząco wzmocnić efektywność działań wspierających rodziny w kryzysie. Pracownik socjalny, jako koordynator tych działań, jest odpowiedzialny za tworzenie mostów między rodziną a dostępnymi zasobami pomocowymi.

Podsumowując, rola pracownika socjalnego w procesie wsparcia dzieci z rodzin dysfunkcyjnych jest wszechstronna i wymaga holistycznego podejścia do problemu. Pracownicy ci pełnią rolę nie tylko opiekunów i mediatorów, ale także edukatorów i orędowników praw dziecka. Ich działania są kluczowe w zapewnieniu dzieciom bezpieczeństwa, wsparcia emocjonalnego, edukacji i integracji społecznej, co stanowi fundament do ich zdrowego rozwoju i osiągnięcia pełni potencjału w dorosłym życiu. W pracy tej nieoceniona jest współpraca z szerokim spektrum specjalistów oraz zaangażowanie społeczności, które razem tworzą wszechstronny system wsparcia dla dzieci i ich rodzin.

Samoocena i samoakceptacja w okresie adolescencji

5/5 - (1 vote)

Samoocena i samoakceptacja w okresie adolescencji stanowią kluczowe aspekty w rozwoju psychicznym i emocjonalnym młodych ludzi. Adolescencja, jako okres intensywnych zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych, niesie za sobą wyzwania związane z formowaniem tożsamości, poszukiwaniem akceptacji rówieśniczej oraz ustalaniem własnego miejsca w społeczeństwie. W tym burzliwym czasie, sposób, w jaki młodzi ludzie postrzegają i akceptują siebie, może mieć długofalowe skutki dla ich zdrowia psychicznego, relacji interpersonalnych oraz przyszłego życia dorosłego.

Samoocena w adolescencji odnosi się do oceny, jaką młoda osoba przypisuje sobie w różnych obszarach życia, takich jak wygląd fizyczny, osiągnięcia akademickie czy popularność wśród rówieśników. Niestety, nieustanne porównywanie się z innymi, często podsycone przez media społecznościowe i kulturowe ideały piękna oraz sukcesu, może prowadzić do niskiej samooceny. Młodzież z niską samooceną może doświadczać uczuć nieadekwatności, depresji, lęku oraz mieć trudności w nawiązywaniu zdrowych relacji.

Samoakceptacja jest procesem, w ramach którego adolescenci uczą się akceptować siebie, swoje mocne i słabe strony, bez nadmiernego skupiania się na osądzaniu siebie. Wysoki poziom samoakceptacji jest związany z lepszym zdrowiem psychicznym, większą odpornością na stres i ogólnie pozytywniejszym podejściem do życia. Umożliwia ona młodym ludziom radzenie sobie z wyzwaniami i niepowodzeniami jako z naturalnymi elementami procesu rozwoju.

W kontekście wspierania młodzieży w budowaniu pozytywnej samooceny i samoakceptacji, istnieje kilka kluczowych obszarów, na które mogą zwrócić uwagę opiekunowie i edukatorzy:

  1. Modelowanie pozytywnego obrazu siebie – Dorośli pełnią kluczową rolę jako modele do naśladowania. Wyrażanie przez nich samoakceptacji i pozytywnej samooceny może służyć jako wzór dla młodych ludzi.
  2. Promowanie zdrowych relacji rówieśniczych – Rówieśnicy mają znaczący wpływ na samopoczucie i obraz siebie w okresie adolescencji. Wspieranie młodzieży w budowaniu pozytywnych i wspierających relacji może pomóc im w rozwijaniu samoakceptacji.
  3. Rozwój umiejętności radzenia sobie z porażką – Nauka konstruktywnego radzenia sobie z niepowodzeniami i trudnościami jest kluczowa w budowaniu odporności emocjonalnej i samoakceptacji. Ważne jest, aby adolescenci rozumieli, że porażka jest częścią procesu uczenia się i rozwoju.
  4. Zachęcanie do samorefleksji – Pomoc w rozwijaniu u młodzieży umiejętności refleksji nad własnymi myślami, uczuciami i zachowaniami może sprzyjać głębszemu zrozumieniu siebie i budowaniu samoakceptacji.
  5. Wsparcie w eksploracji tożsamości – Adolescencja to czas eksploracji różnych aspektów tożsamości. Wspieranie młodych ludzi w tej eksploracji, bez wywierania presji czy osądzania, może pomóc im w budowaniu własnej, unikalnej tożsamości.
  6. Edukacja medialna – Rozwój kompetencji krytycznego odbioru treści medialnych, szczególnie tych związanych z obrazem ciała i ideałami sukcesu, jest ważny w kontekście budowania realistycznego obrazu siebie.

W okresie adolescencji, rozwijanie pozytywnej samooceny i samoakceptacji jest procesem, który wymaga czasu, wsparcia i zrozumienia ze strony dorosłych. Kluczowe jest, aby młodzi ludzie czuli, że są akceptowani i cenieni za to, kim są, co może stanowić solidny fundament pod zdrowy rozwój emocjonalny i społeczny.

Budowanie pozytywnej samooceny i samoakceptacji w okresie adolescencji jest złożonym procesem, na który wpływają różne czynniki. W kontekście naukowym, badacze tacy jak Carol Dweck z Uniwersytetu Stanforda, podkreślają znaczenie mentalności wzrostu – przekonania, że własne zdolności mogą być rozwijane poprzez ciężką pracę, strategie i pomoc od innych. Ta koncepcja ma bezpośredni związek z budowaniem samooceny, gdyż uczy młodzież, że niepowodzenia są częścią procesu nauki i nie definiują ich jako osoby.

Erik Erikson, w swojej teorii rozwoju psychospołecznego, zwraca uwagę na okres adolescencji jako na fazę, w której kluczowe jest poszukiwanie i ugruntowanie własnej tożsamości. Proces ten jest ściśle powiązany z samooceną i samoakceptacją, gdyż młodzi ludzie eksplorują różne role i przekonania, starając się znaleźć te, które najlepiej odzwierciedlają ich prawdziwe „ja”. Erikson podkreśla, że wsparcie ze strony otoczenia w eksploracji tożsamości jest kluczowe dla zdrowego rozwoju.

Susan Harter, psycholog z Uniwersytetu Denver, bada wpływ percepcji rówieśniczej na samoocenę adolescentów, wskazując, że akceptacja społeczna i postrzeganie siebie przez pryzmat opinii innych odgrywają znaczącą rolę w kształtowaniu samooceny. Harter podkreśla, jak ważne jest, aby adolescenci uczyli się rozróżniać, które opinie powinni brać pod uwagę, a które odrzucić, w celu zachowania własnej tożsamości i wartości.

Również badania dotyczące wpływu mediów społecznościowych na samoocenę młodzieży pokazują, że nieustanne porównywanie się z innymi i ekspozycja na często nierealistyczne obrazy mogą mieć negatywny wpływ na obraz własnej osoby. Wykazano, że promowanie krytycznego myślenia wobec treści medialnych oraz ograniczenie czasu spędzanego na mediach społecznościowych mogą pomóc w budowaniu zdrowszej samooceny i samoakceptacji.

Ważną rolę w procesie budowania pozytywnej samooceny odgrywa również rozwijanie umiejętności społecznych i emocjonalnych. Programy edukacyjne skupiające się na inteligencji emocjonalnej, jak opisuje Daniel Goleman, uczą młodzież, jak radzić sobie z emocjami, empatią i budowaniem zdrowych relacji, co bezpośrednio przekłada się na pozytywną samoocenę i poczucie wartości.

W kontekście interwencji mających na celu wspieranie młodzieży, znaczące jest stosowanie podejścia holistycznego, które uwzględnia zarówno indywidualne potrzeby młodej osoby, jak i wpływ otoczenia, w tym rodziny, szkoły i rówieśników. Praktyki takie jak mindfulness i techniki redukcji stresu mogą również wspomagać młodzież w radzeniu sobie z presją oraz w budowaniu zdrowej samooceny i samoakceptacji.

Podsumowując, budowanie pozytywnej samooceny i samoakceptacji w adolescencji wymaga zintegrowanego podejścia, które obejmuje wsparcie ze strony rodzin, szkół i społeczności. Kluczowe jest promowanie mentalności wzrostu, wsparcie w eksploracji tożsamości, rozwijanie umiejętności społecznych i emocjonalnych, a także kształtowanie krytycznego stosunku do mediów. Takie działania mogą pomóc młodym ludziom w przejściu przez trudny okres adolescencji z poczuciem własnej wartości i akceptacji.

Temperament

5/5 - (5 votes)

Cechy temperamentu

Cechy temperamentu to tendencje behawioralne dotyczące formalnych, stylistycznych aspektów zachowania, określające zwłaszcza jego dynamikę – intensywność, szybkość i tempo reagowania:

Szczególnie wyraźnie przejawiają się w reakcjach emocjonalnych i motorycznych

  1. Mają silne uwarunkowania biologiczne
  2. W znacznym stopniu zdeterminowane funkcjonowaniem mechanizmów neurofizjologicznych odpowiedzialnych za poziom pobudzenia organizmu
  3. Ujawniają się już w najwcześniejszym okresie życia
  4. Na tle innych zdolności człowieka oznaczają się stosunkowo dużą stałością

Aktywowalność (pojęcie wprowadzone przez J. A. Graya) – uwarunkowana mechanizmami fizjologicznymi cecha, od której zależy wielkość pobudzenia

Według teorii aktywacji Eysencka:

Introwersja oznacza chroniczne podwyższenie pobudzenia – łatwy przebieg warunkowania

Ekstrawersja oznacza obniżenie poziomu pobudzenia – trudny przebieg warunkowania

Neurotyczność – stabilność , podstawą tego wymiaru jest pobudliwość autonomicznego układu nerwowego, zwłaszcza sympatycznego

Lęk – pokrewny neurotyczności, pojmowany jako cecha – tendencje do silnego reagowania na bodźce zagrażające związane z duża wrażliwością na sygnały kary lub braku nagrody

Impulsywność – silna tendencja reagowania na bodźce pożądane – duża wrażliwość na sygnały nagrody, lub braku kary

Regulacyjna teoria temperamentu Strelaua:

Wymiary odnoszące się do charakterystyki energetycznej:

    • Wrażliwość sensoryczna – zdolność reagowania na bodźce zmysłowe o słabym nasileniu
    • Wytrzymałość – zdolność do adekwatnego reagowania w warunkach silnie stymulujących
    • Reaktywność emocjonalna – tendencja do intensywnego reagowania na bodźce emotogenne
    • Aktywność – tendencja ujawniająca się w zachowaniach sprawczych, podejmowanych przez człowieka z własne inicjatywy, osoby aktywne skłonne są do zachowań wzmagających stymulację

Dwa pozostałe wymiary temperamentu – czasowe parametry zachowania:

  • Żwawość – tendencja do szybkiego reagowania i szybkiego tempa działań, oraz łatwość nadążania zachowania za zmianami zachodzącymi w otoczeniu
  • Perserweratywność – tendencja do kontynuowania czy powtarzania zachowań mimo zmian sytuacji – po zaprzestaniu działania bodźców, które wywołały zachowania

Koncepcja A. Thomas i S Chess:

9 cech temperamentu ujawniających się u dzieci w wieku niemowlęcym i wykazami dużą ich stałość

Wyodrębnili 3 typy dzieci:

    • Łatwe – duża rytmiczność i adaptacyjność, tendencja do zbliżania się w odpowiedzi na nowość, pozytywny nastrój
    • Trudne – Cechy przeciwne do powyższych i duża intensywność reagowania
    • Wolno rozgrzewające się – małą aktywność, małą intensywność reagowania, tendencja do wycofywania się
    • Częstość występowania typów, to odpowiedni 40, 10 i 15 %
    • Czyli 35 % populacji nie mieści się w tej teorii, albo wobec nich ta teoria jest bezużyteczna

Teoria A. H. Bussa i R. Plomina:

  1. Emocjonalność jednym z trzech podstawowych wymiarów temperamentu, nie dotyczy tylko reakcji negatywnych
  2. Drugi wymiar to aktywność – szybkość i intensywność reakcji ruchowych
  3. Trzeci wymiar – towarzyskość – siła tendencji do poszukiwania innych ludzi, przebywania w ich towarzystwie oraz unikania samotności
  4. Model nosi nazwę EAS – (Emotionally, Activity, Saciability)
  5. Stosują także czwarty wymiar – nieśmiałość – połączenie strachu i małej towarzyskości

Różnice w zakresie reagowania na nowość – Kagan:

Dokonywał typologii niemowląt w pierwszym półroczu życia:

  • Reaktywne – reagują znacznym wzmożeniem aktywności ruchowej, rozdrażnieniem i krzykiem
  • Odprężone – przy kontakcie z nowym bodźcem są spokojne i rzadko krzyczą

Zdaniem autora różnice te mają podłoże genetyczne i są stałe

Ta wcześniejsza typologia jest podstawą kształtowania się w okresie późniejszym dwóch odmiennych typów temperamentu:

      • Zahamowany – lękliwe, boją się obcych ludzi, wykazują rezerwe i niechęć do nieznanych zabawek i czynności, reagują niepokojem na wzrost stymulacji
      • Niezahamowany – przeciwieństwo powyższego
      • Utrzymywały się nawet w okresie 2 klasy ! J

Temperamentalne determinanty aktywności

Temperament a poziom aktywności:

Jednostki o pewnym typie temperamentu częściej doświadczają nadmiaru, inne zaś niedoboru stymulacji

W wyniku kumulowania się tego rodzaju doświadczeń mogą kształtować się względnie trwałe tendencje do poszukiwania lub unikania stymulacji, określone jako różnice w zakresie wielkości zapotrzebowania na stymulacje

Osoby o ograniczonych (ze względu na posiadane cechy temperamentu) możliwościach przetwarzania stymulacji mają mniejszą motywację do rozwoju, którego dynamika w większym stopniu zależy u nich od oddziaływań zewnętrznych

Znaczna niezgodność wytworzonych w procesie socjalizacji preferencjami do stymulacji, z tendencjami uwarunkowanymi temperamentalnie może być przyczyną trudności adaptacyjnych.

W związku z powyższym stymulowanie rozwoju u dzieci o mniejszych możliwościach temperamentalnych, choć konieczne, musi być dokonywane z ostrożnością

Temperament a rodzaj aktywności:

Pomimo że temperament dotyczy raczej formalnych cech zachowania, to ma też wpływ na treściowe

Stwierdzono związek między temperamentem a wyborami dotyczącymi zawodu

Ludzie różniący się temperamentem, najczęściej najbardziej różnią się w zakresie podejmowania następujących czynności:

    • Sportowo – ruchowe – wymagające wysiłku fizycznego i związane z zagrożeniem fizycznego bezpieczeństwa
    • Aktywność społeczna – dostarczająca stymulacji wynikającej z wystawiania się na społeczną ekspozycję, podejmowania odpowiedzialności przed innymi ludźmi, narażania się na krytykę itp.

Zjawisko parcjalności – cechy takie jak intensywność, szybkość reagowania mogą się u danej osoby różnić w zależności od rodzaju reakcji i modalności zmysłowej bodźca

Można przyjąć że potrzeba stymulacji ulega kanalizowaniu – o większej tendencji, im mniejsze zapotrzebowanie ogólne.

Ekstensywność rozwoju:

  • Osoby o cechach temperamentalnych obniżających zapotrzebowanie na stymulacje powinny wykazywać większe różnice intraindywidualne
  • Osoby o przeciwnej charakterystyce – temperamentalnej – większa wszechstronność rozwoju

Temperament a oddziaływania środowiska

Temperament w pewnym stopniu determinuje ogólną podatność jednostki na wpływ czynników środowiskowych (introwertycy bardziej się poddają ich wpływom)

Temperament sprawia że różni ludzie różnie reagują na takie same wpływy:

    • Wychowanie bezstresowe jest skuteczniejsze w odniesieniu do dzieci lękliwych
    • Możliwe że dzieci bezlękowe muszą się bardziej bać

Hoffman – dzieci powinny mieć dobrane zabiegi wychowawcze do ich poziomu pobudzenia, że móc zinternalizować wartości, a nie zignorować je (za niski poziom pobudzenia), albo przechować tylko w pamięci epizodycznej (za wysoki poziom pobudzenia)

Łatwiej realizować poszczególne cele z dziećmi, jeśli są one zgodne z ich temperamentem. Dzieci spokojne łatwiej wychować na konformistę

Dzieci z wysokim poziomem pobudzenia powinny być wychowywane w środowisku stymulującym i skomplikowanym, a te z niskim w środowisku spokojnym i ustrukturalizowanym

To w jaki sposób otoczenie reaguje na dziecko zależy też od zachowania samego dziecka, w ten sposób zwrotnie wzmacnia temperamentalne tendencje dziecka. (Dzieci lękliwe, często brane na ręce stają się jeszcze bardziej lękliwe)


HARWAS-NAPIERAŁA B. TREMPAŁA J. (re.), Psychologia rozwoju człowieka, tom 3 – rozwój funkcji psychicznych, wydawnictwo: PWN , rok wydania 2009, wydanie I, rozdział 6. Różnice indywidualne w rozwoju psychicznym – Paweł z Mrozowiczów

Wartości życiowe oraz ocena możliwości zmiany istniejących w rodzinie relacji interpersonalnych u dorosłych dzieci alkoholików

5/5 - (1 vote)

część badawcza pracy mgr

Prezentacja świata wartości dorosłych dzieci alkoholików

Aby zbadać wartości życiowe dorosłych dzieci alkoholików, sformułowałem 3 pytania oznaczone w kwestionariuszu numerami: 130, 131 i 132. Były to pytania otwarte. Zależało mi, aby badani mieli tutaj możliwość nieskrępowanego wypowiedzenia się na temat najbardziej cenionych przez siebie wartości. Wymieniane przez badanych określenia wpisywałem pod każdym pytaniem kolejno według stopnia ich ważności. Przedstawiam tutaj wszystkie uzyskane odpowiedzi na kolejno zadawane pytania:

Pytanie: „Co jest dla Ciebie najwyższą wartością?”

Odpowiedzi badanych umieszczone na:

  • pierwszym miejscu: życie w zgodzie z samym sobą, dążenie do doskonałości i świętości, miłość – Bóg, założyć w przyszłości szczęśliwą rodzinę, konsekwencja w dążeniu do celu, wytrwałość, Bóg – Osoba, Bóg, etyka chrześcijańska ( Bóg ), żeby ustatkować się w życiu i nie mieć męża alkoholika, Bóg, modlitwa, Bóg, Bóg, dobry kontakt z Bogiem, Bóg, 
  • drugim miejscu: miłość, wiedza, spełnienie i zrealizowanie się jako dobra matka, życie – zdrowie, dokończenie studiów, ja sam, żeby żyć inaczej niż moja rodzina, miłość, kontakt z ukochanym chłopcem i jego dobro, wspólnota, miłość między ludźmi, miłość, miłość, 
  • trzecim miejscu: własne mieszkanie, uczciwość, wiara, spokój w rodzinie, inni ludzie, spokój, książki – czytanie, pogłębianie rozwoju intelektualnego i kulturalnego, rodzina, rodzina, przyjaźń, wolność,
  • czwartym miejscu: życie w zgodzie ze sobą, praca, radość, relacja miłości z przybranym ojcem, sensowna praca dająca satysfakcję, 
  • piątym miejscu: świat, nadzieja, życzliwe i dobre relacje z ludźmi,

Pytanie: „Co w Twojej rodzinie jest lub było wartością najwyższą ?”

Odpowiedzi badanych umieszczone na:

– pierwszym miejscu: lojalność, uczciwość, szacunek, miłość, pieniądze, wiedza, wykształcenie, zdrowie, prawdomówność, Bóg,  utrzymywanie w tajemnicy przed innymi tego, co działo się w domu, zdrowie, spokój, jedzenie – zdrowie, zasady moralne, żeby innym pomagać, wódka, pieniądze, posłuszeństwo ojcu, spokój,

– drugim miejscu: dom – dzieci, religijność, wzajemna miłość i zaufanie, całkowite podporządkowanie się woli ojca dla „świętego spokoju”, nauka, zgoda, zabezpieczenie bytu materialnego, pieniądze, zabezpieczenie materialne, 

– trzecim miejscu: pieniądze, obowiązkowość w pracy, rezygnowanie ze swoich praw, miłość, podróże, zwiedzanie, odpoczynek na łonie natury, pracowitość, rodzina – jedność,

– czwartym miejscu: wiara w Boga, duże grono znajomych, których można odwiedzać, praca bez prawa do odpoczynku,

– piątym miejscu: oszczędność, 

Pytanie: „Co cenisz sobie szczególnie w kontaktach społecznych ?”

Odpowiedzi badanych umieszczone na:

– pierwszym miejscu: uczciwość, odpowiedzialność, przyjaźń , szacunek, szczerość, różnorodność myśli, poczucie bezpieczeństwa, umiejętność organizacji,  otwartość, wierność, szczerość, wzajemną pomoc niesioną w sytuacjach trudnych, uczciwość, szczerość, życzliwość, jasne komunikaty w rozmowie „tak – tak ; nie – nie”,

– drugim miejscu: szczerość, szczerość, poczucie bliskości, akceptacja, uczciwość, dialog, szacunek dla siebie dla swoich wartości i swojego świata, pracowitość,  zaufanie, szczerość, uczciwość, czułość, kontakt fizyczny (przytulenie),  kompetencje w tym co się robi, życzliwość, dyskrecja, otwartość na kompromis, 

– trzecim miejscu: poczucie humoru, zaufanie,  poczucie bezpieczeństwa, tolerancja,  przepowiadanie, prawdomówność, lojalność, bliskość emocjonalna, nienawidzę chamstwa i złośliwości, prawdomówność, obdarowywanie się rozwojem intelektualnym, komunikatywność, zaufanie, umiejętność rozwiązywania konfliktów bez agresji, 

– czwartym miejscu: umiejętność słuchania, inteligencja, ubogacenie się, uczciwość, uczciwość, zrozumienie, bezwarunkową akceptację, prawda, poszanowanie prawa i wszelkich wspólnych ustaleń,

– piątym miejscu: samowychowanie, otwartość, wierność, trwałość przyjaźni, spokój, uprzejmość,

– szóstym miejscu: odpowiedzialność, umiejętność rozwiązywania konfliktów, wyrozumiałość, konsekwencja, sumienność, lojalność.

Ogólna charakterystyka próby badawczej

5/5 - (3 votes)

z metodologii pracy mgr

Badaniami objąłem grupę 17 osób. Wszystkie osoby zgłosiły się dobrowolnie do badań. Musiały spełniać jedynie dwa warunki, ukończony wiek 18 lat oraz pochodzenie z rodziny z problemem alkoholowym. Grupa składała się z 12 kobiet i 5 mężczyzn. Najmłodszy uczestnik badań miał 20 lat a najstarszy 38 lat. Z wyjątkiem jednej wdowy pozostałe osoby były stanu wolnego. Wykształcenie wyższe miały 4 osoby, niepełne wyższe 10 osób, średnie 1 osoba a niepełne średnie 2 osoby. W wykształceniu osób badanych dominowały kierunki humanistyczne (teologia, pedagogika, filologia, praca socjalna oraz ogólne licealne. W grupie znaleźli się nauczyciele, pielęgniarki, przyszli księża oraz ekonomista, mechanik samochodowy, elektronik i sprzedawca.

W chwili przeprowadzania badań 6 osób nadal uczyło się w różnych szkołach, 6 osób pracowało zawodowo, 4 osoby pracowały i uczyły się jednocześnie, a jedna osoba ze względów zdrowotnych przebywała na rencie. Z badanej grupy tylko 3 osoby nadal zamieszkiwały wspólnie ze swoimi rodzicami, 10 osób utrzymywało dość regularne kontakty z rodziną, 6 osób rzadko kontaktowało się z rodziną, a jedna osoba w ogóle nie utrzymywała relacji z rodziną. Naboru do badań dokonałem spośród członków czterech różnych grup samopomocowych. Grupy te funkcjonują w oparciu o program „12-kroków”, adresowany tylko i wyłącznie do dorosłych dzieci alkoholików.

Na cotygodniowych spotkaniach zwanych mitingami dorosłe dzieci alkoholików dzielą się z innymi swoim doświadczeniem, siłą i nadzieją oraz pracują nad swoim rozwojem duchowym i emocjonalnym. Z tych, którzy zgłosili się do badań, 11 uczęszcza na spotkania dłużej niż jeden rok, 4 chodzi krócej niż rok, a 2 nigdy nie było na żadnym tego typu spotkaniu. W 15 przebadanych rodzinach ojciec był osobą uzależnioną od alkoholu, w jednej rodzinie ojciec z dziadkiem byli uzależnieni, a w jednej rodzinie oboje rodzice byli uzależnieni. W 3 rodzinach ojcowie pili alkohol w sposób uzależniony od dzieciństwa osób badanych, w 5 rodzinach ojcowie nałogowo pili alkohol od około 20 lat, 7 ojców i matka nadmiernie spożywali alkohol dłużej niż 10 lat, a uzależnienie tylko 2 ojców i dziadka trwało poniżej 10 lat.

Spośród 19 uzależnionych 5 osób zmarło, 2 osoby podjęły leczenie i utrzymywały stałą abstynencję, a 3 osoby leczyły się nieregularnie i mało skutecznie. Pozostali nigdy nie uczestniczyli w żadnej terapii odwykowej i nadal nałogowo piją alkohol. Badane osoby pochodziły w większości z rodzin 4-osobowych. W czterech przypadkach badani pochodzili z rodzin 5-osobowych a tylko jedna osoba pochodziła z rodziny 6-osobowej. Wśród rodziców badanych osób 5 miało wyższe wykształcenie, 16 średnie, 7 zawodowe a 6 podstawowe.

Uzyskane informacje zostały tematycznie pogrupowane i poddane przeze mnie analizie ilościowej oraz jakościowej, zgodnie z problematyką badawczą pracy. Wyniki tej analizy, wnioski oraz najciekawsze wypowiedzi osób badanych zostaną zaprezentowane w kolejnych rozdziałach mojej pracy.